tag:blogger.com,1999:blog-51886064433317166462012-01-28T17:58:23.530+07:00NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.comBlogger611100tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-24041546173908176562012-01-28T17:56:00.001+07:002012-01-28T17:58:23.546+07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-GzjJrp9DQWo/TyPSGWc7YSI/AAAAAAAAAEE/Lq3nS3pCESk/s1600/20120119_Site+RS+016.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-GzjJrp9DQWo/TyPSGWc7YSI/AAAAAAAAAEE/Lq3nS3pCESk/s1600/20120119_Site+RS+016.jpg" /></a></div><div style="text-align: left;"><br />นึกสงสัยทุกครั้งที่ได้เจอคุณยาม<br />ว่าพื้นที่ใต้ร่มเล็กๆแล้งๆ เช่นนี้ อยู่อย่างไรจึงนั่งได้ทั้งวี่ทั้งวัน<br />แล้วก็ต้องอ๋อ เมื่อเข้าไปใกล้<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-dkSl_jrZ9gs/TyPSssw4x5I/AAAAAAAAAEM/gvh4JcMETWQ/s1600/20120119_Site+RS+014.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-dkSl_jrZ9gs/TyPSssw4x5I/AAAAAAAAAEM/gvh4JcMETWQ/s1600/20120119_Site+RS+014.jpg" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;">ใต้ตะแกรงเหล็กของระบบระบายน้ำที่บกพร่องในหน้าที่แล้วนั้น</div><div style="text-align: left;">ถูกปรับคุณสมบัติเป็นบ่อน้ำเลี้ยงเรียบร้อยแล้ว</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">คุณยามถามสั้นๆว่า ถ้าปรับพื้นที่ผมต้องย้ายปลาแล้วใช่ไหมครับ</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">...</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">ดูไซท์สัปดาห์ก่อน</div><div style="text-align: left;">๑๙ มกราคม ๒๕๕๕</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-2404154617390817656?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-23837326193907153872011-08-21T13:08:00.001+07:002011-08-21T13:08:20.303+07:00<p><a href='http://lh5.ggpht.com/-PbTJSCYOVAg/TlCg0VtLbiI/AAAAAAAAAEA/rAT9ASYXpf4/20110816122408.jpg'><img src='http://lh5.ggpht.com/-PbTJSCYOVAg/TlCg0VtLbiI/AAAAAAAAAEA/rAT9ASYXpf4/s800/20110816122408.jpg' /></a></p>มองเข้าข้างใน...<div style='clear: both; text-align: center; font-size: xx-small;'>Published with Blogger-droid v1.7.4</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-2383732619390715387?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-53949484267990591862011-06-23T09:42:00.001+07:002011-06-23T09:42:37.448+07:00<p><a href='http://lh5.ggpht.com/-2CJYHAKoMCo/TgKoGoMMVRI/AAAAAAAAAD8/S2retCq_-dA/p20110623-092407.jpg'><img src='http://lh5.ggpht.com/-2CJYHAKoMCo/TgKoGoMMVRI/AAAAAAAAAD8/S2retCq_-dA/s800/p20110623-092407.jpg' /></a></p>ต่อให้เล็งอย่างดี นึกว่าวางกลางแล้วก็เถอะ <br/> ถ้าลองปิดฝาเครื่องทับไปแล้ว <br/> รอสองสามนาที <br/> ครั้นเปิดมา ก็พบความจริงว่า... <br/> ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย <br/> ชัดเจนกว่านั้น เรียกว่า แทบเป็นไปไม่ได้เลย <br/> ที่ซ้าย-ขวา จะออกมาเท่ากัน <br/> ...<div style='clear: both; text-align: center; font-size: xx-small;'>Published with Blogger-droid v1.7.2</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-5394948426799059186?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-63667451511428494972011-06-15T09:10:00.001+07:002011-06-15T09:10:24.012+07:00<p><a href='http://lh5.ggpht.com/-tYXxjBOvTxE/TfgUjXEzdBI/AAAAAAAAAD4/sMVym0X8k5o/p20110615-084655.jpg'><img src='http://lh5.ggpht.com/-tYXxjBOvTxE/TfgUjXEzdBI/AAAAAAAAAD4/sMVym0X8k5o/s800/p20110615-084655.jpg' /></a></p>อาหารบรรจุกล่อง สำหรับมื้อเช้าและเที่ยง <br/> บวกกาแฟเย็นระหว่างมื้อ <br/> กิจวัตรในทุกเช้าของฉัน ก่อนเริ่มงานในแต่ละวัน <br/> <br/> ถึงจะเตรียมภาชนะไปเองก็จริง <br/> แรกๆแม่ค้ายังเผลอยัดกล่องใส่ถุงหูหิ้วให้ทุกครั้ง <br/> เป็นไปโดยอัตโนมัติ ก็เขาเป็นปกติอย่างนั้น <br/> <br/> ต้องทักท้วงกันสักระยะ <br/> สักพักจึงเริ่มชิน <br/> แล้วหลังจากนั้นก็จะคุ้นชินไปเอง <br/> ... <br/> <div style='clear: both; text-align: center; font-size: xx-small;'>Published with Blogger-droid v1.7.1</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-6366745151142849497?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-36065869856453084122011-06-14T21:03:00.001+07:002011-06-14T21:03:42.506+07:00<p><a href='http://lh4.ggpht.com/-hRimXfKfDbM/TfdqM-wh9KI/AAAAAAAAAD0/7mHD5JMbdPw/p20110614-202721.jpg'><img src='http://lh4.ggpht.com/-hRimXfKfDbM/TfdqM-wh9KI/AAAAAAAAAD0/7mHD5JMbdPw/s800/p20110614-202721.jpg' /></a></p>ไม่อนุญาตให้ใช้งาน... <br/> <br/> ฉันเรียกมันว่ามุมโปรด <br/> ไม่ใช่เพราะโปรดปรานความสุ่มเสี่ยง <br/> และที่นี่เองก็โล่งโถงเกินกว่าจะเรียกว่ามุม <br/> <br/> แม้จะต้องเหลียวซ้ายแลขวาบ้าง <br/> เดินให้เงียบ ผลักประตูให้เบา <br/> แลกกับฟ้ากว้าง ลมเย็น <br/> มองดูความเคลื่อนไหวในบรรยากาศของค่ำคืน <br/> สารพัดสิ่งผนวกรวมกันเข้า <br/> ทำให้เรารู้สึกตัวเล็กลง <br/> เล็กลง <br/> เล็กลง <br/> ... <br/> สบายใจ <br/> ... <br/> <br/> ไม่อันตรายนักหรอก <br/> ฉันไม่ประมาท ฉันจะดูแลตัวเองอย่างดี <br/> และไม่ทำให้ใครเดือดร้อน <br/> ก็แค่ครั้งคราวหรอกนะ <br/> แดดร้อน ฟ้าผ่า ฝนหนัก ลมแรง ฯลฯ <br/> มีหลากหลายเงื่อนไขนัก ใช่ว่าจะอยู่ไปได้ตลอดกาล <br/> <br/> มันก็มีช่วงเวลาของมัน <br/> ... <br/> ถึงอย่างนั้น <br/> ฉันไม่เคยรู้ว่าต้องใช้เวลามากน้อยเท่าไหร่ <br/> <br/> ขอแค่ให้สบายใจ <br/> ก็พร้อมดำเนินต่อไป <br/> ... <br/> ้ <br/> <div style='clear: both; text-align: center; font-size: xx-small;'>Published with Blogger-droid v1.7.1</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-3606586985645308412?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-9937916689173171092011-06-14T09:04:00.001+07:002011-06-14T09:04:12.158+07:00<p><a href='http://lh3.ggpht.com/-AAnBnQXyARk/TfbBl6_1mjI/AAAAAAAAADw/FCmn96AuJE4/p20110614-084409.jpg'><img src='http://lh3.ggpht.com/-AAnBnQXyARk/TfbBl6_1mjI/AAAAAAAAADw/FCmn96AuJE4/s800/p20110614-084409.jpg' /></a></p>ใครบางคนพูดไว้ว่า... <br/> งาน คือ สิ่งที่ทำให้ชีวิตดำเนินเป็นปกติ <br/> ฉันเองก็เห็นพ้องตามนั้น<div style='clear: both; text-align: center; font-size: xx-small;'>Published with Blogger-droid v1.7.1</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-993791668917317109?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-45785687237750349022011-04-17T13:45:00.004+07:002011-04-17T14:12:11.351+07:00หากเราเห็นการรักษาจิตใจเป็นเรื่องใหญ่<br />ก็อาจถูกต้องแล้วที่จะใช้อ้างหยุดพักจากการงานที่ไม่สามารถเดินหน้าไปได้<br />ตราบเมื่อใจยังขุ่นข้อง ติดขัด อยู่กับบางเสี้ยวเหตุการณ์<br /><br />เมื่อคราวมีกำลังดี<br />เราก็บอกตัวเองว่า ตระหนักแล้ว รู้แล้ว เห็นโทษของการขาดสติแล้ว<br />ครั้นความเพียรขาดช่วง ก็เป็นอันเว้นช่องให้สารพัดสิ่งเข้ามาบ่อนทำลายได้โดยง่าย<br /><a name='more'></a><br />เคยรู้สึกแล้วว่า ปกติเป็นเช่นไร<br />ประสบแล้วว่า บวกแล้วชุ่มชื่นอย่างไร<br />ซึ้งแล้วว่า ลบแล้วเหือดแห้งแค่ไหน<br />หากไม่ตั้งมั่น<br />ก็มีแต่จะเผลอยวบยาบอยู่อย่างนี้<br /><br />หมั่นเพียรรักษา ดูแลใจให้เป็นปกติ<br />ไม่มีอะไรมากกว่านั้น<br />เกินจากนี้ ก็เป็นเพียงอีกหนึ่งประสบการณ์ที่เกิดขึ้น<br />เกิดขึ้นแล้ว ผ่านเลยไป<br />ให้รู้ึสึกรู้สา ไม่มีสิ้นสุด<br />หมุนวนอยู่อย่างนั้น<br />วันแล้ววันเล่า หากเราไม่พาตัวเองไปให้พ้น<br /><br />แด่..ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น<br />บ่ายโมง ๔๓ นาที <br />สมควรแก่เวลา...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-4578568723775034902?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-69670290070931327392011-04-16T15:09:00.001+07:002011-04-16T15:14:25.104+07:00คงต้องโทษความมักง่ายของตัวเองเป็นหลัก<br />เพราะอย่างนั้น facebook จึงสนองต่อพฤติกรรมได้เป็นอย่างดี<br />ณ ที่นี่จึงร้าง อย่างขาดการเหลียวแล<br />หรืออีกประการ<br />ก็เป็นเพราะในช่วงปีที่ผ่านมา<br />หลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น อย่างครุ่นคิด แต่ไม่ใคร่...ครวญ<br /><br />ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ<br />แค่อยากให้มีอะไรเป็นปัจจุบันบ้าง ร้างมานาน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-6967029007093132739?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-5556595413348751062010-06-02T22:59:00.008+07:002011-04-16T15:13:45.853+07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://sites.google.com/site/woranan/530602-planting.jpg?attredirects=0" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="http://sites.google.com/site/woranan/530602-planting.jpg?attredirects=0" width="800" /></a></div><br /><br /><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">ไม่ว่าแคมเปญไหนๆ เสี่ยตันโออิชิก็ยังรักษาภาพเสี่ยใหญ่ใจป้ำไว้ได้เสมอ</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span> <br /><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">ไปแต่ตัว ทัวร์ยกแก๊ง ช็อปล้านเยนภาคสาม เพิ่งหมดเขตไปเมื่อไม่กี่วันก่อน</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">ที่ดินทองหล่อก็เพิ่งยกให้เป็นศอช. ศูนย์อำนวยความสะดวกพื้นที่ในการช็อปปิ้ง </span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">บ่ายนี้ เสี่ยตันและครอบครัวศรีภรรยา สกุลทรงอิทธิพลดั้งเดิมในพื้นที่</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">ชวนชาวบ้านร้านตลาดไปร่วมกันปลูกป่าชุมชนพื้นที่ ๓๐ ไร่</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">ฉันเองก็ไปร่วมงาน ในฐานะชาวบ่อทองคนหนึ่ง</span><br /><a name='more'></a><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><br /><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">อายุ </span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">๔๐<span lang="TH">ปี ไม่เคยปลูกต้นไม้</span><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">ครั้นนึกรักอยากมี ต้นไม้บ้าง ก็จ้างเค้า จะกี่หมื่นกี่แสนก็หามาปลูกได้</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">อายุ </span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">๔๕<span lang="TH"> ปี มองดูต้นไม้ใหญ่ในบ้าน</span><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">ต้นไม้ใหญ่พวกนี้หรือ ก็แค่ย้ายจากบ้านอื่นมาอยู่บ้านเรา</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">เสี่ยตันบอกถึงที่มาโครงการปลูกป่าบนที่ดินตัวเองผืนนี้</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">ปลูกต้นไม้ ปลูกป่า โดยมีคำมั่นว่าจะคืนให้เป็นสมบัติของชุมชนในอีกห้าปีข้างหน้า</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">นอกจากชาวบ้านชาวช่อง พนักงานโออิชิ และตำรวจ</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">เด็กนักเรียน นับเป็นกลุ่มคนจำนวนมากที่สุดที่เข้าร่วมกิจกรรมปลูกป่าในวันนี้</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">สส.ชลบุรี วิ่งรอกจากสภามาร่วมงานอย่างให้เห็นว่าเต็มสปิริต</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">นอกจากขึ้นกล่าวอวยเจ้าภาพ ทักทายประชาชนตามระเบียบ ยังไม่ลืมฝากถึงหนูๆนักเรียน </span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">รัฐบาลมี ศอฉ. คุณตันมอบที่ให้ศอช. ขอฝาก ศอต.ศูนย์อนุรักษ์ต้นไม้ไว้กับเด็กๆ</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">ไม่ว่ามองในมุมไหน ก็เป็นเรื่องที่ดี</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">ไม่ว่ามองประเด็นไหนก็เป็นสาระให้เรียนรู้ได้ทั้งนั้น</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">ปลูกป่า</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">/<span lang="TH">ภาวะโลกร้อน</span>/<span lang="TH">สำนึกสังคม</span>/<span lang="TH">สาธารณประโยชน์</span>/<span lang="TH">ความสามัคคี ฯลฯ</span><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">นักเรียน มีโอกาสเรียนรู้อะไรมากมายจากงานนี้</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">แรกเริ่มเดิมที ฉันเห็นนักเรียนหญิง</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">-<span lang="TH">ชายพร้อมสมุดปากกาในมือพร้อมเพรียง</span><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">นึกประหลาดใจ และหลงคิดไปว่า เด็กออกนอกสถานที่ในชั่วโมงเรียน คงไม่พ้นจดรายงานส่ง<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">ทันทีที่รถตู้ </span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">Gmm <span lang="TH">วิ่งเข้า มาจอด </span><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">เสียงกรี๊ดกร๊าดดัง ระงม ไม่ช้านานก็กรูกันห้อมล้อมรอบคันรถ </span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">สิ้นสงสัยในหน้าที่ สมุดปากกา</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="TH" style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">ฉันกลับสงสัยแทนว่า ทำไมเด็กมาปลูกป่าพร้อมอุปกรณ์เหล่านั้น</span><span style="font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12pt;">???</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-555659541334875106?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-24480277832289288852010-03-19T19:11:00.003+07:002010-06-02T23:03:01.471+07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://sites.google.com/site/woranan/home/530319-BaanDamThawan.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="532" src="http://sites.google.com/site/woranan/home/530319-BaanDamThawan.jpg" vt="true" width="800" /></a></div><br />มิใช่ว่าเพราะเว้นระยะเวลามากว่ายี่สิบวัน ความทรงจำจึงเลือนจนนึกเขียนอะไรไม่ออก<br />แต่ประสบการณ์เกือบสองชั่วโมงในเย็นวันนั้นต่างหาก<br />เรื่องราว ทัศนะ ทั้งเชิงกว้าง เชิงลึกที่ได้รับฟัง ยากแท้ในการพรรณนา<br />นอกจากผลงานทัศนศิลป์อันเลื่องชื่อระดับสากล<br />ฉันเองเพิ่งประจักษ์เอาวันนั้นว่า วาทศิลป์ของอาจารย์ก็ชั้นยอดไม่แพ้กัน<br /><a name='more'></a><br />ฉันสงสัยตัวเองไม่น้อยไปกว่าคนช่วยงานในบ้านที่มีสีหน้าท่าทีงุนงงอย่างเห็นได้ชัด<br />เหตุอันใดจึงได้รับการต้อนรับเช่นแขกผู้มีเกียรติถึงเพียงนี้<br />“อยากดูงานเขียนผมไหม”<br />“อยากดูสิคะ(ไม่น่าถาม)” ประโยคในวงเล็บละไว้ในใจ<br />ว่าแล้ว อาจารย์จึงพาเดินชมงานที่ยังไม่เผยแพร่สองชิ้น <br />โดยชิ้นหลังสุดนั้น ยังอยู่ระหว่างการสร้างสรรค์ นั่งร้านบังภาพไปบางส่วน ฝีแปรงยังไม่ทันแห้ง<br /><br />วงสนทนาเริ่มขึ้นอีกครั้งหลังชมงานทั้งสี่ชิ้น เพื่อคลายวิจิกิจฉาที่มีระหว่างนั้น<br />ขนมพร้อม น้ำพร้อม แม้โต๊ะและที่นั่งยังคงประกอบด้วยหมู่เหล่าเขาควาย<br />แต่วงสนทนากลับผ่อนคลาย ถึงขั้นฮากระจายกันเลยทีเดียว<br />“ถือว่าได้มาเห็น มารับรู้ผลงานของช่างเขียนภาพคนหนึ่งนะครับ” <br />อาจารย์สรุปบทสนทนายาวๆด้วยประโยคสั้นๆตามนั้น<br />นอกเหนือจากนี้ ฉันขอละไว้ในฐานที่หมดความสามารถในการบรรยาย<br /><br />ท้ายนี้ หากใครหลงอ่านมาถึงตอนนี้ แล้วมีโอกาสไปเชียงราย<br />ก็ลองแวะเวียนไปบ้านดำ นางแล หาไม่ยาก <br />ดูสิว่า “เฉลิมสวรรค์ ถวัลย์นรก” เป็นเช่นไร<br />สำหรับฉันเองก็หวังว่า จะมีโอกาสกลับไปเยี่ยมไปเยือนอีกครั้งดังที่รับปากไว้ <br />“เจอก็เจอ ไม่เจอก็ไม่เจอ”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-2448027783228928885?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-59732452307442511832010-02-27T16:54:00.000+07:002010-02-27T16:54:58.509+07:00มหาวิหารในเขตบ้านคน <br />แค่ภายนอกก็สร้างความตื่นตะลึง ข่มขวัญฉันมากพอแล้ว<br />เมื่อย่างก้าวพ้นหระตู ภาพตรงหน้าทำให้ฉันต้องอุทานออกมาเบาๆ<br />“โห...” (นี่มันอะไรกันเนี่ย... ) อดไม่ได้ที่จะมีประโยคในวงเล็บต่อในใจ<br /><a name='more'></a>ส่วนกลางโถง โต๊ะเก้าอี้ทอดยาวต่อเนื่องจนสุดประตูอีกด้าน<br />ผิวหน้าของโต๊ะทั้งหมดถูกปูทับด้วยขนเสือดาว<br />ส่วนปีกสองข้างเป็นชุดโต๊ะเก้าอี้ สร้างจากเขาสัตว์ประเภท วัว ควาย กระทิง ชิ้นไหนจากสัตว์ใดก็คร้านจะพิจารณา<br />โดยตำแหน่งเก้าอี้ประธานจะสูงใหญ่เป็นพิเศษ ประดับด้วยพู่หางจามรี<br />บนโต๊ะปูทับด้วยขนเสือลาย<br />แต่ละช่วงเสา มีตุงไม้แกะสลัก ห้อยลงจรดพื้น<br />บนพื้นมีฝาหอยมือเสือ ใหญ่ขนาดเด็กลงไปนั่งเล่นได้สบาย<br />มุมขวาเป็นเสาไม้แกะสลักวางกลับหัว ปลาสลิดแห้งห้อยแขวนเต็มไปหมด<br /><br />ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างมีนัยยะสำคัญ <br />เพียงแต่สติปัญญา และทัศนะทางศิลปะของฉันอ่อนด้อยเกินกว่าจะตีความหมายได้<br />ที่แน่ๆ พลังของพื้นที่นั้นช่างยิ่งใหญ่ จนฉันรู้สึกตัวเล็กนิดเดียว<br /><br />ฉันได้ยินเสียงอ.สั่งการให้เด็กทำความสะอาดพื้นบางจุดให้เรียบร้อย<br />แน่นอน อาจารย์อยู่ในโถงของวิหารนี้ด้วยเช่นกัน<br />เราสามคนเดินดูโน่นนี่สักพัก แล้วจึงลงความเห็นว่า<br />เขียนสมุดเยี่ยมชมเป็นสิ่งสุดท้าย แล้วออกอีกประตูกันเถอะ<br />หลังจากยืนจดจ้อง เปิดสมุดหน้าแล้วหน้าเล่า นึกคำเขียนไม่ออกสักคำ<br />จึงมีเพียง “มีพลัง และขลังมากค่ะ” ที่ถูกฉันเขียนลงไป<br />เสร็จสิ้นตามตกลง ฉันพยักหน้าบอกพ่อและพี่สาว ไปกันเถอะ<br />“เห็นอาจารย์หรือยัง นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ใหญ่น่ะ ดูอลังการมาก” พี่สาวฉันทักขึ้น<br />ไหนๆกล้องก็ไม่ถูกใช้มานาน ฉันตั้งใจจะเดินไปกล่าวลาอีกครั้ง <br />แล้วอาจทำใจกล้าขอถ่ายรูปอาจารย์กับชุดโต๊ะเก้าอี้นั่น พอเป็นที่ระลึกของการมา<br /><br />ยังมิทันได้เอ่ยปาก<br />“นั่งก่อนสิ” พร้อมพยักหน้าไปยังเก้าอี้ที่ว่างอยู่<br />ไม่รู้ว่าคนอื่นๆจะมีปฏิกิริยาโต้ตอบอย่างไรกับคำเชื้อเชิญนี้<br />ฉันยืนอยู่ที่เดิม ส่ายหัวเองอย่างไม่ทันตั้งตัว <br />“หนูไม่กล้านั่งหรอกค่ะ” ตอบตรงอย่างที่คิด<br />อาจารย์ส่งสายตาเฉียบคม มีพลัง พยักหน้าอีกครั้งพร้อมผายมือ<br />“นั่งสิ นั่งได้เลย”<br />ฉันจึงก้าวเข้าไปยังเก้าอี้ยาวด้านข้าง <br />“ลองดูก็ได้ค่ะ” วางกล้องลงข้างตัว บนหนังของตัวอะไรสักอย่าง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-5973245230744251183?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-80698216664184744152010-02-27T16:09:00.001+07:002010-02-27T16:19:13.112+07:00เราสามคน พ่อ พี่สาว และฉัน เดินตรงต่อไปยังอาคารเบื้องหน้า<br />หากกลับมีเสียงร้องทัก “ส่วนนี้เข้าชมไม่ได้นะครับ เป็นพื้นที่ทำงานส่วนตัวของอาจารย์น่ะครับ”<br />“ขอโทษทีค่ะ แล้วตรงไหนชมได้บ้างคะ”<br />ฉันเดินออกไปตามทางเดินที่ชี้บอก<br />แน่ล่ะ งานศิลปะชิ้นโตอย่างสถาปัตยกรรมแปลกตาฉาบทาด้วยสีดำย่อมทำให้ตื่นตา<br />แต่โครงกระดูกสัตว์ ขน เขา หนัง ล้วนทำให้บรรยากาศน่าเกรงขาม<br /><a name='more'></a>ในขณะที่พ่อฉันยังเพลิดเพลินกับการดูข้าวของชิ้นส่วนสัตว์ในแต่ละเรือน<br />ฉันกับพี่สาวสมัครใจขอนั่งเล่นบนสนามหญ้า นั่งมองอาคารแต่ละหลังจากระยะไกล<br />กล้องถ่ายภาพสะพายไว้อย่างนั้นไม่ถูกใช้งาน<br />สนามหญ้า ต้นไม้ใหญ่ ทำให้ฉันผ่อนคลาย หายใจสะดวก มากกว่าการเห็นชิ้นส่วนสัตว์น้อยใหญ่ทั้งหลาย<br /><br />รู้ทั้งรู้ว่ายังเดินไม่ทั่วพื้นที่<br />แต่บางอย่างบอกว่า ควรแก่เวลาลาจากสถานศักดิ์สิทธิ์(ในความรู้สึกฉัน)แล้วล่ะ<br />เมื่อเดินกลับเส้นทางเดิม สุดสายตา ณ เก้าอี้ยาวตรงนั้น<br />อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ตามมารยาท ไปลามาไหว้ ฉันตั้งใจจะสวัสดีอีกครั้งแล้วลากลับ<br />แม้จะตั้งใจเดินเหินให้เบาที่สุด แต่เสียงฝีเท้ายังดังพอให้อ.เอี้ยวตัวมาทักเสียก่อน<br />“ดูหมดแล้วเหรอ” <br />“ไม่อ่ะค่ะ หนูไม่รู้ตรงไหนดูได้ ตรงไหนดูไม่ได้” ฉันตอบไปตรงๆ โดยสงวนไว้บางส่วน<br />“ก็ตรงไหนเค้าเปิดไว้ก็ดูได้ ตรงไหนปิดก็ดูไม่ได้” “แล้วนี่ล่ะ เข้าไปดูรึยัง”<br />อ.ชี้ไปที่มหาวิหารที่ก่อนหน้านี้ปิดทุกช่อง <br />“อ้าว ดูได้เหรอคะ”<br />“ได้สิ ก็เปิดนี่”<br />จะไม่ให้งงได้อย่างไร ก่อนหน้านี้ปิดทุกช่อง ฉันเห็นกับตา<br />ฉันหันมองหน้าอ.อีกครั้ง มีกิริยาพยักหน้าแทนคำตอบ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-8069821666418474415?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-12394681909868526182010-02-27T15:34:00.001+07:002010-02-27T15:37:11.854+07:00“บ้านดำนางแล” <br />เมื่อเตรียมแผนไปเที่ยงเชียงราย ฉันกลับลืมนึกถึงที่แห่งนี้เสียสนิท<br />จนเมื่อถูกทักเอาสองสามวันก่อนไป <br />แต่เนื่องด้วยตาราง ๔ วัน ๓ คืนที่ถูกจัดวางไว้จนแน่นเอี้ยด<br />จึงมีเพียงวันที่สองของการเดินทางเท่านั้น บนเส้นทาง เชียงของ-เชียงแสน-แม่จัน-อ.เมือง <br />ช่วงเวลาก่อนตรงเข้าเมืองเท่านั้นที่เอื้อให้การแวะเยี่ยมชมบ้านดังกล่าวในต.นางแลมีความเป็นไปได้<br /><a name='more'></a><br />ฉันเตรียมค้นคว้าหาตำแหน่งที่ตั้งจากเว็บไซท์ก่อนเดินทางอย่างคร่าวๆ<br />แล้วได้โอกาสถามละเอียดอีกครั้งกับผู้จัดการไร่แสงอรุณที่พักคืนแรกใน อ.เชียงของ<br />จุดสังเกตที่บอกตรงกันคือโกดังเป็ปซี่ แล้วจึงถามทางต่อจากคนแถวนั้น <br />ฉันทำตามคำแนะนำ อาจจะเกินกว่านั้นตรงที่ต้องแวะถามถึงสามครั้งจึงจะถึงที่หมาย<br /><br />ราวๆบ่าย ๓ โมงครึ่ง ฉันขับรถเข้าจอดใต้ร่มไม้ใหญ่ซึ่งมีป้ายบอกทางว่า ลานจอดรถ<br />มีรถจอดอยู่ก่อนแล้วคันหนึ่ง มองดูเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเข้าร้านขายของที่ระลึก<br />นั่นเป็นกิจกรรมสามัญสิ่งสุดท้ายของการเยี่ยมชมที่ใดก็ตาม<br />จากคำบอกเล่าของผู้จัดการและจากที่ได้อ่านบ้างตามเว็บไซท์<br />บ้างว่าไม่เจออาจารย์ บ้างว่าโชคดีได้เจอ บ้างว่าโชคดีกว่าได้ขอลายเซ็นด้วย<br /><br />ฉันเดินเข้าอาณาเขตบ้านดำ ผ่านวิหารเล็กด้านหน้า เข้าสู่มหาวิหารด้านหลัง<br />เสียงโป๊กเป๊ก เสียงกบไสไม้จากในวิหารที่ปิดมิดชิด หน้าต่างทุกบาน ประตูทุกช่อง<br />ฉันยกกล้องขึ้นมองผ่านเลนส์ แล้วลดมือลงโดยไม่กดชัตเตอร์<br />คงอยู่ในช่วงบูรณะ ฉันนึกเดาอย่างนั้น<br />ความขรึม ขลัง และเป็นส่วนตัวของสถานที่ทำให้ฉันเกิดอาการฝ่อ แสดงออกด้วยการย่างเท้าเบาๆ<br />นึกภาวนาขออย่าได้เจอเจ้าของบ้านเลย <br />ด้วยนึกไม่ออกว่าควรมีปฏิสัมพันธ์กับบุคคลดังกล่าวในลักษณะใด<br /><br />เอาล่ะสิ ทันเท่าความคิด<br />อ.ถวัลย์ ดัชนี ในชุดม่อฮ่อม รองเท้าแตะ เดินก้าวออกจากอาคารหลังตรงหน้าในระยะห่างไม่เกิน ๒๐ เมตร<br />ฉันยกมือไหว้โดยอัตโนมัติ เฉกเช่นผู้เยาว์วัยพึงทำเมื่อพบเจอผู้ใหญ่<br />๑๕ เมตร ๑๐ เมตร ๕ เมตร ๑ เมตร<br />“ขออนุญาตเดินชมหน่อยนะคะ” มีคำพูดผ่านปากฉันเพียงเท่านั้น<br />“เอาสิ ตามสบาย” <br />ฉันปลีกตัวมาเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ <br />ถึงอย่างนั้นก็ยังได้ยินเสียงอ.ตะโกนเรียกคนโหวกเหวกให้หลังในสำเนียงภาษาเหนือ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-1239468190986852618?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-70841479963775625832010-02-27T14:24:00.001+07:002010-02-27T14:25:03.379+07:00ไม่มีเครื่องมือช่วยบันทึกอื่นใดถูกนำมาใช้งานในช่วงเวลานั้น<br />ไม่ว่าจะเป็น สมุด ปากกา เครื่องอัดเสียง กล้องถ่ายรูป ทั้งที่มีทุกอย่างครบมือ<br />จึงมีเพียงบันทึกในรอยจำที่ยังคงเหลือตกค้างอยู่บ้าง และยังเวียนวนอยู่ในความคิดคำนึง<br />เป็นเพียงเหตุการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นและผ่านไป <br />แม้เห็นควรกับตัวเองว่าเป็นเช่นนั้น<br />แต่ล่วงเลยมาถึง ๓ วันก็แล้ว บทสนทนาที่เกิดขึ้นในวันก่อนยังไม่จืดจางจากไป<br />จะทำเช่นไรได้ วิธีการที่ฉันคุ้นเคยที่สุด คือถ่ายเทมันออกมาเป็นตัวอักษร<br />เพื่อปลดปล่อย ให้ผ่านไป ในกาลต่อมา<br /><a name='more'></a><br />มีบทสนทนาหลายครั้งหลายครา หลายบุคคลที่เป็นประสบการณ์ตรงอันเกิดกับฉัน<br />ซึ่งล้วนมีความสำคัญต่อความนึกคิด <br />แต่เมื่อเกิดขึ้น แล้วผ่านเลย ไม่ถูกบันทึก ไม่ถูกถ่ายทอด<br />เพียงเพราะเงื่อนไขของเวลาที่มักถูกใช้หมดไปกับหน้าที่การงาน หรือกิจกรรมอื่น<br />วาระนี้ แม้นอกเหนือปัจจัยของเวลา เงื่อนไขสำคัญกลับเป็นเรื่องของสติปัญญา<br />ไม่ต้องเสียเวลาตรึกตรอง เมื่อรู้ชัดกับตัวว่าฉันไม่สามารถถ่ายทอดทุกอย่างที่รับฟังมาได้<br />บันทึกนี้จึงเป็นเพียงภาพฉายผ่านเลนส์ตาและความรู้สึกภายในของฉันเอง<br />กับบางสิ่งบางอย่างที่ยังจดจำได้<br /><br />“จะต้องจำได้ทั้งหมดไหม มันจะลืมไปบ้างจะเป็นอะไร<br />จำได้ก็จำ ลืมบ้างก็ลืม จำบ้างลืมบ้าง ไม่เห็นเป็นไร” <br />เป็นจริงตามนั้น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-7084147996377562583?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-59153544742773850372010-02-19T12:03:00.005+07:002010-02-19T12:08:01.249+07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://woranan.googlepages.com/530214-canal.jpg" imageanchor="1" style="cssfloat: left; margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ct="true" height="500" src="http://woranan.googlepages.com/530214-canal.jpg" width="750" /></a></div><br />“น้ำ...คือชีวิต เพราะน้ำ...คือชีวิต”<br />เสียงลอยมาตามลม เมื่อคนเดินข้างหน้าเห็นคลองหนึ่งปรากฏในระยะสายตา<br />มอขี้แตกทำเอาพวกเราแห้งโหยราวกับฝ่าทะเลทรายไกลโพ้นมาพบโอเอสิส <br />บ้างรีบจัดแจงถอดเครื่องหลังสัมภาระ บ้างถอดรองเท้า ก่อนจะพุ่งเข้าหาธารน้ำน้อยๆนั่น <br />บ้างเติมน้ำดื่มที่พร่องไปกับการเดินช่วงต้น บ้างล้างหน้า ล้างแขน ล้างแข้ง <br />โดยมีกลุ่มผู้นำยืนรออยู่อีกฟากของคลอง เตรียมตัวเดินทางกันต่อ<br /><a name='more'></a><br /><br />หลังจากนี้เรายังต้องข้ามน้ำแม่วงก์อีกเป็นระยะๆ <br />รวมๆก็ ๙ ครั้ง ๘ คลอง ให้ลองนับดูราวๆนั้น เจ้าหน้าที่บอกกล่าวไว้ แต่ฉันเองก็จำไม่ได้<br />รองเท้าผ้าใบถูกถอดผูกห้อยท้ายไว้กับกระเป๋า งานนี้อะไรจะเหมาะไปกว่ารองเท้าแตะเป็นไม่มี<br />จะแตะคีบ หรือแตะมีสายรัดส้นแบบ sandals ก็ตามแต่ถนัดเท้า<br />กว่าจะมาถึงคลองหนึ่งได้ก็ใช้เวลาเกือบชั่วโมงครึ่ง ตะวันใกล้จะตรงหัว<br />พี่ๆลูกหาบให้กำลังใจว่า เราทำเวลากันได้ดีพอสมควร เพราะกว่าจะเริ่มเดินก็สายมากแล้ว<br />เมื่อกะประมาณกำลังเท้าของคนพวกนี้ดูแล้ว <br />ดังนั้น เป้าหมายถัดไป เราจะพักกินข้าวเที่ยว แถวๆคลองมะนาว พี่โย่งยิ้มบอกอย่างใจดี<br /><br />ก่อนออกเดินทางครั้งนี้ฉันทำการบ้านด้วยการศึกษาเส้นทางจากเอกสารที่พี่ออฟฟิศเดิมมอบให้ไว้<br />ลักษณะคลองที่มีคอนกรีตเทลาดทับเพื่อความสะดวกในการข้ามของคนและรถลาดตระเวน<br />ช่างต่างกับภาพคลองน้ำลึกถึงเอวที่ได้เห็นและอ่านจากเอกสารนั่นเสียนี่กระไร<br />ถามไถ่จากเจ้าหน้าที่ เพิ่งกระจ่างว่า เส้นทางเดินป่าระยะไกลไปโมโกจูนั้นเริ่มได้จากสองจุดเริ่มต้น<br />หากใครเริ่มที่หน่วยแม่เรวาจะประสบเส้นทางวิบากกว่า <br />คลองทั้งกว้างและลึกมากกว่าพวกเราที่เริ่มเดินจากหน่วยใหญ่ ที่ทำการอุทยานฯ<br />อ้าวเหรอ...ฉันเองนึกเสียดายอยู่ครามครัน นี่เราเลือกเส้นทางสบายกันหรอกเหรอ เพิ่งรู้ตัว<br />ข้าวของทุกชิ้นอุตส่าห์เตรียมกันน้ำมาดิบดี นึกว่าเราจะได้ลุยน้ำถึงเอว วิบากกันเต็มที่เสียอีก <br />ครั้นถามตัวเองอีกที แล้วนี่ไม่วิบากเลยใช่ไหม? <br />เอาละ แค่นี้ล่ะ เอาแค่พอประมาณ ความเหนื่อยช่วยตอบทันควัน<br /><br />เรายังคงเดินต่อไป อาศัยคลองข้างหน้าเป็นความหวังช่วยชโลมร่างกายและกำลังใจไปเรื่อยๆ<br />น้ำใสไหลเย็น แค่เห็นก็ชื่นใจ แต่เท่านั้นคงไม่พอ <br />จะตื้น-ลึกแค่ไหน ฉันก็หยุดยืนแช่มันทุกครั้ง ด้วยหวังให้ความฉ่ำเย็นซึมซาบเข้าสู่ร่างกายให้มากที่สุด<br />ผ่านกี่คลองต่อกี่คลอง ตอนนั้นคงนับไว้ แต่ตอนนี้ก็ยากจะระลึกได้<br />ด้วยเห็นว่าสนใจ พี่ลูกหาบให้ข้อมูลเพิ่มอีกว่า แล้วจุดเริ่มต้นจากสองแห่งก็จะมาบรรจบกันที่คลองแห่งหนึ่ง <br />เดินต่างกันแค่วันแรกเท่านั้น หลังจากนั้นก็ใช้เส้นทางเดียวกัน<br />“อ๋อ..ค่ะ แต่ไหนล่ะคะคลองมะนาวที่เราจะพักเที่ยง นี่มันก็เลยเที่ยงแล้วนี่นา” <br />ไม่สนใจอะไรไปมากกว่านั้น ความหิวและความล้า บงการให้ฉันถามออกไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-5915354474277385037?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-64245451144082450592010-02-14T17:30:00.001+07:002010-02-14T17:31:14.455+07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://woranan.googlepages.com/530214-mo-key-tak.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="500" src="http://woranan.googlepages.com/530214-mo-key-tak.jpg" width="750" /></a></div><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace; font-size: x-small;">&nbsp; (^ภาพแรก จาก kuangsky.multiply.com)</span><br /><br /><br />“มอขี้แตก” ไม่จำเป็นต้องรู้ที่มา ไม่ต้องค้นหาความหมาย<br />สภาพสัณฐานที่ปรากฏให้เห็นในเบื้องหน้าพาให้เราห่อเหี่ยวเหงื่อตกได้โดยไม่ต้องออกแรงเดิน<br />ความชันของถนนดินแดงไต่ขึ้นไปทางซ้าย กลับทิ้งปลายให้หายลับไปด้านขวา<br />ทีละโค้งๆ ไต่ขึ้นๆ หลายคนคงอดไม่ได้ที่จะสร้างความหวังเล็กๆลึกๆไว้ในใจ<br />บ้างก็ต้องร้องออกมาดังๆ “พ้นโค้งหน้า ราบแน่ๆ” <br />“แน่ๆ” อยากจะย้ำกับตัวเองให้ชัดๆ รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีทาง(ราบๆอย่างที่หวังกันหรอก)<br /><a name='more'></a><br />ขึ้นๆๆ ซ้าย ขวา ซ้าย ขวา แสงแดดแรงกล้าไม่ปรานีใคร<br />ไม่ช้านาน ความเหนื่อยก็มาเยี่ยมเยือน รวมร่างเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายได้ดียิ่งกว่ากระเป๋า<br />ถ่ายภาพรึไม่ต้องพูดถึง แค่คิดว่าต้องเลื่อนซิป เปิดกระเป๋า หยิบกล้อง ก็ฟังดูเป็นเรื่องเหนื่อยยาก<br />แล้วไหนถ่ายเสร็จจะต้องเก็บลงกระเป๋า ครั้นจะห้อยไว้ ถือไว้ก็รุงรัง ไม่เอาด้วยหรอก<br />เกือบครึ่งชั่วโมงมาแล้วที่กล้องถ่ายภาพเหลือคุณค่าเพียงวัตถุตัวถ่วงให้หน่วงหนัก<br /><br />ฉันอยากจะดีใจเมื่อเห็นทางลงทอดยาวตรงหน้า <br />แต่ลงเพื่อจะขึ้นในเนินต่อไปหรือ? เห็นอย่างนั้น แล้วฉันจะต้องดีใจไหม?<br />แล้วทางลงนี่ ก็จะเป็นทางขึ้นในวันกลับด้วยใช่หรือเปล่า?<br />ถามไปก็ป่วยการ ทางยังคงขึ้น-ลง ขึ้น-ลง ตรงบ้าง โค้งบ้างให้สมชื่อมอขี้แตกของมันต่อไป<br />จะมีความหมายใดเล่า ขึ้นหรือลง ตรงหรือโค้ง ในเมื่อความเหนื่อยก็ไม่แบ่งพื้นที่ให้รู้สึกอื่นใดได้อีก<br /><br /><br />อยากได้ยินเสียงหัวใจตัวเองไหม ไปสิ มอขี้แตก<br />หากเสียงหอบของเราเองไม่ดังเกินไป ก็แทบจะได้ยินเสียงหัวใจของคนข้างๆเลยด้วยซ้ำ<br /><br />เราพากันเดินไปตามทางอย่างคนไม่รู้ทิศ <br />ทางซ้ายที ขวาที ชวนวกวนเกินจะนึกจินตนาการได้ว่า เรากำลังมุ่งหน้าสู่ทิศทางใด <br />หากใครสักคน ชี้มือบอกว่ายอดเขาโมโกจูอยู่ทางด้านหลัง ฉันเองก็อาจจะเชื่อ<br /><br />“เฮ้ยย...นั่นยอดโมโกจูเหรอ” <br />หลังจากเดินมาได้ราวชั่วโมงครึ่ง พวกเราต่างหยุดยืนบนเนินหนึ่งที่แนวไม้ใหญ่เปิดช่องให้เห็นทิวเขา <br />โดยไม่รอคำตอบ แทบทุกคนต่างมีเรี่ยวแรงหยิบกล้องออกมาถ่ายภาพนี้ไว้<br />ไม่จำเป็นต้องมีคำพูด ภาพฟ้าใสๆ ทิวเขาไกลๆ เหมือนจะเป็นกำลังใจให้พวกเราได้อย่างดี<br />ฉันเองก็อดไม่ได้ที่จะยกกล้องขึ้นกดกับเขาสักรูป แม้ไม่มีแก่ใจจะเล็งเพื่อจัดองค์ประกอบใดๆทั้งนั้น<br /><br />“ไม่ใช่ครับยอดโมโกจูที่เราจะไปอยู่ด้านหลังแนวเขานั่น มองจากตรงนี้ไม่เห็นหรอกครับ”<br />พี่วิทวัสเจ้าหน้าที่นำทาง เดินมากล่าวปิดท้าย<br /><br />... <br />สามจุดข้างบน แทนลมหายใจของหลายคนที่ถูกปล่อยออกมา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-6424545114408245059?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-67473395922990796802010-02-14T01:05:00.002+07:002010-02-14T01:19:55.066+07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://woranan.googlepages.com/530123-start_45quality.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ct="true" height="500" src="http://woranan.googlepages.com/530123-start_45quality.jpg" width="750" /></a></div><br />“อย่าลืมนะครับ ไม่มียอดดอยใดสูงเกินเข่าของตัวเราเอง”<br />นี่สินะ วรรคทองของคุณวีระที่ฝากกับพวกเราไว้ ก่อนจะส่งท้ายอย่างสามัญ “ขอให้ทุกคนโชคดี”<br /><br />๙.๓๐ น. ได้เวลาเดินทาง (เสียที…หลังจากผ่านสารพัดสิ่งมาตั้ง ๘ ตอน)<br />จวบจนโอกาสสุดท้ายก่อนยกกระเป๋าขึ้นประทับหลังเตรียมออกเดินทาง <br />ฉันก็ยังไม่สามารถตัดใจเอาของชิ้นใดออกได้ น้ำหนักคงตัวอยู่ที่ ๑๒ กิโลกรัมเช่นเดิม<br />ความพยายามที่เหลือจึงถูกใช้ไปกับการปรับระยะต่างๆของกระเป๋าให้รู้สึกสบาย พอดีกับตัว <br />โดยให้กระเป๋าเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายเราให้มากที่สุด<br />ใช่แล้ว นั่นล่ะเป็นจุดเด่นของกระเป๋าระบบนี้ มันถูกบรรยายคุณลักษณะเด่นไว้อย่างนั้น<br /><a name='more'></a><br />จากการศึกษาข้อมูลด้านต่างๆของกระเป๋าก่อนตัดสินใจลงทุนซื้อ<br />แม้ไม่ถึงขั้นว่ามีความเสี่ยง แต่เพื่อความเหมาะสม <br />ฉันก็จำเพาะเจาะจงมองหารุ่นที่มีตัวอักษร SL กำกับท้ายเท่านั้น<br />SL คืออะไร คำเต็มๆว่าไว้ Slim Fit อันหมายถึง กระเป๋าใบนี้เพื่อคุณผู้หญิงโดยเฉพาะ<br />ถึงอย่างนั้น คุณผู้ชายหุ่นบอบบาง สิ่งนี้ก็เหมาะกับคุณด้วยเช่นกัน<br />ข้อเท็จจริงที่อ้างว่าผ่านงานวิจัยโดยผู้เชี่ยวชาญมาแล้ว ถูกนำมาแจกแจงเป็นข้อๆ <br />เพื่อให้เห็นความต่าง และเสริมความมั่นใจให้กับผู้บริโภคอย่างเราๆท่านๆ<br />ไม่ว่าจะเป็น การออกแบบความยาวกระเป๋าให้รับกับสันหลังที่สั้นกว่า,<br />สายรัดเอวที่มีโค้งเว้ารับกับรูปทรงสะโพก, <br />สายสะพายไหล่สองข้างที่แคบและสั้น ขอบนิ่มๆ เล็ก เรียว ทั้งลดการเสียดสีกับแขนด้านใน แถมไม่กดช่วงอก,<br />และด้วยช่วงไหล่ที่แคบกว่า สายสะพายสองข้างก็ชิดกันตามไปด้วย <br />ประมาณนั้น<br /><br />ปรับขยับไปมา ความรู้สึกแบบนี้ เอาแล้วล่ะ คงใช่แล้วล่ะที่ว่ากระเป๋าเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกาย<br />แน่ล่ะ ความหนักไม่ช่วยให้สบายกาย แต่เพื่อความสบายใจ ฉันพร้อมกล่อมตัวเองให้เชื่อไปแบบนั้น<br />ในเมื่อเสียสตางค์ซื้อสิ่งใดก็ควรได้รับสิ่งนั้นจริงตามคำโฆษณา นึกตื้นๆเข้าไว้ตามบทบาทของผู้บริโภค <br /><br />ฉันกดภาพสองสามใบพอใช้เป็นจุดอ้างอิงการเริ่มต้นเดิน <br />และเผื่อไว้ดูเปรียบเทียบสภาพก่อน-ระหว่าง-หลังเดินของเพื่อนร่วมทาง<br />๐๙.๓๓ น.เราออกเดินจากศูนย์บริการนักท่องเที่ยว<br />มุ่งหน้าสู่เส้นทางเดินเท้า อันมีเป้าหมายของวันอยู่ที่แคมป์แม่กระสา <br />ซึ่งนั่นหมายถึงเราต้องผ่านด่านแรก “มอขี้แตก”อันเลื่องชื่อไปให้ได้เสียก่อน<br /><br />จากสภาพรถราเข้าถึง เมื่อครั้งยังมีหมู่บ้าน <br />ถนน ต้นไม้ มองดูคุ้นตาเหมือนทางเข้าหมู่บ้านตามท้องถิ่นทั่วไปที่ถนนดำและสายไฟไปไม่ถึง<br />กลุ่มคนเล็กๆแบกเป้ ถุงนอน เดินเรียงรายตามทางลูกรังบดอัด <br />คล้ายเรากำลังแหกกฎเดินทางไปค่าย เข้ากลางผลัดอย่างไรอย่างนั้น<br />รอยล้อบดอัดปรากฏเป็นสองช่องทางเดิน เว้นตรงกลางให้หญ้ามีพื้นที่เติบโต<br />เปิดโอกาสให้คนมีคู่ เดินเป็นคู่ได้สบายๆ<br />๑๒ ผู้ร่วมทาง อันประกอบด้วย ๑คู่สมรส ๑คู่พี่-น้อง ๓คู่แฟน และ๓คนที่เหลือ<br />หากแต่เดินไปได้ไม่เท่าไหร่ รูปขบวนก็ค่อยๆแปรเป็นแถวเรียงเดี่ยวโดยอัตโนมัติ<br />ราวกับว่า ทุกคนสมัครใจขอเป็นผู้ตาม ขอแค่มีใครก็ได้เดินข้างหน้าให้เราได้สืบเท้าตามไปเป็นพอ<br />๑ เจ้าหน้าที่นำทางเดินนำหน้า พวกเรา ๑๒ คนอยู่ตรงกลาง อีก๑เจ้าหน้าที่เดินปิดท้าย<br />ส่วนพี่ๆคณะลูกหาบนั้น ออกเดินทางล่วงหน้าไปสักพัก จนป่านนี้อาจล่วงไปไกลหลายพักแล้ว<br /><br />“เดี๋ยวก็ถึงมอขี้แตกแล้วครับ พอพ้นมอไปได้ก็สบาย...” พี่โย่งหัวหน้าคณะลูกหาบพูดส่งกำลังใจให้พร้อมรอยยิ้ม <br />ก่อนจะแซงไปด้วยอัตราเร็วของผู้คุ้นทางและทั้งมีสัมภาระไม่น้อยกว่า ๒๐ กก.เป็นตัวเร่ง<br />“บางคนขึ้นไปได้เนินเดียว ยังไม่พ้นมอ ขอกลับไปรอเพื่อนที่อุทยานฯเลยก็มีนะครับ” <br />พี่วิทวัสเจ้าหน้าที่นำทางผู้ทำหน้าที่ปิดท้ายขบวนพูดยิ้มๆ<br />ไม่ทันไร เจอทั้งเข็นทั้งขู่ <br />พวกเราผู้มาใหม่และมีสัมภาระเป็นตัวถ่วงก็ได้แต่ก้มหน้าบ้างเงยหน้าบ้างเดินๆๆกันต่อไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-6747339592299079680?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-8599880394382263632010-01-23T12:20:00.000+07:002010-01-23T12:20:23.904+07:00“...เพราะมีต้นน้ำบริสุทธิ์ที่นี่หรอกครับ คนในเมืองถึงมีน้ำกินน้ำใช้<br />ไม่อย่างนั้น น้ำคงไม่มีใช้ที่ฟิวเจอร์พาร์ครังสิต หรือสยามพารากอน”<br />ไม่เพียงจำคำพูดนี้ได้ขึ้นใจ <br />ประโยคนี้ยังปรากฏเป็นลายลักษณ์อักษรด้วยลายมือฉันเองที่จดไว้ทันทีเมื่อเข้าหู<br /><br />ถ้าหากประโยคนี้ถูกดัดปั้นมาเพียงเพื่อแสดงวาทศิลป์ คงต้องยกย่องทักษะการแสดงของผู้กล่าวด้วย<br />เมื่อมันถูกส่งผ่านน้ำเสียงเครือและแววตาชุ่มชื้น <br />หรือจะเป็นเพราะความตื่นเต้น นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องเคลือบแคลงสงสัย<br />ในเมื่อประโยคนี้เข้ากระแทกไปถึงใจผู้ฟัง อย่างน้อยก็ฉันคนหนึ่ง<br /><a name='more'></a>แม้เป็นคนละประเด็น แต่นั่นก็ทำให้ฉันนึกถึงวรรคทองของมหาตมะ คานธี <br /><br /><em>"ทรัพยากรในโลกมีเพียงพอต่อคนทั้งโลก แต่ไม่เพียงพอต่อคนโลภเพียงคนเดียว"</em><br /><em>There is a sufficiency in the world for man's need but not for man's greed.</em> <br /><br />จะเพียงพอไปได้อย่างไรกัน<br />ในเมื่อการอุปโภคบริโภคของมนุษย์เราทุกวันนี้มิใช่เป็นไปเพียงเพื่อหล่อเลี้ยงชีวิตใครเท่านั้น<br />หากแต่เพื่อสนองนามธรรมบางอย่าง เช่น ความสวยงาม ความยิ่งใหญ่ ความมีชีวิตชีวา ความชุ่มฉ่ำ ฯลฯ<br />ยิ่งมีทุนนิยมและเทคโนโลยีมาเกื้อหนุนด้วยแล้ว อะไรๆก็เกิดขึ้นฉับไว เป็นไปได้ทั้งนั้น<br />หรือคนทั้งโลกต่างเป็นคนโลภโดยไม่รู้ตัวเสียแล้ว<br /><br />ย้อนกลับไปราว ๕ ปีก่อน <br />เมื่อครั้งยังเตาะแตะเยาว์วัยในวิชาชีพ กับเหตุการณ์น้อยนิดที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับ<br />แม้มิใช่คนต้นคิด แต่ในเมื่อได้รับมอบหมายให้สานงานต่อจนแล้วเสร็จใช้งานได้จริง<br />นับจากนั้นฉันจึงต้องข้องเกี่ยวในทุกขั้นตอนตามความรับผิดชอบในหน้าที่<br />แล้วบ่ายวันหนึ่งที่ต้องตัดสินใจในฐานะผู้ออกแบบ เพื่อให้วิศวกรคำนวณระบบได้เพียงพอต่อความต้องการ<br />หลังจากพิจารณาความเหมาะควร ปรึกษาผู้ใหญ่เรียบร้อย<br />เพื่อให้ปริมาณน้ำมากพอที่จะทำให้เกิดน้ำกระเซ็นพอวิ้งวับ เมื่อกระทบกับหินแกรนิตเรียงซ้อนเกล็ดของผนังน้ำตก<br />ฉันส่งเอกสารตอบวิศวกรระบบ ต้องการความหนาหน้าตัดของน้ำล้น ๑ ซม.<br />พร้อมรายการคำนวณคร่าวๆ ถึงปริมาณอัตราน้ำหมุนเวียนของน้ำตก<br />แม้จำตัวเลขไม่ได้ แต่ฉันยังจำความรู้สึกสับสนที่ซ่อนไว้กับตัวเองลึกๆในวันนั้นได้ดี<br />น้ำและไฟปริมาณมากมายขนาดนั้น เพียงเพื่อมาหล่อเลี้ยงผนังน้ำตกให้สนองนามธรรมบางอย่างตามต้องการ<br />ฉันกำลังทำอะไรอยู่หรือ? <br /><br />ไม่รู้ว่าในสายตาคนทั่วไปเป็นเช่นไร<br />อาจเป็นที่นิยมชมชอบ วัดได้จากพฤติกรรมของผู้คนที่มักถ่ายรูปตัวเองคู่กับผนังน้ำตกนั่น<br />แม้ล่วงเลยความใหม่มาแล้วหลายปี ก็ยังมีให้เห็นอยู่เสมอ<br />บนเส้นทางสัญจรในชีวิต ฉันยังต้องผ่านที่แห่งนั้นอยู่บ่อยครั้งและใช้บริการอยู่บ้างตามโอกาส<br /><br />ในวันที่ฉันยืนอยู่ตรงนั้น หากบ่อน้ำเรียบนิ่งสะท้อนได้ทุกสิ่งอย่าง<br />มองลึกลงไป มีเพียงความอดสูเท่านั้นที่สะท้อนจากนัยน์ตาของฉันเอง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-859988039438226363?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-71580246680304960402010-01-22T22:30:00.002+07:002010-02-14T01:02:30.531+07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://woranan.googlepages.com/530121-prepare-ver2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="500" mt="true" src="http://woranan.googlepages.com/530121-prepare-ver2.jpg" width="750" /></a></div><br />ระหว่างการตวรจสอบคัดแยกสัมภาระโดยเจ้าหน้าที่และคณะลูกหาบ<br />“ถังน้ำพวกนี้ไม่ต้องเอาขึ้นไปนะครับ บนนั้นมีคลองธรรมชาติให้ใช้ ให้ดื่มกินตลอดทางเลยครับ”<br />ถังน้ำดื่ม ๖ ลิตร ถูกขจัดออกเป็นรายการแรก<br />นอกเหนือจากคำพูดของเจ้าหน้าที่ผู้ร้องทักและชี้บอกให้แยกถังน้ำดังกล่าว <br />ฉันอ่านจากสีหน้ายิ้มๆและท่าทางส่ายหัวน้อยๆนั้นได้ใจความว่า <br />‘จะรอดไหมไอ้พวกนี้ แค่นี้ก็ไม่รู้ อ่อนจริงๆ’<br /><a name='more'></a><br />“มีหม้อสนามมาหรือเปล่าครับ หม้อนี้ไม่ต้องเอาไปนะครับ ถ้าจะหุงข้าวเดี๋ยวใช้หม้อสนามของพวกผม”<br />ไม่พูดเปล่า พี่ลูกหาบจัดแจงแยกหม้อข้าวใบโตออกจากกองสัมภาระ<br />แล้วหม้อที่เพิ่งถูกหาซื้อในนาทีสุดท้ายก่อนออกเดินทางก็โดนขจัดเป็นรายการถัดมา<br />จากนั้นเสบียง อาหารแห้ง และข้าวของอีกบางรายการที่คาดว่าจะไม่พอถูกซื้อมาเพิ่มเติม<br />ทั้งหมดผ่านการคาดคะเนด้วยสายตาอ่านขาดของหัวหน้าคณะลูกหาบ<br />อาหารกระป๋อง ถ่านไฟฉาย ถูกตรวจนับและบันทึกโดยเจ้าหน้าที่<br /><br />แค่ชั่วระยะเวลามื้ออาหารเช้า สัมภาระทั้งหมดถูกจัดสรรเรียบร้อยโดยแบ่งออกเป็นส่วนๆ<br />ส่วนละ ๒๐ กิโลกรัมต่อความรับผิดชอบลูกหาบ ๑ คนตามกฎกติกา<br />จากปริมาณข้าวของทั้งหมด ทำให้ต้องมีลูกหาบเพิ่มอีก ๒ คน รวมทั้งสิ้น ๖ คน<br /><br />จนล่วงเลย ๙ โมงเช้า เจ้าหน้าที่เร่งให้พวกเราเข้าห้องประชุมเพื่อรับฟังคำชี้แจง<br />นับว่าสายไปมาก สำหรับการเริ่มต้นของเช้าวันแรกนี้<br />“ใครโดนเพื่อนหลอกมาบ้างครับ” <br />ประโยคแรกที่คุณวีระ เอี่ยมสอาด ทักทายหลังแนะนำตัว เรียกเสียงหัวเราะและช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายดูเป็นกันเองมากขึ้น<br />แล้วจึงเริ่มต้นด้วยการบอกเล่าข้อมูลโดยสังเขป เป็นต้นว่า <br />แม่วงก์ได้รับการแต่งตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อวันที่ ๑๔ กันยายน ๒๕๓๐<br />มีพื้นที่ทั้งหมด ๕๕๘,๗๕๐ ไร่ อุณหภูมิเฉลี่ยของช่องเย็นตลอดทั้งปีไม่เกิน ๒๐ องศา<br />โมโกจู เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในอุทยานแห่งชาติแม่วงก์ สูง ๑,๙๖๔ เมตร<br />นับเป็นอันดับสองของผืนป่าตะวันตก เป็นรองแค่กะเจอลาที่มีความสูง ๒,๑๕๒ เมตร<br />แต่ยอดเขานั้นอยู่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผางนักท่องเที่ยวทั่วไปจึงมิอาจเข้าถึงได้<br /><br />จากนั้นอธิบายสั้นๆถึงกำหนดการเดินทางอันยาวไกลตลอด ๕ วัน ๔ คืนข้างหน้านี้<br /><ul><li>วันแรก เดินยาวนานร่วม ๗-๘ ชั่วโมง ระยะทาง ๑๔ กิโลเมตร <br />ใช้เวลากว่า ๒ ชั่วโมงจึงจะผ่าน “มอขี้แตก” อันเลื่องชื่อ<br />๔ โมงเย็น น่าจะถึงแคมป์แม่กระสา ที่พักของคืนนี้</li><li>วันที่สอง เดินราวๆ ๒ ชั่วโมง ถึงแคมป์แม่เรวา พักผ่อน เล่นน้ำตก</li><li>วันที่สาม เดินขึ้นเขาทั้งวัน บ่าย๓โมงน่าจะถึงแคมป์ตีนดอย เก็บสัมภาระ<br />เตรียมอุปกรณ์กันหนาว กล้องถ่ายรูป ขึ้นไปชมพระอาทิตย์ตกบนยอดโมโกจู<br />กลับลงมาพักที่แคมป์</li><li>วันที่สี่ ขึ้นไปชมพระอาทิตย์ขึ้นบนยอดโมโกจูอีกครั้ง <br />กลับแคมป์ขนสัมภาระ เดินทางกลับแคมป์แม่กระสา(ที่พักคืนแรก)</li><li>วันที่ห้า เดินกลับอุทยาน ถ้าออกเดิน ๙ โมงเช้า น่าจะกลับถึง ๔ โมงเย็น</li></ul>หลังจากนั้นได้แนะนำเจ้าหน้าที่นำทาง ๒ ท่าน-- พี่วิทวัส และพี่บุญส่ง <br />และคณะลูกหาบ ๖ ท่านนำโดย พี่โย่ง หัวหน้าทีม <br /><br />ทั้งหมดสั้นๆนี้เป็นสิ่งที่พวกเราจะพบเจอใน ๔-๕ วันข้างหน้า <br />มิวายคุณวีระให้สถิติข่มขวัญไว้อีกว่า อายุมากสุดที่ขึ้นไปถึงยอดคือ ๕๓ ปี น้อยสุด ๗ ขวบ!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-7158024668030496040?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-59209068787224205752010-01-22T12:57:00.002+07:002010-01-22T13:50:51.615+07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://woranan.googlepages.com/530121-toilet.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="250" mt="true" src="http://woranan.googlepages.com/530121-toilet.jpg" width="750" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">“โมโกจูเหรอ ไปมาหลายทีแล้ว เบื่อละ อยากไปที่อื่นบ้าง”<br /></div>“อ้อ...หลายทีเลยเหรอ (ข่มกันเกินไปไหมพี่!) แล้วที่เคยไปเป็นยังไงบ้างล่ะคะ”<br />“สบายแล้วนี่ เดี๋ยวนี้มีบ้านพักเยอะแยะ พัฒนาไปเยอะแล้ว ตอนพี่ไปยังไม่มีอะไรเลย”<br />โดยความบังเอิญที่ได้เจอกับพี่วัต--พี่ออฟฟิศเก่าที่ลาออกไปเป็นอิสรชนก่อนฉันหลายเดือน<br />กระเป๋าใบโตบนหลังบอกได้ทันทีว่าพี่เขาเองก็กำลังจะออกเดินทางไปที่ใดสักที่ในค่ำคืนเดียวกันนี้<br />“ไปเชียงดาวน่ะ รถออกสองทุ่มหน้า Trekking Thai” เป็นคำตอบของปลายทางทั้งในระยะใกล้และไกล<br /><a name='more'></a><br />เป็นเรื่องน่าแปลกที่คนเรามักโคจรเจอกันได้เองโดยบังเอิญ ภายใต้เงื่อนไขอะไรสักอย่างร่วมกันของชีวิตช่วงนั้น<br />เช่นเดียวกับไม่กี่วันก่อนที่ฉันได้เจอกับพี่ฝ้าย--พี่ออฟฟิศเก่าอีกเช่นกัน แต่รายนี้ลาออกไล่หลังฉันไม่กี่เดือน<br />เราเจอกันในร้านอุปกรณ์เดินป่า ฉันไปเพื่อซื้อถุงนอนทดแทนใบเดิมที่ใช้มานานหลายปีจนแทบหมดสภาพ<br />ส่วนพี่ฝ้ายนั้นกำลังหาซื้อไม้เท้าเพื่อเป็นอุปกรณ์เสริมขึ้นภูกระดึงรอบที่ห้าในชีวิต<br /><br />แม้จุดหมายเราอยู่คนละยอดดอย คนละเขตการปกครองของผืนแผ่นดินไทย<br />เงื่อนไขอะไรสักอย่างที่ทำให้เราได้พบเจอ ทั้งที่ไม่ได้เจอกันมานานแรมปี<br />“การเดินทาง” น่าจะเป็นคำตอบ<br /><br />ภาพตรงหน้าคงจะเป็นผลจากการพัฒนาที่พี่วัตพูดกับฉันในค่ำวานนี้<br />ธรรมชาติ การพัฒนา กับการท่องเที่ยว <br />แน่ล่ะ ผู้มีบทบาทสำคัญในการเปลี่ยนคำเหล่านี้ให้เป็นรูปธรรมย่อมเป็นภูมิสถาปนิก<br />นั่นเพราะความรู้ความสามารถในการปฏิบัติวิชาชีพ<br />แต่หากวัดกันที่สำนึกและความเข้าใจ <br />ฉันไม่แน่ใจนักว่าภูมิสถาปนิกทั้งหลายผู้ถูกผลิตผ่านกรอบที่มีผลงานจากซีกโลกตะวันตกเป็นต้นแบบ<br />จะสามารถรับผิดรับชอบทำเรื่องพวกนี้ได้อย่างพอเหมาะพอดี<br />หรือทุกคนต่างมั่นใจ ทำได้เป็นอย่างดี แล้วมีเพียงฉันเองที่ขลาดเขลา ไร้ความสามารถ ขาดความเชื่อมั่น<br />หากเป็นเช่นนั้นก็ควรแล้วที่ภูมิสถาปนิกจะข้องเกี่ยวกับฉันแค่เพียงมีไว้กรอกในช่องอาชีพ<br /><br />ในขณะที่พวกเราลงทะเบียนและฝากรายชื่อญาติมิตรที่อุทยานฯจะติดต่อได้ระหว่างเดินทางไกล ๕ วัน <br />หลายครอบครัวมาติดต่อที่เคาน์เตอร์เดียวกันเพื่อลงทะเบียนบ้านพัก <br />ไม่เฉพาะบ้านพัก ร้านอาหาร ร้านขายของที่ระลึก และอื่นๆตามมาตรฐานสถานรองรับนักท่องเที่ยวโดยทั่วไป<br />พวกเราผลัดกันเข้าไปใช้บริการ “สุดยอดส้วมสาธารณะระดับจังหวัด ประจำปี ๒๕๕๑”<br />หวังเพื่อปลดปล่อยของเสียในตัวให้ได้มากที่สุด แม้ร่างกายจะไม่เรียกร้อง<br />สำเร็จบ้าง ไม่สำเร็จบ้าง<br />การได้ปลดทุกข์ในห้องสุขาคงไม่มีในอีกห้าวันถัดไป <br /><br />หลังจากจัดการกับข้าวของที่จะฝากไปกับคณะลูกหาบเรียบร้อยแล้ว<br />พวกเราสั่งอาหารจานเดียวง่ายๆเพื่อเป็นอาหารเช้า<br />“จริงๆที่นี่ก็อากาศดีนะ ทำไมเราไม่กางเต้นท์นอนซะที่นี่ล่ะ”<br />เป็นข้อเสนอที่ลอยขึ้นมาปะปนกับอากาศเย็นๆ และแดดอ่อนๆ <br />มองดูเห็นบางครอบครัวจัดแจงกางเต้นท์บนลานที่ทางอุทยานจัดเตรียมไว้<br />“เออ ก็ดีเหมือนกันนะ เอาไหม” <br /><br />...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-5920906878722420575?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-31190103941387042942010-01-21T12:23:00.005+07:002010-01-21T12:35:11.433+07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://woranan.googlepages.com/530121-driver.jpg" imageanchor="1" style="cssfloat: left; margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="500" mt="true" src="http://woranan.googlepages.com/530121-driver.jpg" width="750" /></a><br /></div><br /><br />หากคนขับรถมีหน้าที่นำพาผู้โดยสารและสัมภาระให้ถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพ<br />ก็นับว่าชายร่างเล็กแต่งตัวเนี้ยบคนนี้ ปฏิบัติเกินหน้าที่หลักไปมากทีเดียว<br /><br />๓.๓๓ น. เป็นครั้งแรกของการหยุดพักรถ <br />เปิดโอกาสให้ผู้โดยสารเข้าห้องน้ำ ยืดเส้นยืดสาย บ้างก็ได้โมจิติดไม้ติดมือมาเป็นมื้อดึก<br />เสียงโอดครวญเริ่มออกจากปากผู้เดินทางหลายคน<br />หลังจากรถโค้ชน่ารักกะทัดรัดสัญชาติจีนสีแดงเด่นคันนี้ <br />พาพวกเรากระโดดกระเด้งจนแทบไม่ได้หลับนอนมาร่วม ๓ ชั่วโมง<br /><a name='more'></a><br /><br />หลังจากพยายามข่มตานอนไปได้ไม่ทันสำเร็จดี<br />ราวตี ๔ ผู้โดยสารทั้งหลายก็ต้องตื่นมานั่งงุนงงอย่างพร้อมเพรียงโดยไม่มีใครปลุก<br />แม้กายจะหลับ แต่ความรู้สึกบางอย่างคงรับรู้ได้ว่า พาหนะที่ตนนั่งไม่ได้เคลื่อนตัวอย่างที่ควรจะเป็น<br />ไฉนเลยกลับหยุดนิ่งบนคิ้วทางมืดสลัวหน้าโรงพยาบาลเล็กๆแห่งหนึ่ง<br />ทั้งที่เป้าหมายเราคือ ที่ทำการอุทยานแห่งชาติแม่วงก์ ซึ่งควรถึงประมาณ ๖ โมงครึ่ง<br />หากใช้เวลาเดินทาง ๖ ชม.จากกทม.ตามมาตรฐาน<br />“คงจะผิดทางน่ะครับ ผมขับๆอยู่แล้วป้ายบอกทางก็หายไป”<br />เขาอธิบายสั้นๆอย่างนั้น ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ พาตัวเองหายไปกับความมืด<br />ทิ้งทายเพียงว่า จะไปสอบถามเส้นทางจากคนในโรงพยาบาลดูสักหน่อย<br />พวกเราต่างมองหน้ากัน ฮึดฮัดขัดใจ ด้วยนึกว่าแผนที่ที่มอบให้ไว้จะช่วยให้วางใจได้<br /><br />ไม่รู้เป็นระยะทางเท่าไหร่ที่รถพาเราย้อนกลับไปกลับมาเพื่อหาเส้นทางที่ใช่<br />การงมหาสอบถามเส้นทางในความมืดที่ร้างไร้ผู้คน<br />ทำลายความสำคัญของแผนที่ให้เหลือเพียงกระดาษใช้แล้วใบหนึ่ง<br /><br />แล้วจะมีความหมายใดเล่า <br />หากรู้เส้นทางแต่ปริมาณเชื้อเพลิงไม่มากพอจะพาทุกคนไปถึงปลายทางได้<br />โดยไม่ต้องบอกกล่าว <br />สภาพอากาศอบอ้าวในรถที่ไม่เปิดเครื่องปรับอากาศมาพักใหญ่ก็เตือนทุกคนได้ดี<br />และถึงแม้พี่คนขับจะบรรจงปั้นยิ้มแจกจ่ายให้พวกเราทุกครั้งที่ก้าวขึ้นรถ แต่นั่นก็มิอาจนำความสบายใจมาให้ด้วยได้<br />เราจะอยู่แห่งหนไหน ในเวลานัดหมายกับเจ้าหน้าที่อุทยานฯ ๗ โมงเช้า<br /><br />แก๊สโซฮอล ๙๕ ความต้องการที่ไม่อาจหาปั๊มท้องถิ่นมาสนองได้ง่ายนัก<br />แต่เมื่อสถานการณ์บังคับ ปั๊มที่แวะจอด มีให้เลือกระหว่างดีเซลหมุนเร็ว กับเบนซิน ๙๑<br />พี่คนขับจึงต้องยินยอมเติมเบนซินแก้ขัดอย่างขัดใจ<br />แล้วเราก็เดินทางกันต่อไปอย่างขัดใจไม่แพ้กัน<br /><br />หลับๆตื่นๆ จวบจนฟ้าสาง เราก็เห็นป้ายอุทยานฯให้ใจชื้น<br />เมื่อจ่ายค่าด่านตามขั้นตอน อีกไม่ช้านานพี่คนขับก็พาเราถึงที่หมายจนได้<br />สัมภาระทั้งหมดถูกลำเลียงออกจากรถไปกองรวมกันไว้ในสำนักงานที่ทำการอุทยานฯ<br />ภารกิจของพี่คนขับเป็นอันจบสิ้นสมบูรณ์<br />ครั้นนัดหมายเวลารับกลับในอีกสี่วันข้างหน้า <br />“ไม่รู้ว่าบริษัทจะส่งใครมานะครับ” ดูจะเป็นคำปฏิเสธมากกว่าคำตอบรับ<br /><br /><br />ในท่ามกลางอากาศบริสุทธิ์ ฟ้าใส และลมหายใจเย็นๆ<br />จะเป็นเช้าวันใหม่อันสดชื่นสดใสไปได้อย่างไรกัน<br />ในเมื่อเราทั้งหลายต่างกระปลกกระเปลี้ยเพลียแรงอย่างคนนอนไม่เต็มตื่น<br />...<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.dnp.go.th/parkreserve/pictures/npext/NP139S1T1P2N2E.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" mt="true" src="http://www.dnp.go.th/parkreserve/pictures/npext/NP139S1T1P2N2E.JPG" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-3119010394138704294?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-37955095261343874542010-01-17T12:25:00.004+07:002010-01-21T12:25:45.564+07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://woranan.googlepages.com/530117-7-eleven.jpg" imageanchor="1" style="cssfloat: left; margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="250" ps="true" src="http://woranan.googlepages.com/530117-7-eleven.jpg" width="750" /></a><br /></div><br />การตัดสินใจ “ไป” ถูกแปลงเป็นการกระทำจริงก่อนถึงเวลานัดหมายเพียงหนึ่งชั่วโมง<br />ฉันเก็บกวาดข้าวของที่กองทิ้งไว้เมื่อหลายวันก่อนลงกระเป๋า<br />พยายามจัดแจง แยกของหนัก/เบา ตามข้อแนะนำอย่างละเอียดของผู้ผลิตก็แล้ว<br />แต่ของเบาทุกชิ้น กลับรวมตัวเปลี่ยนคุณสมบัติเป็นของหนักได้ในบัดดล<br />และถึงจะมั่นใจว่าคัดเลือกมาเป็นอย่างดี ของจำเป็นเท่านั้นที่ฉันจะยอมให้ขึ้นหลังร่วมทางในครั้งนี้<br />แต่แค่ระยะทางทดสอบจากบ้านไปจุดนัดพบ จากสนามเป้า ถึงชิดลม โดยอาศัยรถไฟฟ้า<br />ยืนนิ่งๆเสียส่วนมาก กับการเดินอีกน้อยนิดก็ถึงปลายทาง<br /><a name='more'></a>“ไม่ได้ละ ไม่ทันไรก็อยากจะเขวี้ยงอะไรสักอย่างทิ้ง” <br />ฉันบ่นกับตัวเองเป็นคำทักทายเพื่อนร่วมทริปไปในตัว<br />วางกระเป๋าลงได้ ก็เริ่มรื้อของทั้งหมดออกมากอง <br />แต่นี่ก็จำเป็น นั่นก็เผื่อจะจำเป็น <br />อุปกรณ์กันหนาว หมอน ถุงนอน ชุดนอน ๑ ชุด เสื้ออีก๑ กางเกงอีก๑ ถุงน้ำ๑.๓ลิตร ยาสามัญ และของจิปาถะ<br />นอกจากกล่องโวลทาเรน อิมัลเจลที่เพิ่งซื้อ ที่รื้อกระจายรอบตัวถูกจับยัดกลับคืนที่เดิม<br />มวลรวมของสัมภาระหนักคงตัว เป็นความหนักที่ไม่มีทางเปลี่ยนไปเป็นความเบาได้<br />แน่ล่ะ กล่องโวลทาเรน ไม่ได้ทำให้กระเป๋าเบาขึ้น มันช่วยได้ก็แค่ทางใจ ว่าตัวเองได้พยายามแล้ว<br /><br />ระหว่างรอความพร้อมของผู้ร่วมทริป <br />ตาชั่ง ทำหน้าที่ชั่ง ตวง วัด แปลงความหนักให้เป็นรูปธรรม<br />ข้าวของจำเป็นของแต่ละคนนั้น มีความต่างในช่วง ๘-๑๓ กิโลกรัม<br />ของฉันเกือบชนะเลิศ เมื่อกระเป๋าหลังบวกกระเป๋ากล้องรวมกันหนักถึง ๑๒ กิโลกรัม<br />จะไหวไหม... เมื่อน้ำหนักสิ่งของมากกว่า ๑/๔ ของน้ำหนักตัวเสียอีก<br /><br />สัมภาระส่วนกลางที่ซื้อหาและจัดเตรียมโดยคณะผู้จัด ถูกวางกองพะเนินอยู่มุมห้อง <br />ข้าวของเครื่องใช้ กินๆนอนๆ เต้นท์ ๔ หลัง ผ้าใบ เตาแก๊ส หม้อ กระทะ ฯลฯ<br />โดยหนักไปทางเสบียง ๕ วัน เพียงพอสำหรับคนเดินทาง ๑๒ คน เจ้าหน้าที่ ๒ คน ลูกหาบ ๔ คน<br />ช่างเป็นคณะเดินทางที่ดูใหญ่โต ห่างไกลกับจินตนาการในเบื้องต้นยิ่งนัก<br />จากที่เห็น อาหารหลักของทุกคน คงไม่พ้นขนมปังกับบะหมี่สำเร็จรูปแน่แท้<br />พอช่วยกันแยกประเภทอาหาร อุปกรณ์ ก็จัดลงถุงดำขนาดใหญ่ได้หลายถุง<br />เมื่อขนไปกองรวมกันบนฟุตบาทข้างรถโค้ชที่จอดรอก่อนแล้ว มองดูไม่ต่างกับขยะกทม.เลยสักนิด <br />การขนซื้อน้ำดื่มขนาด ๖ ลิตร เป็นภารกิจสุดท้ายที่ทำร่วมกันในคืนนั้น<br /><br />ครั้นล่วงเข้าสู่วันใหม่ <br />๐๐.๓๐ น.ของวันที่ ๒๖ ธันวาคม ๒๕๕๒<br />รถโค้ชสีแดงขนาด ๑๒ ที่นั่งพอเหมาะพอดีกับจำนวนคนและสัมภาระก็พร้อมแล้ว<br /><br />การเดินทางเริ่มขึ้น...<br />เป้าหมายแรก มุ่งสู่ปลายทางที่ทำการอุทยานแห่งชาติแม่วงก์ จ.กำแพงเพชร<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-3795509526134387454?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-254882485043646222010-01-16T22:56:00.008+07:002010-01-21T12:26:58.974+07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://woranan.googlepages.com/530116-little-korn.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="250" ps="true" src="http://woranan.googlepages.com/530116-little-korn.jpg" width="750" /></a><br /></div><br /><br />“มันไม่ใช่เรื่องจำเป็น โทรไปบอกเพื่อนซะว่าไม่ไป ก็สิ้นเรื่อง”<br />โดยตั้งตัวไม่ติด ฉันโดนที่บ้านยื่นคำขาดง่ายๆแบบนั้นเอาสามวันก่อนเดินทาง <br />ไป/ไม่ไป แรงภายในที่ตีเข็มสลับขั้วกันไปมาในหลายวันก่อน <br />เมื่อจู่ๆโดนแรงภายนอกจับเข็มชี้ตรงคำ ไม่ไป ให้เสร็จสรรพ<br />“ขอไปเถอะจ้ะ ตั้งใจจะไปตั้งแต่ปีที่แล้ว มันก็ล่ม อดไปมาทีนึงละ นะ ให้ไปเถอะจ้ะ”<br />จากที่เคยรู้สึกนึกคิดสะระตะสารพัดเหตุผลที่ทำให้ไม่อยากไป <br />เอาเข้าจริงฉันเหลือแรงจูงใจ และเหตุผลให้ตัวเองทั้งหมดสั้นๆแค่นั้น<br />“ไม่รู้จะไปให้ได้อะไรขึ้น มีแต่เหนื่อย เมื่อย ปวดขา ไม่เห็นน่าสนุกตรงไหน” <br />แม้ได้รับอนุญาตก็จริง แต่ไม่วายโดนบ่นทำนองนี้ตั้งแต่วันนั้น จนถึงวันที่จะออกเดินทาง <br /><a name='more'></a><br />วันศุกร์ที่ ๒๕ เวลา ๒ ทุ่มคือกำหนดนัดหมาย <br />เพื่อตระเตรียมข้าวของส่วนกลางที่เหลือ ก่อนออกเดินทางจริงเวลา ๕ ทุ่ม <br />๑๘.๓๐ น. ของค่ำวันนั้น <br />ฉันเพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจ ทำหน้าที่สารถีส่งพ่อแม่ ไปเตรียมตัวเป็นปู่ย่าโกนผมไฟรับขวัญหลานชาย <br />ผู้สืบสกุลคนแรกของตระกูล ซึ่งมีฤกษ์งามยามดีตรงกับเช้าวันที่ ๒๖ ธันวาวันเริ่มต้นของการเดินเท้า <br />งานใหญ่ของครอบครัวจะยอมพลาดได้อย่างไรกัน <br />แต่ในเมื่อไม่สามารถทำทั้งสองอย่างได้ในวันเดียว<br />แล้วโมโกจู ก็เป็นสิ่งที่ฉันขอเลือก<br /><br />ชีวิตงานประจำ ใครต่อใครต่างก็โหยหาการเดินทางกันทั้งนั้น ฉันเองก็เคยเป็น<br />อยากมีวันหยุดยาวเหลือเกิน อยากเที่ยวให้เต็มอิ่มสักที อยากเติมพลังให้ชีวิต<br />เจ็ดเดือนก่อน ฉันลาออกจากงานประจำ โดยไม่มีการเดินทางท่องเที่ยวเป็นหนึ่งในเป้าหมายของชีวิต<br />และในวันนี้แม้จะตระหนักแล้วว่า ถึงโลกจะกว้างใหญ่แค่ไหน เอกภพจะยิ่งใหญ่เพียงใด<br />การเดินทางภายในอาณาบริเวณกว้างศอก ยาววา หนาคืบ นี่สิของจริง<br />แต่สำหรับ โมโกจู ทริปในฝันอันค้างปี <br />ไม่ว่าอย่างไร คงต้องพาตัวเองไปให้ได้สักครั้ง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-25488248504364622?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-24137723368788360412010-01-15T11:22:00.005+07:002010-01-15T13:46:44.508+07:00ในช่วงที่ความละล้าละลัง ไป/ไม่ไป อย่างไรดี ยังไม่ถูกตัดสินให้เด็ดขาด<br />หากไม่ไป ก็แค่จับข้าวของในกองกลับคืนที่ แต่หากไปล่ะจะเอากระเป๋าใบไหนมาบรรจุ<br />ในเมื่อใบที่เคยทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยมเมื่อคราวเดินทางเข้าป่าปลีกวิเวกเมื่อปีก่อน<br />ถูกนำไปรับใช้เจ้าของตัวจริงเพื่อเดินทางไปซีกโลกตะวันตกในช่วงเวลาซ้อนทับกันเช่นนี้<br />หรือจะถึงเวลาต้องหาคู่ใจใบใหม่ให้ตัวเองบ้างแล้ว<br /><a name='more'></a><br />ในยุคสมัยที่ผู้บริโภคมีโอกาสเข้าถึงข้อมูลสินค้าสารพัดผ่านหน้าจอและปลายนิ้ว<br />ฉันตะลุยเข้าโลกไซเบอร์ ค้นหาข้อมูลกระเป๋าอย่างคนไม่เคยรู้<br />แล้วสามารถกลับออกมาอย่างผู้ชำนาญการในระดับหนึ่ง <br />อย่างน้อยก็สามารถเทียบเคียงคุณสมบัติเบื้องต้นของแต่ละรุ่นได้ด้วยตนเอง<br />ไม่ว่า ระบบหลัง วัสดุ น้ำหนักการรับประกัน แหล่งผลิต ฯลฯ<br />และจริงจังถึงขั้นโทรไปสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมจากบริษัทนำเข้าและจัดจำหน่ายได้อย่างไม่เคอะเขิน<br />ในเมื่อรู้ข้อจำกัดของตัวเองดีถึงสภาพกระดูกสันหลังอันไม่เป็นปกติ <br />เพื่อไม่ให้ความสุขในการเดินทาง๕วัน มาบั่นทอนสุขภาพร่างกายในระยะยาว <br />ฉันยิ่งต้องใส่ใจ รอบคอบกับการเลือกเป็นพิเศษ<br /><br />และเมื่อข้อมูลแน่น มียี่ห้อในใจและรุ่นที่คัดสรรไว้แล้ว ๓-๔ รุ่น ก็ถึงเวลาทบสอบกับตัวเองแล้ว<br />เหมือนคนตกบ่วงกับบางเรื่อง ราวกับจะยึดการเดินทางเป็นอาชีพ จึงเพลิดเพลินกับการเลือกกระเป๋าได้เป็นจริงเป็นจังขนาดนั้น<br />“ดูสิ เสียเวลาให้ลองตั้งนาน ไม่ซื้อสักใบ” ยังไม่มีประโยคนี้เกิดขึ้นจริง <br />แต่เพื่อเลี่ยงมิให้เกิดขึ้นในความนึกคิดของพนักงานขาย <br />ฉันยอมเดินทางไปหลายแหล่ง เพื่อทดลองสะพายกระเป๋าครั้งละ ๒ รุ่น เป็นการเปรียบเทียบ<br />“ผมไม่แนะนำ พี่แบกไม่ไหวหรอก พี่สูงเท่าไหร่ หนักเท่าไหร่ <br />จริงๆพี่ เชื่อผม ๓๕ ลิตรก็พอแล้วพี่ พี่ตัวแค่นี้จะขนอะไรไปนัก” <br />จะดูถูกกันมากเกินไป ฉันแอบนึก คงเป็นเพราะไม่มีสินค้าที่ฉันต้องการหรอกถึงได้หลอกล่อกันอย่างนั้น<br />ฉันรีบออกจากร้านนี้ และเสาะหาเพื่อลองกระเป๋าขนาด ๔๕ ลิตรให้จงได้<br />จนได้ลองกับตัวเองจึงพบว่า เป็นประโยคดูถูกจริง มันถูกต้องแล้วตามที่ผู้รู้จริงเตือนไว้<br />๔๕ ลิตรที่ฉันหมายตา ด้วยสัดส่วนของกระเป๋าและลำตัว <br />ทันที่ที่ยกประทับหลัง ก็แทบทำให้ฉันหงายหลังหากไม่ยึดเกาะอะไรตรงหน้าไว้<br /><br />หลังจากลองครบทั้งหมดแล้วตามความตั้งใจ <br />เหลือเข้าตาจริงๆเพียง ๒ รุ่น ที่เหมาะกับตนเองทั้งในแง่สรีระ ร่างกาย และงบประมาณ<br />ฉันมองดูสองใบ ชั่งใจอยู่พักใหญ่ มิใช่ด้วยเหตุและผล ฉันยกให้ความรู้สึกเป็นผู้ตัดสิน<br />แต่ในเมื่อเมืองไทยไม่ได้มีเฉพาะสินค้าแท้ให้จับจ่ายเลือกซื้อเท่านั้น<br />ราคาที่ต่างกันเกือบห้าเท่ากับสินค้าปลอมแปลงทำให้ฉันต้องฉุกคิด<br />ฉันหยุดพักการเลือกซื้อไว้แค่ตรงนั้น จนเมื่อได้สัมผัสสินค้าดังกล่าวกับคณะเดินทางลุ่มน้ำเงา<br />ห้าเท่าเป็นราคาที่ต้องยอมจ่าย ผู้ชำนาญการจากโลกไซเบอร์กระซิบบอกอย่างนั้น<br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">เงินจำนวนหนึ่งถูกแลกเปลี่ยนเป็นกระเป๋า ๓๕ ลิตรสีสันถูกใจ ในวันถัดมา<br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">กระเป๋าใบใหม่วางกองไว้ร่วมกับสิ่งของรอการบรรจุ<br /></div>การตระเตรียมข้าวของหยุดอยู่ที่ขั้นตอนนั้น<br />ไป/ไม่ไป ฉันยังเฝ้ารอความเคลื่อนไหว <br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">แล้วท้ายที่สุด <br /></div>ผู้มีอำนาจสูงสุดในการตัดสินใจที่แท้ก็มิใช่ด้วยเหตุและผล <br />หากแต่เป็นความรู้สึกอยู่วันยันค่ำ<br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><a href="http://www.facewest.co.uk/pp/deuter/images09/Deuter-ACT-Lite-35-SL/Deuter-ACT-Lite-35-SL.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; cssfloat: right; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" ps="true" src="http://www.facewest.co.uk/pp/deuter/images09/Deuter-ACT-Lite-35-SL/Deuter-ACT-Lite-35-SL.jpg" width="256" /></a><br /></div></div><div style="text-align: right;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div></div><div style="text-align: right;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: right;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: xx-small;">ACT Lite 35+10 SL (2009)</span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: xx-small;">Weight: 1440 g</span><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: xx-small;">Volume: 35+10 l</span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: xx-small;">Size: 64 / 37 / 25 (H/B/T)</span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: xx-small;">Material: Ripstop 210 / Hexlite 210 / Duratex Lite</span><br /></div><div style="text-align: left;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: xx-small;">Color: denim-silver (354)</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-2413772336878836041?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-65184081819210609082010-01-13T22:41:00.000+07:002010-01-13T22:41:46.231+07:00การตั้งโจทย์แบบไม่ผูกมัดตัวเองนั้น<br />ในทางหนึ่งย่อมเปิดโอกาสให้การปล่อยปะละเลยเป็นไปโดยง่าย<br />เมื่อหลายวันล่วงผ่าน โดยไม่มีสิ่งใดถูกส่งผ่านเป็นตัวอักษร<br />ฉันกระตุ้นตัวเองด้วยการนึกย้อนไปในวันที่ความอยากเขียนยังดำรงอยู่<br /><a name='more'></a><br /><br />มันน่าจะเป็นบ่ายวันนั้น ราว ๓ วันถัดจากการเดินทางสิ้นสุด และความเมื่อยล้าหายไปหมดสิ้น<br />ฉันกำลังพยายามทำความสะอาดกระเป๋าเดินทางให้ถูกต้องตามคำแนะนำของผู้ขาย<br />จนมองดูทะนุถนอม พิถีพิถันเกินปกติ มากไปกว่ากระเป๋าใบอื่นเคยได้รับ<br />“ทำไมต้องขนาดนั้น” แม่ฉันทักขึ้นมาลอยๆแกมหมั่นไส้มากกว่าต้องการคำตอบ<br />ไม่ได้มีกระบวนการยุ่งยากอะไรนักหรอก <br />แค่ใช้น้ำสบู่เช็ดถูทำความสะอาดหมดจดทุกซอกมุม ตากลมให้แห้งสนิทก่อนแขวนเก็บเข้าตู้<br />แต่ทั้งหมดนั่นเองที่ต่างไปจากกระเป๋าใบอื่นที่เมื่อใช้งานเสร็จ แค่รื้อของออก แล้วจับกระเป๋ายัดคืนที่เดิม เป็นอันเรียบร้อย<br /><br />เหตุที่ทำให้กระเป๋าเดินทางใบใหม่นี้ได้รับการดูแลอย่างออกหน้าออกตา<br />เพราะมันพ่วงมาด้วยคำโฆษณาประเภท รับประกันตลอดชีพ<br />และในเมื่อยอมเสียเงินซื้อแล้ว ฉันก็หวังจะได้รับสิทธิ์นั้น<br />เพื่อรักษาสิทธิประโยชน์ดังกล่าว การดูแลอย่างถูกต้องตามเงือนไขจึงเป็นสิ่งจำเป็น<br />ระหว่างเช็ดถูคราบสกปรกนั้นเอง โมโกจูในความนึกคิดก็ได้รับการปัดถูไปพร้อมกัน<br /><br /><br />จากเคยกล่าวโทษงานประจำว่าเป็นต้นเหตุให้เวลาส่วนตัวหดหาย<br />จนแทบไม่เวลาตระเตรียมข้าวของในทุกทริปที่ผ่านมาในช่วงวัยทำงาน<br />แต่รูปการณ์ปัจจุบันสะท้อนให้เห็นชัดแล้วว่า <br />มันคงเป็นเพราะนิสัยอันฝังรากลึกเสียมากกว่าหรือเรียกให้สั้นกว่านั้นว่า สันดาน <br />รู้กำหนดการเดินทางล่วงหน้านานแค่ไหน ใช่ว่าการเตรียมตัวจะเริ่มขึ้นได้ในตอนนั้น<br />โดยเฉพาะในด้านร่างกายยิ่งไม่ต้องพูดถึง ความพร้อมเป็นศูนย์ หรืออาจติดลบ<br />แผนที่เคยตั้งใจไว้ว่าจะฟิตซ้อมร่างกาย ว่ายน้ำ ปั่นจักรยาน วันละเท่านั้นเท่านี้<br />แม้จะเกิดขึ้นจริงบ้างแต่ไม่เคยสม่ำเสมอ <br />“จะรอดไหม” จึงผุดขึ้นบ่อยครั้งในช่วงก่อนเดินทาง<br /><br />สำหรับข้าวของเครื่องใช้นั้น ฉันแค่หยิบจับโน่นนี่ตามรายการที่ร่างไว้ก่อนหน้ามารวมกองกันไว้<br />วางไว้เฉยๆ ด้วยทำตัวไม่ถูกว่าจะอย่างไรต่อดี<br />ในเมื่อ ”ตกลงจะไปใช่ไหม” ฉันยังลังเล สงสัย ตอบเองไม่ได้<br />“ไป ตอนนี้ยังไม่มีเหตุผลที่จะไม่ไป แต่กว่าจะถึงวันไปก็ยังไม่แน่”<br />ตอบโดยเพื่อนคนหนึ่ง ช่างเป็นคำตอบที่ไม่ได้สร้างความเชื่อมั่นอะไรให้กันเลยสักนิด<br /><br />ห้าวันก่อนเดินทางคำถามนี้ยังวนเวียน ไม่มีใครยอมเป็นผู้ตอบ<br />แค่เพียงใครสักคนตอบว่าไม่ไป คำตอบเดียวกันนั้นก็คงจะเกิดกับบางคน และบางคน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-6518408181921060908?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-23751436424589090312010-01-05T16:59:00.002+07:002010-01-05T17:05:34.544+07:00<div align="left" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://woranan.googlepages.com/530105-Mo-ko-chu-0.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="525" src="http://woranan.googlepages.com/530105-Mo-ko-chu-0.jpg" width="525" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">สิ่งใดไม่จำเป็น ไม่ต้องนำติดตัวไป<br /></div><br />แม้คำเตือนด้วยความหวังดีลักษณะนี้ จะมีให้ได้ยินตั้งแต่เช้าวันแรกก่อนเริ่มออกเดินทาง<br />แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันไม่ยอมสละ คือสมุดบันทึกที่แม้จะกระทัดรัดแต่ก็เพิ่มน้ำหนักได้ไม่น้อย<br />ของชิ้นนี้ฉันได้รับเป็นของขวัญจากมิตรสหายในวันสุดท้ายของการทำงานประจำ <br />ฉันยืนพลิกพิจารณา ในขณะที่ผู้ร่วมทริปบางคนเริ่มคัดของที่เกินจำเป็นออกจากกระเป๋า<br />จะว่าไปแล้ว สมุดทำมือนี้ก็ดูน่ารักน่าทะนุถนอมเกินกว่าจะพาไปบุกป่าฝ่าดง<br />หรือฉันควรจะปล่อยให้มันนอนแน่นิ่งอยู่ที่ทำการอุทยานแม่วงก์นี่<br /><a name='more'></a><br /><br />‘ของที่คิดว่าจะไม่ได้ใช้ ฝากไว้เลยนะน้อง ไม่ต้องเอาไปให้หนัก’<br />เจ้าหน้าที่อุทยานฯพูดย้ำอีกครั้ง คงหวังจะให้ฉันตัด(สิน)ใจได้ง่ายขึ้น<br />สมุดใหม่ที่ยังไม่เคยถูกนำมาใช้ แถบกระดาษที่แนบไว้ยังอยู่สมบูรณ์ <br />Please…Note! Heartmade notebook<br />ข้อความเชื้อเชิญเชิงเว้าวอน ทำให้ฉันตัดสินใจจับยัดกลับลงข้างกระเป๋า <br />เอาน่า จะหนักอีกสักเท่าไหร่กัน<br />ดีออก งานนี้ล่ะ ฉันจะพกติดตัวและบันทึกเรื่องราวสดใหม่ระหว่างเดินทาง <br />ฉันหวังอย่างนั้น<br /><br /><br />๕ วันบนเส้นทางพิชิตยอดเขาโมโกจู กับความจริงที่เกิดขึ้น <br />ฉันมีโอกาสได้เขียนเพียงสองครั้ง คือก่อนเริ่มออกเดินในวันแรกและเช้าวันที่สอง<br />แถมด้วยลายมือของเพื่อนอีกสองคนที่ฉันขอให้ช่วยเขียน <br />แล้วลงท้ายเหมือนกันอย่างไม่มีการลอกเลียน ซึ่งเป็นคำถามเดียวกันกับที่ฉันถามตัวเอง <br />“จะรอดไหม...”<br />ฉันพกสมุดแบบไม่ยอมทอดทิ้งระหว่างทาง แต่ดูเหมือนการเดินแบกของหนักเท่าที่จำเป็นในทุกวัน <br />จะทำให้ลืมไปเสียเฉยๆว่าหน้าที่ใช้สอยของสมุดมีไว้ทำอะไร<br />ท้ายที่สุด สมุดที่หวังจะให้เป็นบันทึกเดินทาง นับรวมหน้าที่มีลายมือได้ ๗ หน้า <br />หรือเรียกให้ถูก มันเป็นเพียงบันทึกเริ่มเดินทางเท่านั้น<br /><br />ในวันนี้ที่พวกเรารอดจากการเดิน เดิน และเดิน จนกลับสู่ชีวิตปกติตามวิถีของแต่ละคน<br />โมโกจูยังทิ้งเชื้อไฟบางอย่างให้ฉันนึกอยากเขียน <br />แต่ความคิดที่จะเขียนบันทึกรายวันของการเดินทางคงต้องโยนทิ้ง<br />หากให้ฉันเขียนถึงคงมีเพียงคำว่า เดิน เดิน และเดิน<br />ถึงอย่างนั้น ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าจะอยากเขียนไปได้สักกี่น้ำ วันนี้ พรุ่งนี้ มะรืนนี้<br />เพื่อไม่ให้เป็นการผูกมัดตัวเองเกินไป <br />โมโกจูกับบางสิ่ง(ในความนึกคิด) จึงน่าจะเหมาะควรที่สุด<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-2375143642458909031?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-34392995043394243862010-01-05T09:21:00.000+07:002010-01-05T09:21:12.785+07:00บ่ายวันก่อน ระหว่างขับรถกลับบ้านเพลินๆ<br />รู้ทั้งรู้ว่าควรอยู่กับปัจจุบันให้มาก เลี่ยงการเป็นหนึ่งในสถิติ ๗ วันอันตราย<br />แต่อาจเพราะเตือนสติตนเองอย่างนั้น<br />จึงนึกได้ว่า มันเป็นไปแล้ว ต่างหากล่ะ<br />เรานี่ล่ะหนึ่งในนั้น กับอุบัติเหตุที่ไม่ควรเกิดขึ้นในวันส่งท้ายปี<br />แน่นอน อุบัติเหตุ ไม่มีใครคนใดอยากให้เกิด<br />หากเมื่อเกิดขึ้นแล้ว ใครเลยจะคิดว่า ความด่างพร้อยในจิตใจคนบางประเภทกลับปรากฏเด่นชัดกว่ารอยบุบและแผลยาวบนตัวรถเสียอีก<br /><br /><a name='more'></a><br />ฉันนึกหวังว่าการเขียนจะช่วยปลดปล่อยเรื่องขุ่นเคืองนี้ออกจากหัว<br />แต่พอเริ่มลงมือเขียนจริงก็กลับไม่เห็นสิ่งใดเป็นสาระควรค่าพอจะกล่าวถึง<br />เขียนเล่าเรื่องเห็บป่ายังจะจรรโลงใจเสียกว่า<br />ว่าแล้วฉันก็เริ่มเขียนเรื่องของฝากจากภูผาแทน<br />และเอาเข้าจริงกว่านั้น ยังไม่ทันถึงไหน ฉันก็ราตรีสวัสดิ์กับตัวเองแล้วหยุดไว้ค้างๆคาๆอย่างนั้น<br /><br />เช้าวันจันทร์ วันเริ่มงานในศักราชใหม่ของใครหลายๆคน<br />ฉันนั่งนึกทบทวนชีวิตที่เลือกแล้วกับระยะเวลาที่ล่วงผ่านเจ็ดเดือนอย่างน่าใจหาย<br />ร่างตารางกิจวัตรรอบที่ร้อย เพื่อที่จะเห็นว่าปฏิบัติไม่ได้ในไม่กี่วันถัดมา<br />“บิ๊กซี ปากน้ำ ไปยังไง” <br />“ไม่รู้จ้ะ” ฉันตอบพอผ่าน ทั้งที่ยังนึกสงสัยว่าอะไรทำให้แม่นึกอยากรู้ขึ้นมาเฉยๆ<br />ฉันยังร่างคร่าวๆ วางแผนภารกิจในเดือนมกรานี้ต่อไป<br />จนเมื่อวงสนทนาหน้าบ้านมีสมาชิกเพิ่ม และเสียงดังพอที่จะรับรู้เรื่องราวโดยไม่ต้องเงี่ยหู<br /><br />เรื่องของเรื่อง ที่มาโดยย่อมีอยู่ว่า<br />เด็กสาวเขมรหน้าตาดีวัย ๑๖ โดนผู้ชายหลอกมาเที่ยวช่วงปีใหม่<br />พยายามหาทางกลับบิ๊กซี ปากน้ำ แล้วมาถามทางเอากับแม่ฉันที่นั่งเล่นอยู่หน้าบ้าน<br /><br />ที่ไปโดยสรุปมีแค่ว่า<br />แม่กับลุงข้างบ้านที่ขี่จักรยานผ่านมาพอดี ปรึกษาหารือช่วยกันหาทางช่วยเหลือ<br />ด้วยเกรงว่า เงินติดตัวสองร้อยกับท่าทีไม่ประสีประสาจะพาไปไม่ถึงที่หมาย<br />ลงเอยที่เด็กสาวตกลงปลงใจซ้อนจักรยานลุงเพื่อไปเป็นลูกจ้างชั่วคราวของญาติมิตรคนหนึ่ง<br />แล้วค่อยว่ากันต่อว่าจะเอาอย่างไรกับชีวิต<br /><br />เรื่องมีอยู่แค่นั้น ง่ายๆแบบนั้น<br /><br />อย่างไรหนอชีวิต<br />ฉันก็แค่นึกอยากเขียนอะไรสักอย่างพอทิ้งจังหวะหลังมื้อค่ำกับก่อนขึ้นนอน<br /><br /><br /><em>ค่ำคืนหลังฝนตกหนัก ๔ มกราคม ๒๕๕๒</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-3439299504339424386?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-73186148467909967662009-12-22T11:29:00.003+07:002009-12-22T21:13:19.597+07:00October Sonata รักนี้ที่รอคอย/อยากได้ยินว่ารักกัน/32 ธันวา<br />โปสเตอร์หนังไทยโปรแกรมหน้าแขวนโฆษณาไว้กลางโถงเซ็นจูรี่<br />ลานชั้นหนึ่งที่มักมีสินค้าเรียงรายจัดรายการลดราคา <br />แต่คืนนี้ว่างเปล่าแปลกตาอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน<br /><a name='more'></a><br />ฉันขึ้นบันไดเลื่อน เดินออกทางเชื่อมไปยังชานชาลาสถานีรถไฟฟ้า<br />เสียงเพลงดังมาจากลานเบียร์บนดาดฟ้าแห่งหนึ่ง <br />ลานเบียร์ที่ปัจจุบันมีกระจายอยู่เสียทั่วมุมเมือง<br /><br /><em><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“จะต้องเหงากันอีกนานไหม ต้องนั่งถอนใจอีกกี่ครั้ง </span></em><br /><em><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">จะต้องพบเจอกับรักที่ผิดหวัง กี่ครั้งถึงพอใจ </span></em><br /><em><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">เปิดเพลงรักฟังอยู่คนเดียว มีรักข้างเดียวมันเปลี่ยวหัวใจ </span></em><br /><em><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">มองไปรอบตัวก็ยังไม่เห็นใคร ทำไมต้องเป็นเรา”</span></em><br /><br />ก็เพราะติดกับอยู่กับบางเรื่อง มนุษย์เรารึจะไปไหนได้ไกล<br /><br /><br />ฉันเดินย้อนลงจากสถานีรถไฟฟ้า เมื่อถึงด่านอนุสาวรีย์ชัยฯ<br />เดินลงบันไดไปเรื่อยๆ ไม่เร่งรีบ <br />แม้ไม่ได้มุ่งมั่นว่าจะเดินกลับบ้าน แต่ผลลัพธ์ก็คือ ใกล้ถึงบ้านเต็มที <br />ไม่ใช่เรื่องปกตินักที่ผ่านย่านพลุกพล่านโดยไม่พบเจอคนรู้จักสักคน<br /><br /><em><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“เปรียบเรามีฝันนั้นเป็นดังทำนอง</span></em><br /><em><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">ชีวิตก็ดังคำร้องร้องตามจริง”</span></em> <br /><br />ตัวอักษรที่เขียวบนเสื้อยืดสีดำของใครคนหนึ่งสะดุดตา<br />และทำเอาฉันสะดุดกึกเมื่อเห็นชัดว่าเป็นใคร<br />“สวัสดีค่ะ มาทำอะไรอยู่นี่คะ” เป็นประโยคแรกที่พ้นจากปากที่ฉันปิดเงียบมานาน<br />“หาอะไรเล่นน่ะ” เป็นคำตอบของคนที่ยืนปิ้งขนมปังตรงหน้า<br />เพราะงานประจำใช้แต่ความคิด จึงอยากหางานอื่นที่ไม่ต้องใช้ความคิดบ้าง <br />ซึ่งฉันก็เห็นดีด้วย ยินดีอุดหนุน ทั้งระลึกได้ว่า หลังจากสิบโมงเช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้อง<br />ในที่สุด ฉันก็ได้กินขนมปังสังขยา หลังจากชวนคุยหน้าเตาจนขนมปังไหม้ไปสองแผ่น<br />“เอามีดขูดที่ไหม้ออกก็ได้ค่ะ” ฉันรีบบอกก่อนขนมปังแผ่นที่สามจะถูกวางบนเตา<br />พ่อค้ามือใหม่ออกปากบ่นว่า ฉันสั่งเมนูยากไป แถมมายืนกดดันจนทำอะไรไม่ถูก<br />หลังจากนั่งพูดคุยถามสารทุกข์กันอีกสักพัก<br />เพื่อให้เจ้าของร้านต้อนรับลูกค้าคนใหม่ได้เต็มที่ ฉันลุกถือแก้วนมเย็นลากลับบ้าน <br />ในเมื่ออีกฝ่ายตั้งท่าจะเลี้ยง ฉันยืนยันจะอุดหนุน <br />ราคาตกลงของขนมปังสังขยาและนมเย็นมื้อนี้จึงอยู่ที่ ๑๑ บาท ตามจำนวนเหรียญในมือ<br /><br /><br />๒๑.๔๕ น.สิ้นสุดการเดินอันยาวนาน <br />ในที่สุดฉันก็เดินจนถึงบ้าน เป็นระยะทางกี่กิโลเมตรนั้นฉันไม่สนใจจะคำนวณ<br />อาการตะคริวเล็กน้อยนัก เมื่อเทียบกับความรู้สึกเบาสบายที่ได้สัมผัส <br />เตรียมนอนหลับให้สบาย<br /><br /><br />อยากขอบคุณที่สอนให้...<br /><br />ท้ายนี้ แม้วิชชาปัญญายังไม่แก่กล้าพอที่รู้ด้วยตนเอง <br />อย่างน้อยฉันยังจดจำได้ และเข้าใจถึงแก่นสาระที่ได้รับฝากไว้<br /><br /><em><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">‘ความรู้ที่ยิ่งใหญ่ คือ ต้องรู้ว่าทุกอย่างไม่มีตัวตน ไม่เที่ยง และเป็นทุกข์</span></em><em><br /></em><br /><em><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">ไม่มี...</span></em><em><br /></em><br /><em><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">ไม่มี...</span></em><em><br /></em><br /><em><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">ปล่อยวาง’</span></em><br /><br />ใครคนหนึ่งที่มิใช่พระผู้มีพระภาคเจ้า เคยพูดย้ำกับฉันอย่างนั้น<br /><br />...<br /><br />แล้วชีวิตก็เดินต่อไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-7318614846790996766?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-70953012853376390562009-12-20T22:18:00.005+07:002009-12-22T10:01:58.660+07:00มานะอัตตาลดลงฮวบ <br />ทันทีที่รู้สึกได้ว่า แท้จริงเราก็โง่เขลาเบาปัญญาไม่น้อย<br />พานให้รู้สึกแย่ที่เคยดื้ออวดดีอย่างไม่ลดละ<br />ไม่ได้รู้อะไร รู้แค่ว่าตัวเองคิดอะไร <br />รู้เข้าไปในความคิดอย่างไม่ทันรู้ตัวว่ามันถูกอะไรๆเคลือบแฝงปรุงแต่งมากี่ทบกี่ชั้น<br />ทุกข้อกล่าวหา ดูจะเป็นความจริงที่ฉันแทบไม่เคยมองเห็น<br /><a name='more'></a><br /><br />ฉันเดินทะลุผ่านชั้น M สยามพารากอน ออกสู่ลานคนเนืองแน่นอีกครั้ง<br />หยุดมองดูเส้นสแตนเลสตัดขอบกระเบื้องใต้เท้า <br />มันจะกว้าง 6 มม. หรือ 10 มม. ตัดผ่านแนวไหน ใครบ้างที่สนใจ <br />สิ่งที่เคยเป็นประเด็นให้ขบคิด ตัดสินใจ ไม่ได้มีความหมายอะไรทั้งนั้น<br />ฉันยังคงเดินต่อไป วนในสยามเซ็นเตอร์ ผ่านออกไปสยามดิสคอฟเวอรี่<br />เดินออกทางเชื่อม ต่อเนื่องไปจนถึงหอศิลป์<br />หอศิลป์ที่เคยรอและบ่นอุบ เมื่อไหร่หนอจะได้สร้าง <br />สร้างแล้วเมื่อไหร่เสร็จ ครั้นเปิดแล้วก็แทบไม่ได้มาเดิน<br /><br />ฉันเดินขึ้นไปชั้นบน และวนทีละชั้นจนถึงชั้นล่าง<br />ผ่านห้องนิทรรศการที่เพิ่งมาเยี่ยมชมเมื่อสัปดาห์ก่อน<br />ปรายตาเห็นกระดานแสดงความคิดเห็นที่เคยขาวโพลนในวันนั้น<br />ความว่างที่ทำเอาฉันแทบไม่กล้าจรดปากกาเขียน <br />มาวันนี้ถูกแทนที่ด้วยเส้นสายปากกาลายมือจนแน่น <br />ฉันเดินผ่านไปอย่างปราศจากความใคร่รู้ เดินไปเรื่อยๆ และเรื่อยๆ<br /><br />ผ่านสะพานหัวช้างทีไร มักจะมีชื่อนี้ลอยเข้าหัวโดยอัตโนมัติ<br />“It’s Real นี่มันของจริงนี่หว่า” ชื่อหนังที่ได้โดนบังคับเล่น เมื่อ๑๐ปีก่อน<br />เป็นฉากแรกที่ถ่ายทำ แม้โดนตัดทิ้ง แต่ฉันกลับจำได้ดีกว่าฉากจริงที่ถ่ายบนรถไฟฟ้า<br />ฉันเดินผ่านอย่างไม่สนใจสมการคณิตศาสตร์ที่ถูกคนมือดีเขียนไว้บนเสารถไฟฟ้าต้นหนึ่ง<br />แต่เพราะรถติดบนสะพานเมื่อคราวก่อน แล้วฉันนั่งมองอย่างไม่มีอะไรทำหรอก <br />มันจึงผุดขึ้นมาได้ในขณะที่เขียนอยู่ตอนนี้ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจำ <br /><br />พ.ศ. <br />2556 = 2x556 = 1112 111x2 = 222<br />2557 = 2x557 = 1114 111x4 = 444<br />2558 = 2x558 = 1116 111x6 = 666<br />2559 = 2x559 = 1118 111x8 = 888<br /><br />นึกได้ทำไม อะไรไม่ทราบ <br />คนมือบอนคงดีใจพิลึกที่เขียนเล่น แล้วยังมีคนจำได้<br /><br />ครั้นเดินผ่านซากอาคารที่เคยเป็นที่พักอาศัยของผองเพื่อน<br />ใจก็ไป เจ้าตัวจะรู้กันหรือยังนะ ว่าที่ตรงนี้กำลังถูกทุบทิ้งแล้ว<br />ฉันหยุดรอสัญญาณไฟที่แยกราชเทวี<br />บางเสี้ยวความทรงจำที่เคยเดินกลับบ้านบนเส้นทางนี้เมื่อครั้งอยู่ม.๔ หลุดลอยเข้ามา<br />แขนซ้ายที่กอดอกไว้ ถูกมือขวาบีบกระตุ้นให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน<br />จนเมื่อเดินผ่านทางรถไฟใกล้แยกพญาไท <br />เป็นคราวเดียวที่ฉันรีบเร่งฝีเท้า เพราะกลิ่นเหล้าจากชายข้างหลังโชยเตะจมูก<br /><br />แล้วจึงตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทาง เดินขึ้นสะพานลอยสถานีพญาไทข้ามไปอีกฝั่ง<br />เมื่อระลึกถึงบรรยากาศเปลี่ยวๆบริเวณพื้นที่สำนักงานเขตราชเทวี<br />ความมืดอันเกินขีดความปลอดภัยของสตรีจะพึงเดินลำพังในยามวิกาล<br />จึงเป็นครั้งแรกที่ได้เดินผ่านตึกวรรณสรณ์ หรือในชื่อที่คุ้นเคย เคมีอ.อุ๊<br />ฉันเคยเรียนกวดวิชาที่นั่น สมัยยังเป็นตึกแถวคูหาเล็กๆย่านสะพายควาย<br />ตึกใหญ่ครองพื้นที่แทนบ้านเก่าหัวมุมในอดีตที่ฉันชอบมองเวลาสัญจรผ่าน<br /><br />เดินต่อไป เวลาผ่านไปเท่าไหร่ ฉันไม่ได้สนใจ<br />นาฬิกาทำหน้าที่เหมือนกำไลสวมใส่ข้อมือเท่านั้น<br /><br />...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-7095301285337639056?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-15578109283993034162009-12-19T10:03:00.004+07:002009-12-22T10:05:59.483+07:00หากปฏิบัติในรูปแบบ พระอาจารย์ท่านสอนว่า ๑๒ ก้าวกำลังเหมาะ<br />ไม่สั้นจนชวนเวียนหัว ไม่ยาวจนจิตใจฟุ้งซ่าน<br />การกำหนดเป้าหมายให้แคบแค่เส้นทางไม่มีคนหรือสิ่งกีดขวาง <br />จึงฟังดูกินความได้กว้าง และท้าทายความนึกคิดขึ้นมาทันที<br />หลงนัก ก็เดินมันไป ฉันจะตาม<br /><a name='more'></a><br /><br />ฉันเริ่มจากการเดินวนสยาม ดิสคอฟเวอรี่ ครบทุกชั้น <br />เดินในจังหวะ และความเร็วคงที่ ในสายตาไม่พบเจอสิ่งเย้ายวน น่าสะดุดใจใดๆ<br />ฉันเดินข้ามทางเชื่อมมายังสยามเซ็นเตอร์ ผ่านต่อมาจนถึงลานสยามพารากอน<br />ไม่รู้ผู้คนมากมายหลั่งไหลมาจากไหน จึงได้คราคร่ำเต็มลานได้ขนาดนี้<br />ที่ตรงนี้เองที่พาฉันจมปลักกับการทำแบบอยู่ราวสองปีเต็ม<br />ฉันเดินลงทางบันไดผนังน้ำตกที่ในแบบก่อสร้างเคยระบุชื่อพื้นที่ว่า ‘Cascades’ <br />ปัจจุบันไม่ทราบใช้ชื่อไหน มีชื่อหรือไม่ <br /><br />แน่นอนที่สุด กลยุทธแสงสีใกล้ปีใหม่ยังใช้ได้ผลทุกเมื่อ วัดได้จากคนมาถ่ายรูปกันหนาแน่น<br />แม้จะเคยสำคัญหนักหนา น้ำจะหนากี่เซ็น แผ่นแกรนิตขนาดเท่าไหร่ สีอะไร ติดตั้งอย่างไร<br />ใดๆก็แล้วแต่ ไม่เป็นเนื้อหาสาระอะไรเลยสำหรับฉันในทุกวันนี้<br />ฉันเดินขึ้นบันไดสะพานลอยหน้าวัดปทุมวนาราม และคงเดินต่อไป<br /><br />ฉันเดินไปเรื่อยๆบนสกายวอล์ก ไม่มีอะไรตรงหน้าที่สลักสำคัญ<br />ความนึกคิดจู่โจมเป็นพักๆ ฉันยังก้าวไปเรื่อยๆ ด้วยความเร็วคงตัว <br />และวนกลับทางเดิมเมื่อถึงด่านสถานีชิดลม<br /><br /><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><em>‘…You better watch out </em><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><em>You better not cry </em><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><em>Better not pout </em><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><em>I'm telling you why </em><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><em>Santa Claus is coming to town…’</em></span> <br /><br />นอกจากเด็กหญิงวิ่งตัดหน้าจนโดนพ่อเอ็ด ไม่มีอะไรอื่นที่เชื้อเชิญให้หยุด<br /><br /><br />ฉันเดินเข้าทางเชื่อมเกสรพลาซ่า ด้านในบรรยากาศเงียบสงบ จนสงัด<br />ต่างกันลิบลับเมื่อเดินออกไปทางเชื่อม เพื่อข้ามสะพานลอยย้อนมาเซ็นทรัลเวิล์ด<br /><br /><em><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">‘…รักแท้ รักที่อะไร ตับไตไส้พุง</span></em><em><br /></em><br /><em><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">หรือรักกางเกงที่นุ่ง ว่าดูสวยดี</span></em><em><br /></em><br /><em><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">รักที่นามสกุล รักยี่ห้อรถยนต์</span></em><em><br /></em><br /><em><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">รักเพราะว่าไม่จน มีสตางค์ให้จ่าย</span></em><em><br /></em><br /><em><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">รักแท้ ต้องทำอะไร ต้องเดินห้างกัน</span></em><em><br /></em><br /><em><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">กุ๊กกิ๊กซึ่งกันและกัน ไม่สนสายตาใคร</span></em><em><br /></em><br /><em><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">ซึ่งฉันไม่เข้าใจ ไม่ขอรักใครละกัน’</span></em><br /><br />ระยะทางยาวกินเวลานานพอที่จะปล่อยให้เสียงเพลงดังลั่นจากเวที <br />แทรกเข้าโสตประสาทจนจบเพลงอย่างเลี่ยงไม่ได้<br />ฉันเดินเข้าเซ็นทรัลเวิล์ด และเดินขึ้นบันไดเลื่อนที่ทอดยาว ต่อเนื่องไปจนถึงชั้นบนสุด<br />เดินวนทุกชั้นจนลงมาถึงทางเชื่อมออกสกายวอล์กอีกครั้ง<br />หยุดเพียงแค่เว้นระยะให้ชายหนุ่มที่วิ่งพุ่งจากร้านแม็กด้วยความเร็วคล้ายโจรวิ่งไล่หลัง<br /><br /><em><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">‘…You better watch out </span></em><em><br /><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"></span></em><br /><em><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">You better not cry </span></em><em><br /><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"></span></em><br /><em><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">Better not pout </span></em><em><br /><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"></span></em><br /><em><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">I'm telling you why </span></em><em><br /><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"></span></em><br /><em><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">Santa Claus is coming to town…’</span></em> <br /><br />บทเพลงที่ขับกล่อมทั่วกรุงในช่วงเวลาราตรีนี้<br /><br /><br />ฉันเคยโกรธเป็นฟืนเป็นไฟปะปนเสียใจถึงขั้นเจอหน้าต้องรีบเบือนหน้าหนี<br />เพราะใครคนนั้นเคยดุด่าว่ากล่าวอยู่หลายข้อกล่าวหา เช่นว่า สับสน เอาแต่ใจ คิดเอง เออเอง<br />ร้ายสุดที่นึกได้คือ ไม่รู้อะไร และไม่ยอมเข้าใจอะไรเลย<br />สำหรับคนทนงตัวว่ารู้จักและเข้าใจตัวเองดีอย่างฉันในเมื่อก่อน<br />ไม่รู้อะไร และไม่ยอมเข้าใจอะไรเลย เป็นข้อกล่าวหาเกินจริงที่ไม่มีทางยอมรับ<br />แม้ทำใจรับได้ยากนัก แต่เมื่อล่วงจากวิวาทะปะคารมเมื่อ ๕ ปีก่อน <br />ร่องรอย หลักฐานมัดตัว ฉันต้องจำนนขึ้นมาซะเฉยๆ <br /><br />กับแค่ความรู้สึกนึกคิดในบางเรื่องของตัวเอง นานนับ ๑๐ ปีฉันยังเพิ่งจะรู้เอาวันนี้<br />นับประสาอะไร<br /><br />ฉันเดินบนสกายวอล์กย้อนกลับทางเดิม และผ่านทางเชื่อมเข้าสยามพารากอน<br />ยังคงเดิน เพื่อเรียน รู้ และทำความรู้จักตัวเองในอีกด้านที่ไม่เคยเห็นมาก่อน<br /><br />...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-1557810928399303416?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-77490384540776980072009-12-18T23:35:00.001+07:002009-12-22T10:04:44.065+07:00๒๑.๔๕ น.สิ้นสุดการเดินอันยาวนาน <br />ฉันถอดรองเท้าเพื่อพบว่าตะคริวกำลังรับประทานเท้าซ้าย<br />โทรศัพท์บ้านดังขึ้น ฉันรับสายและบอกเล่าเรื่องราวคร่าวๆของวันนี้<br />และเล่าต่อว่ากำลังจะลงมือเขียนอะไรสักหน่อย<br />เหตุผลแรก เพื่อให้ร่างกายหยุดพัก ปรับสภาพ ก่อนจะเตรียมอาบน้ำ เข้านอน<br />และสอง บทเรียนนี้สำคัญถึงขั้นต้องจารึก<br />และสาม ในระยะหลัง ความรู้สึกอยากเขียนไม่ได้เกิดขึ้นกับฉันบ่อยนัก<br /><a name='more'></a><br />‘คงเดิน’ คำที่ฉันตั้งเป็นหัวเรื่องเมื่อคราวเขียนถึงหนังเรื่อง STILL WALKING<br />ไม่ใช่ว่าจู่ๆจะนึกอยากดัดจริต ‘คงเดิน’ ในเชิงประจักษ์<br />หากแต่เพราะทุกสิ่งอย่างชักพาให้ดำเนิน ฉันแค่ตามดูอย่างไม่ขัดขืน<br /><br />สืบเนื่องจากวันนี้ทั้งวันฉันลืมเนื้อลืมตัว ทำอะไรไม่เป็นเรื่องเป็นราว <br />เดิมตั้งใจจัดกระเป๋าเตรียมพร้อมเดินป่าในสัปดาห์หน้า <br />แต่นอกจากรายการข้าวของจำเป็นที่เขียนไว้เมื่อเช้า จนตกบ่ายก็ไม่มีอะไรคืบหน้าไปจากนั้น<br />บวกกับอีกใจที่ยังนึก ไป/ ไม่ไป ทำตัวไม่ถูก ตัดสินใจไม่ขาด<br />ฉันจึงหันเหจากเป้าหมายเดิม เพื่อเดินทางสืบค้นร่องรอยบางอย่างกับตัวเอง<br />จนพบเบาะแสบางประการ สมมติฐานบางข้ออันเป็นเหตุให้เสียขวัญ <br />ถึงแม้จะประหลาดใจ ไม่อยากยอมรับ แต่ในเมื่อหลักฐานในอตีตหลายอย่างบ่งชี้ในลักษณะนั้น<br />การดื้อรั้นปฏิเสธ คงไม่พ้นความหมายเดียวกับทรยศตัวเองแน่แท้<br /><br />๑๗.๐๐ น.นอกจากหลงจนลืมตัว ฉันยังลืมเวลาอีกด้วย<br />โทรศัพท์มือถือดังขึ้นในเวลานัดหมาย เป็นเวลาเดียวกับฉันที่ยังอยู่ในสภาพไม่พร้อมออกนอกบ้าน<br />ฉันรีบประคองสติกำลังทั้งหมดที่มี อาบน้ำ สระผม แต่งตัว <br />เผ่นออกจากบ้าน เลือกใช้วิธีเดินทางอันจะพาตัวเองไปถึงที่หมายให้เร็วที่สุด<br />มอเตอร์ไซด์รับจ้าง รถไฟฟ้า มอเตอร์ไซด์รับจ้าง ฉันถึงหมอชิตใหม่เวลา ๑๗.๓๕ น.<br />เมื่อส่งคณะเดินทางสำรวจลุ่มน้ำเงาขึ้นรถทัวร์สายกรุงเทพ-แม่ฮ่องสอนเรียบร้อย<br />๑๘.๐๐ น. เวลารถออก ภารกิจของวันนี้ก็จบลงที่ตรงนั้น<br /><br />“สถานีต่อไป สนามเป้า” จากที่คิดจะกลับบ้านเริ่มเก็บกระเป๋าเสียที <br />ฉันเองกลับนั่งที่เดิมไม่ขยับไปไหน ราวกับว่าเป้าหมายไม่เคยมีความสำคัญ<br />‘ผมเห็นร้านขายของเดินทางที่ดิสคอฟเวอรี่ ลด 60% นะ พี่ลองไปดูสิ แต่ไม่รู้มีรุ่นที่พี่ดูไว้รึเปล่า’<br />สยาม ดิสคอฟเวอรี่จึงเป็นเป้าหมายถัดไป ทันทีเมื่อนึกถึงคำพูดรุ่นน้องที่เจอกันเมื่อครู่<br />จนเมื่อไปถึงร้านและพบว่า นอกจากไม่มีกระเป๋ายี่ห้อที่เล็งไว้แล้ว<br />กระเป๋าทุกรุ่นในร้าน แม้จะลดถึง 75% ก็ยังเกินขอบข่ายที่กระเป๋าสตางค์จะรับภาระได้<br />คำว่าเป้าหมายจึงถูกลบไปอีกครั้ง<br /><br />เพราะความว้าวุ่น ฉันจึงนึกอยากเจอคนคนหนึ่งขึ้นมาถนัด<br />พูดอีกนัยหนึ่ง คือ เป็นคนเดียวที่ฉันนึกอยากเจอที่สุดในสถานการณ์นี้<br />ขอแสดงเจตจำนงชัดเจนด้วยการส่งข้อความไปขอนัดในค่ำนี้ <br />ทั้งที่รู้กับตัวว่าฉุกละหุกไป และไม่ควรทำอย่างนั้น<br />เมื่อชัดเจนว่าอีกฝ่ายอยู่บนถนนมิตรภาพมุ่งหน้าสู่เขาใหญ่ ฉันเองอยู่หมอชิต <br />การพบเจอย่อมเป็นไปไม่ได้<br /><br />แม้ไม่เจอตัว แต่ด้วยแรงอัดอั้นที่มี <br />ฉันจึงส่งข้อความสารภาพเรื่องจริงที่เกิดขึ้นไปอย่างไม่เคอะเขิน ทั้งที่ควรจะเป็นอย่างนั้น <br />หากแต่ต่อให้การตอบรับเป็นเพียงเสียงหัวเราะขบขันฉันก็ยินดี<br />โทรศัพท์มือถือเป็นใจ ขณะที่ข้อความลอยคว้างในอากาศ <br />ไม่ทันแน่ใจว่าถึงมือผู้รับหรือไม่ แบตตารี่ก็อ่อนแรงจวรเจียนจะดับเต็มที<br />ฉันรีบอาศัยจังหวะอันน้อยนิดเพื่อโทรบอกบอกคนว่า ฉันจะเดินเล่นแถวนี้ ไม่ต้องเป็นห่วง<br />ขอบคุณ ฉันกรอกคำนี้เป็นคำสุดท้าย เมื่อปลายสายบอกว่า ไม่ได้เป็นห่วงเลยสักนิด<br />เมื่อโทรศัพท์ใช้งานไม่ได้ ไม่ต้องกังวล พะวงติดต่อกับใครทั้งนั้น <br /><br />๑๘.๕๕ น. เป็นไปอย่างนั้นเอง <br />การเดินตามลำพังเพื่อความรู้สึกตัวจึงเริ่มขึ้น<br />เป้าหมายยามนี้มีเพียงว่า ทางที่ไม่มีคนหรือสิ่งกีดขวาง ฉันจะเดิน<br /><br />...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-7749038454077698007?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-85626120926945314682009-12-15T19:15:00.004+07:002009-12-16T09:12:41.746+07:00แน่นอน เราไม่ควรวิตกกับอนาคตที่ยังมาไม่ถึง <br /><br />และทั้งการพิพากษาผู้อื่นล่วงหน้าก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรกระทำ<br /><br />ถึงจะเข้าใจอย่างดีในสองประเด็นข้างต้น <br /><br />และอีกข้อที่สำคัญ เราต้องยอมรับว่ามนุษย์แต่ละคนล้วนมีความต่าง<br /><a name='more'></a><br />อย่างช่วยไม่ได้ ตลอดระยะทางราว ๑๔๐ กิโลเมตรที่ฉันกลับบ้านในบ่ายวันนี้<br /><br />นอกเหนือจากรถราที่จรไปมาให้ฉันต้องมองซ้ายมองขวามองหน้ามองหลังอยู่กับปัจจุบันขณะ<br /><br />ความนึกคิดขาจรทั้งหลาย ก็อยากร่วมเดินทางกับเขาด้วย<br /><br />เมื่อมี หรือเราจะไปด้วยกันไม่ได้ ... ตามท้ายมาติดๆ <br /><br />ประโยคทำนองเดียวกับย่อหน้าแรกก็สวนมาเป็นระยะๆ<br /><br /><br /><br />แม้ตั้งใจไว้แล้ว ว่าจะทำตัวง่ายๆ อะไรก็ได้ เป็นผู้ตามที่ดี<br /><br />แต่หลายอย่างก็ไม่ทำให้ฉันคลายข้อสงสัย และอดถามตัวเองไม่ได้ว่า ระหว่างคนง่าย(ๆ) กับคน(มัก)ง่าย <br /><br />หากออกเสียงในวงเล็บแล้ว ความต่างของสองคำอยู่ที่ตรงไหน<br /><br />ที่แน่ใจได้อาจมีแค่ว่า เป็นเรื่องง่ายมากทีเดียว <br /><br />ถ้าฉันจะถูกใครมองว่าเป็นคนคิดอะไรซับซ้อนเกินไป คิดมากไปหรือเปล่า<br /><br />แต่มันยากเกินไปหรือ มันมิใช่สิ่งที่ต้องทำหรอกหรือ มันไม่ใช่สามัญสำนึกหรอกหรือ<br /><br />ฉันคงทำตัวเองลำบากไปเองสินะ ที่ตั้งคำถามนี้เอากับมนุษย์เมืองที่เปิดก๊อกน้ำแล้วรู้แค่ว่าน้ำไหลมาจากก๊อก<br /><br />หรืออาจพ้นจากก๊อก ไปได้ไกลเพียงการประปานครหลวง <br /><br /><br />หรือเราต่างกันมากเกินไป...<br /><br />หรือเราจะไปด้วยกันไม่ได้...<br /><br /><br /><br />ไม่มีความจำเป็น ในการคาดคั้นหาคำตอบสำหรับคำถามใดก็ตาม<br /><br />แค่เฝ้ารอความเป็นไปอย่างห่างๆ <br /><br />ระหว่างนี้ ฉันได้แต่อาศัยการเขียน ประหนึ่งยาระบายขนานเอก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-8562612092694531468?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-52353076508359402292009-11-14T14:02:00.005+07:002009-11-24T11:17:30.646+07:00เมื่ออาการหวัดงอมแงมทุเลาลง และประเมินตัวเองได้ว่า น่าจะสู้แดดสู้ลมได้แล้ว<br />เย็นวาน ฉันจึงได้เริ่มถากหญ้าเตรียมแปลงปลูกเสียที<br />เช้านี้อากาศแปลกๆ ไม่ร้อน ไม่หนาว ไม่มีลม ไม่มีแดด เหมาะแก่การงาน<br />ฉันจึงไปสานต่องานการที่ทำค้างไว้ ได้พื้นที่มา 15-20 ตร.ม.ราวๆนั้น<br /><br /><a name='more'></a>สภาพดินไม่ชวนให้ชื่นใจสักเท่าไหร่ สับลงไปได้เพียงปลายจอบดินถมที่มีหน้าดินหนาเพียง 1 ซม. เห็นจะได้ <br />เรียกว่าชวนให้ท้ออยู่ในที จุลินทรีย์ไม่ต้องพูดถึง<br />ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังทำงานได้เหงื่อโดยลำพังไปอย่างเพลินๆ<br />เวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่ทันได้สนใจ รู้แค่ว่าอากาศดีและยังยินดีทำไปเรื่อยๆ<br />จนเมื่อผลของแรงงานอยู่ในระดับที่น่าพอใจ ฉันจึงหยุดดื่มน้ำสักหน่อย<br /><br />พลันสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับเสื้อชมพูของหญิงผมยาวคนหนึ่ง ในระยะถัดจากฉันไม่เกิน 20 เมตร<br />ถัดจากนั้นไปอีกซัก 10 เมตร มีชายถอดเสื้อปรากฏรอยสักบนเนื้อตัว<br />ทั้งสองคนกำลังทำกิจกรรมเดียวกัน คือ ตัดผักบุ้งเป็นกอบเป็นกำในที่ดินสวนของบ้านฉัน<br />ฉันเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้อีกนิด <br />ตั้งใจว่าถ้าใครสักคนหันมาเห็น จะขอถามหน่อยว่า นั่นตัดไปกินเอง หรือตัดไปขาย<br />ทั้งที่ตัดไปขายเห็นๆ ถ้ากินเองสมาชิกในบ้านคงต้องมีสัก 20 คนเป็นอย่างน้อย<br />แต่ฉันก็ยังอยากรู้ว่าเค้าจะตอบว่าอะไร<br /><br />สองคนยังก้มหน้าก้มตาตัด อย่างไม่สนใจความเคลื่อนไหวรอบข้าง<br />ฉันเคลื่อนตัวเข้าไปอีก และเหยียบใบไม้ให้พอมีเสียงดังกรอบแกรบ<br />ได้ผล <br />หญิงเสื้อชมพูเงยหน้าขึ้น แล้วติดนิ่งราว 2 วินาที ก่อนเอ่ยปากถามฉันว่า<br />“อ้าว มาทำอะไรเหรอคะ”<br />“คะ” มีคำหลุดจากปากฉันไปแค่นั้น หญิงเจ้าของคำถามก้มหน้าตัดผักบุ้งต่อ<br />ฉันยืนงง รู้สึกหน้าบางเท่าหน้าดิน ที่คิดจะถาม ยังไม่ทันได้ถาม<br /><br />เอาเถิด ผักบุ้งนั่นฉันกับที่บ้านไม่มีปัญญากินหมดหรอก <br />ขอแค่ว่า ถ้าฉันปลูกผักแปลงนี้สำเร็จ อย่าด่วนมาช่วยรีบตัดก็น่าจะพอ<br />แล้วต่างคนก็ต่างทำงานตัวเองต่อไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-5235307650835940229?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-67617512610505938812009-09-20T15:37:00.004+07:002009-11-24T11:17:44.106+07:00...<br /><br />และแล้วทันใดก็มีนางฟ้าองค์หนึ่ง โผล่มาถึงใจดีจริงจริงเชียว<br />บอกไม่เป็นไรรอข้านิดเดียว ข้าจะพาเจ้าไปเที่ยวงานเลี้ยงของเจ้าชาย<br />เจ้าจงไปเอาฟักทองที่ในครัวมา จะเสกให้เป็นรถม้าให้สมดังใจหมาย<br />หนูในครัวเสกเป็นม้าลากรถไป องครักษ์ข้างกายเสกจากจิ้งจกบนเพดาน<br />เสื้อผ้าอาภรณ์ข้าจะเสกให้ใหม่ รองเท้าแก้วใสให้สวยกว่าใครทั้งงาน<br />แต่จงจำไว้เจ้าอยู่ได้ไม่นาน เจ้าต้องออกจากงานให้ถึงบ้านก่อนเที่ยงคืน<br /><br />...<br /><br /><a name='more'></a>ไม่มีอดีตที่ไม่ถูกผลิตโดยปัจจุบัน ...ฉันไม่ได้คิดขึ้นมาเองหรอก<br />แต่เป็นประโยคนำจากคอลัมน์อ่านเอาแรง โดยวาด รวี ในนิตยสาร way ฉบับเดือนก่อนที่แว้บเข้ามาในหัว<br /><br />เช้านี้ฉันไปร่วมงานวิวาห์ของเพื่อนเมื่อครั้งเยาว์วัยสมัยประถม<br />ตามประสาเด็กที่ออกไปเรียนไกลบ้านตั้งแต่เข้าชั้นมัธยมอย่างฉัน<br />งานนี้เป็นงานมงคลแรกในหมู่เพื่อน แน่นอน จึงเป็นโอกาสงามที่ได้พบเจอเพื่อนเก่าแก่<br />สำหรับเพื่อนบางคน นับนิ้วดูแล้วเป็นการเจอกันครั้งแรกในรอบ 17 ปีเลยทีเดียว<br />การพูดคุย ถามไถ่ สัพเพเหระ รื้อฟื้นความหลัง มีตลอดงานเลี้ยง จนจบงานอาหารบนโต๊ะแทบไม่พร่อง<br /><br />“จำได้สิ เป็นนางฟ้า” ยายของเพื่อนพูดขึ้นก่อนจะพากันแยกย้ายกลับบ้าน<br />ทำเอาฉันนั่งงงไปพักใหญ่ เมื่อเพื่อนบอกว่าหมายถึงฉัน<br />จึงเป็นประเด็นให้นั่งนึกกันต่อ ค่าที่ยายของเพื่อนจำแม่นดีจริงๆ<br />แล้วทั้งโต๊ะก็อดขำไม่ได้ เมื่อนึกออกกันรอบวงว่า อ๋อจริงด้วย ลืมไปเลย ฉันนี่แหล่ะเคยเล่นเป็นนางฟ้า<br />หลานยายเป็นซินเดอเรล่า คนนี้เป็นแม่เลี้ยงใจร้าย เธอนั่นแหล่ะเป็นลูกเลี้ยงตัวมารร้ายเลย<br />ละครเพลงที่จัดกันอยู่เรื่อยในสมัยนี้ พวกฉันก็เคยทำกันสนุกสนานเมื่อ ๑๗ ปีก่อน<br />ซึ่งบทเพลงข้างต้นเป็นบทบาทของฉัน ในละครเพลง ซินเดอเรล่า ที่จัดแสดงกันตอนป.๖<br /><br />แล้วลิ้นชักอดีตที่เคยปิดล็อคมานานก็ถูกเปิดออก<br />จึงบันทึกไว้เป็นที่ระลึก ก่อนจะถูกปิดกลับไปอีกครั้งในกาลต่อมา...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-6761751261050593881?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-56168796747236952712009-09-10T10:28:00.008+07:002010-01-05T17:06:54.464+07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://woranan.googlepages.com/520910-road.jpg" style="cssfloat: left; margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" border="0" src="http://woranan.googlepages.com/520910-road.jpg" style="display: block; height: 525px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 525px;" /></a><br /></div><br />ด้วยห่างกับความรู้สึกสดชื่นยามเช้ามาเนิ่นนาน <br />เป็นไปไม่ได้แน่ถ้าจะนั่งเฉยๆระลึกถึงความรู้สึกดังว่าโดยไม่ได้สัมผัสด้วยตัวเอง<br />แต่ถ้าให้นึกแค่ว่าเกิดขึ้นครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่นั้น หากไม่นับสองสามเช้าที่วัดป่าสุคะโตเมื่อช่วงกลางปี <br />ก็คงต้องนึกย้อนถอยหลังไปถึงสองปีเต็ม เมื่อเดือนกันยายนปี๒๕๕๐ครั้งยังอยู่ชะอำ<br /><br /><a name='more'></a>ตีสี่ครึ่ง คือเวลาที่ฉันตื่นขึ้นอย่างสดชื่นพร้อมเริ่มวันใหม่ของวันนี้ครั้นฟ้าเริ่มสาง ราวตีห้า ห้าสิบนาที ฉันจึงได้รับรู้ความรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าอีกครั้ง<br />เมื่อพาตัวเองผ่านหมอกจางๆ ลมเย็นปะทะหน้า กลิ่นน้ำค้างยังอยู่เต็มบรรยากาศ<br />๑๕ กิโลเมตร คือระยะทางการปั่นจักรยานที่ฉันเฉลิมฉลองให้ตัวเองกับเช้านี้<br /><br /><br />หวังว่าต่อไปจะเรียกสิ่งเหล่านี้ได้ว่ากิจวัตร<br />ว่าแล้วเราก็ ตื่นมารับแสงแรกของวันกันเถอะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-5616879674723695271?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-54897204248982265882009-09-07T12:04:00.004+07:002009-11-24T11:18:07.129+07:00...<br /><br />ฉันโดนปลุกอย่างคิดไปเองว่าแต่เช้า<br /><br />ครั้นดูนาฬิกา มันจะแปดโมงแล้วนี่นา เช้าที่ไหนกัน <br /><br />เพราะฝันหรอก จึงได้นอนเพลินขนาดนี้<br /><br />นอนนิ่งๆสักครู่ โล่งใจจริงๆที่ได้ตื่นจากฝัน นึกเสียดายถ้าโดนปลุกเช้าก็กว่านี้ก็คงดี<br /><br />...<br /><br /><a name='more'></a>มันไม่ใช่ความฝันประเภทต๊กใจตื่นมาเสียนี่ แหมเสียดายจัง อะไรทำนองนั้นเลยสักนิด<br /><br />โดยไม่รู้เมื่อไหร่เรื่องพวกนี้จะไม่ถูกขุดคุ้ยมาจากจิตใต้สำนึกอีก<br /><br />เรื่องเดิมๆพล็อตซ้ำๆ รายละเอียดต่างไปแค่สถานที่ในฝัน หรือสถานการณ์ปรับเปลี่ยนไปบ้าง <br /><br />คราวนี้เรื่องมีอยู่ว่า ฉันถูกตามตัวให้ไปทำงานเร่งด่วน นั่นคือ แก้แบบงานก่อสร้าง โปรเจ็คที่เคยทำไว้ก่อนหน้านี้<br /><br />แล้วกระบวนการต่างๆก็ตามมาหลอกหลอนกันครบกระบวน<br /><br />ตั้งแต่แก้แบบ พล็อตไข ต้องเสร็จคืนนี้นะ ตามแบบวิศวะด้วยนะ<br /><br />ต้องโทรนัดร้านให้มารับไปทำพิมพ์เขียวนะ<br /><br />โทรนัดเมสเซนเจอร์ให้มารับแบบไปส่ง ต้องทำหนังสือส่งงาน เดี๋ยวมีประชุมด้วยนะ ฯลฯ<br /><br />รวมทั้งรายละเอียดอื่นๆ ก็ยังไม่ตกหล่น เช่น เครื่องพล็อตมีปัญหา กระดาษติด ฯลฯ<br /><br />...<br /><br /><br />หากเป็นฝันประเภทว่าทำข้อสอบไม่ทัน ทำโปรเจ็คไม่ทัน <br /><br />ก็ยังฝันอยู่บ้าง นานๆครั้ง แต่เริ่มจับทางได้แล้วว่า นั่นน่ะฝันไป ขัดขืนได้ ไม่ต้องทำ<br /><br />แต่เรื่องส่งงานยังไม่เคยพ้นได้สักที<br /><br />...<br /><br /><br /><br />เช้านี้ฉันจึงนอนอุตลุด เร่งทำงานเป็นหนูถีบจักรอยู่ในฝันอยู่นั่นเอง<br /><br />...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-5489720424898226588?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-84147258184302618742009-08-29T21:50:00.002+07:002009-11-24T11:18:18.574+07:00ไม่รู้ว่าไม่รู้อะไร...มันเป็นอย่างนี้สินะ เพิ่งตระหนักกับตัวเองวันนี้<br /><br />...<br /><br />“ใครอยากสอบถาม อยากรู้อะไรเพิ่มเติม เชิญถามได้เลยนะครับ”<br /><br />เป็นประโยคสามัญที่ใครๆย่อมเคยได้ยินไม่ว่าจากห้องเรียน ห้องประชุม ห้องสัมมนา <br /><br />หรือในสถานการณ์ไหนก็ตามที่มีผู้เชี่ยวชาญมายืนอยู่ตรงหน้าและพร้อมจะตอบคำถาม<br /><br /><a name='more'></a>การนั่งเงียบของฉันในวันนี้ ไม่ได้เป็นเพราะธรรมชาติของคนไทยที่ไม่รู้จะถามอะไร <br /><br />ในขณะที่ทั้งในห้องอบรมช่วงเช้า และลงพื้นที่สวนช่วงบ่าย <br /><br />ใครต่อใครที่ใคร่รู้ต่างช่วงชิงจังหวะถามกันตลอดเวลา<br /><br />ไม่ใช่ว่าฉันเองไม่อยากรู้<br /><br />แต่เพราะมันเป็นเรื่อง การจัดการปาล์มน้ำมัน ที่ฉันไม่เคยมีพื้นฐานอะไรมาก่อน<br /><br />นอกจากระยะปลูกควรเป็น 9 เมตร อย่างที่เคยทำหลักปลูกกับมือมาแล้ว<br /><br />ที่เหลือเรียกว่าเป็นศูนย์ ไม่ได้รู้อะไรกับเขาเลยสักนิด<br /><br /><br />ฉันเพิ่งมาทำความรู้จักปาล์มน้ำมันเป็นครั้งแรก ทั้งที่อยู่ใกล้ตัวมาเป็นสิบปี<br /><br />ถึงได้รู้ว่าที่เห็นปลูกๆเอาผลผลิตไปทำประโยชน์กันนั้น เป็นพันธุ์ลูกผสมที่ไม่มีอยู่จริงตามธรรมชาติ <br /><br />เกิดจากการผสมๆๆๆ หลายชั่วรุ่น ทั้งจากสายพันธุ์ทางอัฟริกา และอเมริกาใต้<br /><br />จนได้พันธุ์แกร่งกล้า ทนโรค ทนแล้ง สัดส่วนเม็ดใน-กะลานอกเหมาะสม <br /><br />และอีกหลายคุณสมบัติเพื่อให้ได้ผลผลิตดี<br /><br />ฟังดูก็น่าจะเหมือนพวกพืชไร่พืชสวนทั่วไปที่ถูกพัฒนาสายพันธุ์จนเรียกชื่อไม่ถูก<br /><br />อย่างนี้สินะ ถึงต้องประคบประหงมดูแลใส่ปุ๋ยกันหนักหนา เพื่อให้มันอยู่ในธรรมชาติได้<br /><br />(ในเงื่อนไข ต้องให้ผลผลิตมากด้วย)<br /><br />ไม่ได้เกิดโดยธรรมชาติ จะหวังให้เติบโตเองอย่างธรรมชาติก็คงเป็นไปไม่ได้<br /><br />ยิ่งคนปลูกด้วยแล้ว การจะพึ่งพาตนเองกับพืชสวนชนิดนี้ยิ่งดูเป็นความฝัน<br /><br /><br /><br />มันก็เป็นเช่นนั้น<br /><br /><br /><br />จากไม่รู้ว่าไม่รู้อะไร เพราะอะไรที่เขาพูดกันทั้งวันเราเองก็ไม่เคยรู้<br /><br />งานนี้ก็รู้ชัดแล้วว่า ก่อนจะทำอะไรได้ยังมีอะไรที่เราต้องรู้อีกมากมายเลยทีเดียว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-8414725818430261874?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-33974021561329677602009-08-28T20:19:00.003+07:002009-11-24T11:18:37.900+07:00ฉันเพิ่งปล่อยตะขาบวิ่งเข้าบ้านไปหลายตัว<br /><br />หาใช่ในความหมายของการทำบุญสุนทานปล่อยนกปล่อยปลาไม่<br /><br />หากแต่เพราะฉันเองที่ยืนทิ้งระยะอย่างไม่รู้จะทำอะไรดี<br /><br />ได้แต่มองดูมันวิ่งหัวซุกหัวซุนเข้าบ้านไปเสียเฉยๆ<br /><br />ทำไมนะ พื้นออกตั้งกว้าง อะไรชี้ทางให้มันวิ่งเข้าบ้านไปหรืออย่างไร<br /><br /><br /><a name='more'></a>แดดร่มลมตก ฝนตกเปาะแปะ เย็นสบาย<br /><br />ชวนให้เลิกนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ หลังจากอยู่กับมันมาแล้วเกือบตลอดทั้งวัน<br /><br />จากที่เคยคิดจะจัดกระถางต้นไม้หน้าบ้านแต่ผลัดมาเรื่อยด้วยทนแดดจ้าตะวันตกไม่ไหว<br /><br />จึงอาศัยอากาศดีๆมาเป็นฤกษ์งามยามดี ทำเสียเลยเย็นนี้ <br /><br />กระถางน้อยใหญ่ร่วม 20 ใบ ทั้งไม้ดอก ไม้ประดับ สมุนไพร อยู่ร่วมกันเป็นสังคมพืชย่อยๆ<br /><br />ความตั้งใจของฉันคือกวาดเก็บเศษดินที่ไหลออก และจัดกลุ่มกระถางให้เข้ารูปเข้ารอย<br /><br />โดยไม่ได้นึกระวัง ใต้กระถางแต่ละใบก็มีสังคมสัตว์อยู่ด้วย <br /><br />สัตว์ที่ว่าก็ตะขาบสารพัดขนาดที่ตอนนี้อยู่ส่วนไหนในบ้านแล้วก็ไม่รู้<br /><br /><br /><br />ครั้นจะหวังพึ่งสัตว์กินสัตว์ตามกลไลห่วงโซ่อาหารก็คงเป็นไปไม่ได้<br /><br />ตกลงจะมาเจริญเติบโตออกลูกออกหลานอยู่ร่วมชายคาเดียวกับฉันใช่ไหมนี่<br /><br />หรือจะอย่างไรกับมันดี...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-3397402156132967760?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-22282380071869443402009-08-21T22:54:00.003+07:002009-11-24T11:19:07.172+07:00ฉันเคยคิดว่า พอกันทีกับการอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ทั้งวัน<br />และคาดว่า พฤติกรรมดังกล่าวจะหมดสิ้น หรือเหลือน้อยเต็มทีเมื่อกลับมาอยู่บ้าน<br />เอาเข้าจริง จะด้วยความคุ้นชินตามรูปแบบชีวิตเดิมๆที่เป็นมา <br />หรือความจำเป็นเพื่อเข้าถึงข้อมูลที่ต้องการ ฉันก็อยู่หน้าคอมอย่างเคย<br /><a name='more'></a>สิ่งที่ต่างไป คือ ฉันจะเลือกใช้เวลาไหนก็ได้ตามต้องการ จะมาก-น้อย ตามจำเป็นและเห็นสมควร<br />จึงชัดเจนกับตัวเองว่า ที่ผ่านมาสิ่งที่ฉันอยากหลีกเลี่ยง มิใช่การอยู่หน้าคอมพิวเตอร์หรอก<br />แต่เป็นเรื่องความคิดเชิงต่อต้านต่อการใช้แรงงานมนุษย์ในกลไกบริโภคนิยมเสียมากกว่า<br /><br />“ไปละ โชคดี ไม่เจออะไรแปลกๆ อีก”<br />เป็นประโยคลงท้ายจากการพูดคุยกับพี่ชายใจดีเมื่อสองคืนก่อน<br />แน่นอน อะไรแปลกๆที่ว่า ก็ว่าด้วยเรื่องโลกไซเบอร์กับบางสถานการณ์ที่ฉันไม่รู้จะวางตัวอย่างไรกับมันดีนั่นเอง<br /><br />เรื่องแรก <br />จู่ๆเมื่อราวต้นปี อีเมลแอดเดรสที่ฉันใช้ติดต่อเฉพาะการงานก็มีเมลประหลาดเข้ามาวันละร้อยหน<br />ถ้าบอกว่าเป็นเมลแจ้งข่าวจาก hi5 ก็คงไม่แปลก ก็มันเมลทั่วไปที่ใครเล่น hi5 ก็ต้องได้รับนี่<br />แต่กรณีนี้ ฉันไม่ได้ใช้แอดเดรสเฉพาะงานการนี้เล่น hi5 <br />และทั้ง hi5 ของตัวเองก็ไม่ได้เข้ามาแล้วนานโข จนคิดว่าอีกไม่นานคงได้ลบทิ้ง<br />ลองคลิกเข้าไป ก็พบความผิดปกติว่า ใครสักคนเอาแอดเดรสของฉันไปเล่น hi5 เสียแล้วแน่แท้<br />ฉันแก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยการเปลี่ยนพาสเวิร์ดอีเมลแอดเดรสตัวเอง และพบว่าไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น<br />หลังจากนั้น ฉันใช้วิธีแจ้งว่าเมลนี้เป็นขยะ มันจึงไม่ปรากฏใน inbox อีกต่อไป <br />แต่แน่ล่ะ ฉันต้องคอยตามลบเมลนั่นในถังขยะเรื่อยมา<br /><br />จนเมื่อสองคืนก่อนเจอพี่ท่านพอดี จึงได้ปรึกษา<br />คำแนะนำ และการจัดการต่างๆเป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยนึกมาก่อน<br />เริ่มตั้งแต่ การแจ้งขอเปลี่ยนพาสเวิร์ดทาง hi5 ผลคือ ฉันสามารถเข้า hi5 ของเด็กนั่นได้อย่างเจ้าของ<br />ส่วนเจ้าของเองนั่นหรือ ก็แน่สิ เข้าไม่ได้ ฉันเห็นความพยายามจากเมลที่ส่งขอเปลี่ยนพาสเวิร์ดตามมาอีกหลายครั้ง<br />แต่พอถึงคำแนะนำให้ลบ account ของเด็กที่จ่าหัวตัวเองว่าแว้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ฉันทำไม่ลงจริงๆ<br />แม้ที่ปรึกษาจะบอกว่า ไม่มีอะไรเป็นสาระหรอกใน hi5 น่ะ <br />ฉันเองก็เห็นด้วย ที่ผ่านมาก็เห็นเป็นเมลขยะมาตลอด<br />แต่ดูจากท่าทีความเคลื่อนไหวในหน้า hi5 นั่นแล้ว คำจิ๊จ๊ะ ภาษาวัยรุ่น ฝานดีน้าาาค้าาาา <br />เป็นเพราะฉันวิตกมากไปหรือเปล่าไม่รู้<br />แต่มันอาจถูกใช้เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวทางใจ หรือเป็นสาระที่สุดแล้วก็ได้ของน้องเค้า ใครจะรู้<br />และจะว่าฉันเดือดร้อนจากเมลขยะนั่นรึ ก็ไม่เชิงนักหรอก<br />ฉันจึงโล่งใจที่สุด เมื่อที่ปรึกษารับหน้าที่จัดการเรื่องนี้ให้เอง<br />แล้วก็เป็นการจัดการที่ประนีประนอม น่าทึ่ง และอดขำไม่ได้<br /><br />ความวัวไม่ทันหาย ความควายเข้ามาแทรก โบราณว่าอย่างนั้น<br />ระหว่างติดตามความคืบหน้าเรื่องแรก เรื่องสองก็เข้ามา<br />เกิดขึ้นใน msn ที่ฉันไม่เคยคุยกับคนแปลกหน้านี่ล่ะ <br />จู่ๆมีบุรุษนายหนึ่งมาตามหาเพื่อนเรียนสมัยป.2<br />ฉันรู้จักคนที่ถูกตามหาก็จริง แต่จะไม่แปลกไปหน่อยหรือ <br />เรื่องนี้ไม่ยาก ฉันไม่มีข้อมูลจะให้ เรื่องจึงจบลงง่ายๆ <br />แล้วคืนนั้นก็ไม่มีเรื่องแปลกๆที่สามตามมา จนดูเหมือนคำอวยพรจะเป็นผล<br /><br />แต่แล้วเรื่องที่สามก็ตามมาจนได้ในเที่ยงวันถัดมา <br />ฉันได้รับข้อความตอบกลับจากคนคนหนึ่ง หลังจากเวลาผ่านไปแล้วถึงสองปี<br />ความแปลกอาจเริ่มจากฉันเองนี่แหล่ะ <br />เรื่องเมื่อสองปีก่อน ฉันต้องการใช้รูปเพื่อประกอบการนำเสนอแนวคิดการออกแบบกับเจ้าของโครงการ<br />ฉันมีภาพในหัวอยู่แล้ว จึงได้หาไวๆให้ได้รูปตามต้องการ อย่างไม่มีเวลาอ่านสาระอะไรมากนัก<br />แล้วฉันก็เจอเป้าหมาย เต็มไปด้วยรูปที่ฉันตามหา <br />ดูจากเนื้อหาสาระในไซท์นั้นเท่าที่ผ่านตาในเวลาอันจำกัด<br />แม้ไม่ได้เขียนระบุไว้ชัดเจน แต่ก็มีอิทธิพลบางอย่างที่กระตุ้นในสำนึกและคิดว่าหากเจ้าของไม่ยินดีจะไม่นำมาใช้ <br />ฉันจึงเขียนข้อความแจ้งความประสงค์และขออนุญาต <br />ผ่านไปสี่วันจนถึงวันเสนองาน เรียกว่าเป็นไปตามคาด แต่ไม่เป็นไปตามหวัง ฉันได้รับความเงียบเป็นคำตอบ<br />จนเวลาล่วงเลย เหตุการณ์ผ่าน ชีวิตผัน จึงได้รับการตอบกลับเมื่อวานนี้<br />ความแปลกที่ตามมาสำหรับคนที่ไม่นิยมแลกเปลี่ยนกับใครไม่รู้ทางโลกไซเบอร์อย่างฉันจึงเกิดขึ้น<br />อาจไม่ใช่เรื่องใหญ่โตในสายตาใครเลยในสมัยนี้ แต่สำหรับฉัน ก็นับเป็นเรื่องแปลกได้อยู่ดี<br /><br />เย็นวันนี้ ฉันได้คุยกับเพื่อนคนหนึ่งที่ไม่ได้คุยกันมานาน<br />เพื่อนได้ทีอาศัยช่วงที่ฉันไม่มีเบอร์ใคร โทรมาอำเรื่องบัตรเครดิต<br />ฉันอดกลั้นฟังคำโม้อยู่พักใหญ่ แล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ <br />ช่วยไม่ได้จริงๆ อย่ามาหลอกกันเสียให้ยาก นอกจากไม่เนียนแล้ว ที่สำคัญฉันจำเบอร์ได้หรอกน่า <br />เสียดายที่น่าจะแกล้งทำไม่รู้ไปอีกสักพัก <br />เพื่อนออกปากบ่นว่าร้ายจริงๆ แล้วอย่างนี้จะเรียกว่าใครหลอกใครนะ<br />เพื่อนโทรมาถามไถ่เรื่องชีวิตตามประสาคนไม่ได้คุยกันมานาน <br />แล้วโลกไซเบอร์ก็มาเป็นหัวข้อสนทนาอีกจนได้ เมื่อเพื่อนตอบว่า วันไหนอยู่บ้านก็เล่นเน็ท<br />ตามดูเว็บกล้อง เลนส์ แต่งภาพ เป็นคำตอบกับคำถามว่าเล่นทั้งวันที่ว่านั่น เล่นอะไร<br />ช่วงนี้เราบ้ากล้อง แปลกไหม เราไม่มีกล้อง เราไม่เคยถ่ายรูป <br />ถามฉันรึ ฉันว่าน่าแปลกมากกว่าที่โลกไซเบอร์เกี่ยวพันกับชีวิตเรามากขนาดนี้ <br /><br />ไม่ว่าในเรื่องไหน อยากรู้อะไร อยากได้อะไร อยากหาอะไร ก็เอาจากในนั้น<br />นั่นสิ ก็ในเมื่อมันมีมากมายไปหมดทุกเรื่องเสียขนาดนี้<br />คงต้องถามว่า แล้วเราจะเอาอะไรกับโลกไซเบอร์<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-2228238007186944340?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-85848582856608378062009-07-29T08:29:00.006+07:002009-11-24T11:20:14.933+07:00<a href="http://woranan.googlepages.com/520728Familycopy600px.jpg"><img alt="" border="0" src="http://woranan.googlepages.com/520728Familycopy600px.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 395px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 500px;" /></a><br /><br /><br /><br />แม้อาศัยบ้านหลังนี้มาตั้งแต่เล็ก แต่ไม่เคยเลยสักครั้งที่ต้องอยู่คนเดียวเช่นขณะนี้<br />“อยู่คนเดียวได้จริงๆเหรอ” พ่อกับแม่ถามย้ำหลายที แม้ใกล้เวลาเดินทาง<br />“ไปเที่ยวให้สนุกเถอะจ้ะ อยู่คนเดียวด้ายยยยยย...” ฉันใส่ความเชื่อมั่นไปกับท้ายประโยคเสียงสูงๆ<br />วันนี้เป็นวันที่สอง ไม่เคยนึกมาก่อนเลยจริงๆ ว่าบ้านที่เราเคยคุ้นจะมีบรรยากาศต่างกันลิบเมื่อไม่มีใคร<br /><a name='more'></a><br />สองสามวันก่อนมีเพื่อนทักมาว่า วันๆทำอะไรมั่งเพราะสนิทกันหรอก ฉันจึงไม่ลังเลใจที่จะตอบในทันทีทันใดว่า เดิน ยืน นอน นั่ง<br />สัญลักษณ์หน้าตาเหม็นเบื่อถูกส่งกลับมาทันทีเช่นกัน <br />“ก็เหมือนกันใช่ไหมล่ะ” ฉันถามกลับ ไม่ได้ต้องการจะยียวนกวนอะไร ฉันทำแค่นี้จริงๆ<br /><br />ถ้าไม่นับการอยู่คนเดียวแล้ว วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันธรรมดา<br /><br />คงเดิน ตั้งใจจ่าหัวด้วยคำนี้จริงๆ ไม่ได้พิมพ์ผิด<br />สืบเนื่องมาจากช่วงเช้า ฉันให้เวลากับการนั่งดูหนังเรื่องล่าๆสุดของผู้กำกับคนโปรด<br />STILL WALKING หรืออีกชื่อว่า EVEN IF YOU WALK AND WALK โดย Hirokazu Koreeda<br />150 นาทีของหนังเรื่องนี้ ถ่ายทอดเรื่องราว 24 ชม. แสนธรรมดาสามัญของครอบครัวหนึ่ง<br />อาจมองได้ว่าพิเศษสุดก็เพราะเป็นวันที่สมาชิกทุกคนเดินทางมาอยู่พร้อมหน้า<br />ในวาระพิเศษที่เป็นเรื่องธรรมดาปกติประจำปีของครอบครัว <br />นั่นคือ วันครบรอบวันตายของลูกชายคนโตที่ตายไปแล้วกว่าสิบปี<br /><br />ครั้งก่อน ก่อนที่จะได้ดูหนังเรื่องนี้ ฉันได้เล่าไปแล้วถึงเรื่องราวจับ ราวบันได <br />มาคราวนี้ ฉากหนึ่งในหนังว่าไว้ชัดๆ เมื่อลูกชายเพิ่งพินิจราวจับในห้องน้ำที่ไม่เคยมี<br />ดูราวสิ่งนี้จะเป็นดัชนีชี้วัดถึงการมีอยู่ของผู้สูงอายุในบ้านโดยแท้ไม่ว่าเป็นชนชาติไหน<br />และที่สำคัญในหนังยังสะท้อนประเด็นที่ฉันไม่เคยนึกมาก่อน ในลักษณะวัวหายล้อมคอก<br />ดังนั้น หากมีใครถามถึงความจำเป็นของราวจับ คงไม่ใช่เรื่องต้องตรึกตรองมาก <br /><br />ไม่ว่าเรื่องไหนก็ตามของผู้กำกับคนนี้ <br />หนังจบลงก็แล้ว แต่ฉันเองยังมีความรู้สึกตกค้างบางอย่างที่ยากจะบอกได้ว่าเป็นชนิดไหน<br />หลังจากนั่งนิ่งอยู่พักใหญ่ ฉันเริ่มสะสางความรู้สึกดังว่า ด้วยการโทรนัดหมอฟัน <br />แม่ฉันเองย้ำเรื่องนี้มาแล้วหลายครั้งหลายหน เหมือนจะยังไม่พอ <br />ตัวละครแม่ในเรื่อง มาช่วยย้ำด้วยประโยคคล้ายๆกัน <br />คล้ายกันจนชวนให้ประหลาดใจว่า หรือความห่วงใยเรื่องฟันเป็นสัญชาตญาณของแม่ทุกคน<br /><br />เดิน ฉันติดใจคำกริยานี้เป็นพิเศษ เพราะเราไม่ได้ใช้แค่กับสิ่งมีชีวิตที่มีขา <br />แต่ไหนจะทั้งนาฬิกา รถ เรือ จนถึงนามธรรมอย่างเวลา ชีวิต ก็ล้วนเดิน<br />พูดถึงการเดินเรื่องของหนัง แม้เกิดขึ้นเพียงหนึ่งวันธรรมดาอย่างปราศจากเหตุการณ์ตื่นเต้น<br />เป็นเพียงเหตุการณ์ปกติสามัญที่ค่อยๆเผยให้เห็นความเป็นไปของครอบครัว<br />ทำให้ผู้ชมอย่างเรารับรู้ถึงเรื่องราวทั้งสุข เศร้า ผิดหวัง เสียใจ ที่เกิดขึ้นในครอบครัวนี้ผ่านบทสนทนาเรียบๆ<br />อย่างไม่มีบทสรุปหรือตัดสิน วัดค่า เพียงแค่เล่าว่า เป็นเช่นนั้น <br />“ก็ครอบครัวเราปกติซะที่ไหนล่ะ” แม่ในเรื่องเอ่ยตัดพ้อกับลูกชายถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นในบ้าน<br /><br />ฉันไม่รู้ว่าครอบครัวแบบไหนที่ควรได้รับการกล่าวขานว่าเป็นปกติ<br />หรือความปกติที่ว่าเป็นสิ่งที่มองเห็นได้โดยสายตาคนนอกเท่านั้น<br />วันหนึ่งเด็กสี่ขวบข้างบ้านมาพูดกระซิบกระซาบกับแม่ฉันว่า <br />“ยายๆ ที่บ้านหนูมีเรื่อง หนูบอกอะไรยายมากกว่านี้ไม่ได้หรอก <br />หนูพอจะบอกยายได้นิดหน่อยว่าเป็นเรื่องไม่ดี<br />แต่หนูบอกยายไม่ได้จริงๆนะ เรื่องไม่ดีเค้าไม่เอามาพูดนอกบ้าน”<br />ไม่รู้ว่าเด็กรู้มากคนนี้ไปจำใครเค้ามาพูด มักมีประโยคเกินเด็กมาให้บ้านฉันประหลาดใจเสมอ<br />แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า คำพูดแก่แดดแก่ลมนั้นเป็นความจริง<br />ฉันเข้าใจว่าเป็นธรรมดาที่เรื่องพิเศษเกินปกติ จะเป็นเอกสิทธิ์เฉพาะคนในเท่านั้นที่รับรู้<br /><br />ครั้นพูดถึงคนใน ก็พาให้นึกย้อนไปอีกประเด็นในหนัง <br />คนนอก-คนใน คนในวงนอก ไม่พ้นพล็อตยอดนิยมของละครไทยประเภทแม่สามี ลูกสะใภ้<br />กับความยินดีที่จะต้อนรับใครที่ไม่ใช่เลือดเนื้อมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว<br />สะใภ้ในเรื่องอดจะวิตกกังวลใจไม่ได้ เหตุเพราะแม่สามีต้อนรับดีเกินจนเหมือนแขกมากกว่าคนในครอบครัว<br /><br />หลังจากเขียนมาพักใหญ่จึงตระหนักกับตัวเองว่า<br />ไม่ง่ายเลยที่จะเขียนอะไรได้อย่างเป็นเรื่องเป็นราวหลังดูหนังเรื่องนี้จบ<br />ด้วยความที่หนังเรียบๆเรื่องราวธรรมดานี้เปิดประเด็นไว้มากมาย<br />หลายสิ่งยังตกค้างในความนึกคิด สิ่งที่ออกมาแล้วก็กระท่อนกระแท่น<br />สิ่งที่อยากลงท้ายไว้ ณ ขณะนี้คงมีแค่ว่า<br />ไม่ว่าจะอย่างไร ไม่ว่าเหตุการณ์พิเศษเกินธรรมดาเกิดขึ้นกับครอบครัวไหน<br />นอกจากสติปัญญาแล้ว ขวัญ กำลังใจ ความเข้าใจ เห็นอกเห็นใจเป็นสิ่งสำคัญ<br />คงไม่มีอะไรแย่เท่าคนในครอบครัวหมางเมิน ไม่เอาใจใส่ดูแลกัน <br /><br />ถึงอย่างนั้น ไม่ว่าจะอย่างไร เราก็ยังคงต้องเดิน เดิน และ เดิน <br />แล้วชีวิตก็เดินต่อไป<br /><br />๒๗ กรกฎาคม ๒๕๕๒<br /><br />ปล. ดูสะพานลอยเขาสิ น่าเดินจริงๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-8584858285660837806?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-50109428144818439332009-07-23T12:16:00.003+07:002009-11-24T11:08:14.809+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_7E1Grbs_mm0/SmfyakyiLGI/AAAAAAAAACA/WOQxPr9-h_Y/s1600-h/520722+Go+Old+copy.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361520419774016610" src="http://2.bp.blogspot.com/_7E1Grbs_mm0/SmfyakyiLGI/AAAAAAAAACA/WOQxPr9-h_Y/s400/520722+Go+Old+copy.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 233px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><br /><br />วันนี้วันพระ<br />หกโมงครึ่ง ฝืนลุกจากที่นอนทั้งที่ตาไม่ยอมตื่น<br />ทำวัตรเช้าแบบร่างกายไม่สู้จะยินยอมพร้อมตาม<br />จึงสนองตอบอาการดังว่าด้วยการกลับขึ้นเตียง นอนนิ่งๆหลับตาสักครู่ <br />รู้ตัวอีกครั้งเมื่อเพลงชาติดังขึ้น เช้านี้จึงถูกบันทึกเป็นวันที่ตื่นสายที่สุดตั้งแต่อยู่บ้านมา<br /><a name='more'></a><br />กิจต่างๆเลื่อนไปตามๆกัน บวกกับข้ออ้างไม่อยากขยับเนื้อตัวมากนัก<br />ครั้นเสร็จสิ้นมื้อเช้าเมื่อสาย แทนที่จะกวาดถูบ้านช่องอย่างทุกวัน <br />ฉันเลือกหยิบหนังมาดูเล่นสักเรื่อง นั่งดูเฉยๆในช่วงเวลาที่มนุษย์เงินเดือนทั่วไปกำลังเริ่มงาน<br />ในเวลาที่ผู้คนขวนขวายดูสุริยุปราคาหลายปีมีครั้ง แต่ฟ้าบ้านฉันปิดสนิท<br /><br />โดยไม่ได้คิดมาก ฉันเลือก VENUS หนังปี 2006 ชื่อไทยเลี่ยนๆว่า ขอให้หัวใจเป็นสีชมพู<br />แสดงนำโดย PETER O’TOOLE ซึ่งได้รับเสนอชื่อเข้าชิงนักแสดงนำชาย<br />เปิดฉากแรกด้วยภาพนิ่งๆและชายแก่ แล้วจึงนำสู่ชีวิตประจำวันอันเริ่มต้นที่คาเฟ่<br />คาเฟ่ในมื้อเช้า บทสนทนาบนโต๊ะอาหาร ยารักษาโรค <br />สองชายชราเพื่อนรักเทยาออกจากขวด อวดสี อวดสรรพคุณ <br /><br />ไม่ได้เจตนาจะบอกเล่า หรือวิจารณ์เนื้อหนังแต่อย่างใด<br />ฉันนึกไปถึงบทสนทนาหลายๆโอกาสที่ตัวเองเคยจับพลัดจับผลูร่วมวงคุยเรื่องตามวัย <br /><br />ครั้งหนึ่งหลังประชุมโครงการ ในมื้ออาหารเที่ยงกับคนวัย ๖๐-๗๐ <br />นอกจากพูดคุยถึงชีวิตวัยหนุ่ม อย่างที่เรียกว่า คนแก่ชอบคุยความหลังแล้ว<br />สถาปนิกรุ่นเดอะเปิดประเด็นเรื่อง ราวจับราวบันไดเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิต<br />ด้วยวัยนี้ เขาจึงสนใจออกแบบดีเทลราวจับราวบันไดอย่างปราณีตเป็นพิเศษ<br />รอบวงสนับสนุน และเห็นเป็นสาระสำคัญเช่นกัน <br />ชวนคุยกันเพลินถึงวัสดุ รูปทรง ที่บ้านตนเลือกใช้<br />ยากนักที่วัยเดินตัวปลิวแบบเราๆจะรู้สึกได้<br /><br />อีกคราวหนึ่งขอติดรถกลับเข้ากรุงพร้อมคณะข้าราชการผู้ใหญ่ <br />ในมื้ออาหารเที่ยงระหว่างเดินทาง เป็นอีกครั้งที่ฉันเป็นวัยหนุ่มสาวคนเดียว<br />ตอนนี้คุณเท่าไหร่แล้ว ของผมเท่านั้นเท่านี้ <br />ตัวเลขที่ยกมาพูดคุยกันไม่ใช่ซี ไม่ใช่ขั้น ไม่ใช่เงินเดือน<br />แต่เป็นปริมาณน้ำตาล คลอเลสเตอรอล ไตรกลีเซอไรด์ ความดัน และอีกสารพัดตัวเลขในร่างกาย<br />น่าแปลกใจมากที่ทุกคนจำค่าเฉพาะของตัวเองได้หมด <br />“หนูเคยตรวจหรือเปล่า” ฉันคงทำหน้าฉงนเกินไป “ตรวจค่ะ แต่จำไม่ได้”<br />ทั้งวงหัวเราะ แล้วบอกว่า เดี๋ยวถึงวัยทุกค่าคาบเส้นหรือเกินมาตรฐานแล้วจะจำได้เอง<br /><br />และครั้งหนึ่งที่ฉันมักจะฉายหนังซ้ำเล่าให้หลายๆคนฟังไปแล้ว<br />ฉันและเจ้านายยืนนิ่งเงียบรอรถไฟฟ้าที่สถานีอารีย์เพื่อไปประชุมสยามพารากอน<br />สถานการณ์ไม่สู้ดี ทำงานเฉียดฉิว ใจตุ้มต่อมหวิดๆจะไปเสนองานไม่ทันเวลานัด<br />ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังทำใจฮึกเหิมทำลายความเงียบด้วยการขอลางาน <br />“ถ้าประชุมเลิกแล้ว...จะขอลาไปต่างจังหวัดน่ะค่ะ ไปงานแต่งงานเพื่อน”<br />ยังเงียบอยู่ <br />“ต้องขอโทษด้วยค่ะ เพิ่งทราบเมื่อวาน เป็นข่าวด่วนเลยไม่ได้ขอลาล่วงหน้า”<br />พยักหน้าตอบรับเล็กน้อย แน่นอนยังเงียบอยู่<br />ฉันยิ้มแหะๆ แก้ขัดเขิน ตามด้วยอีกประโยคละกันให้พอผ่อนคลาย<br />“ช่วงนี้ เพื่อนๆเริ่มแต่งงานกันเยอะแล้วค่ะ”<br />เจ้านายยิ้มอย่างมีความหมาย <br />“ช่วงนี้เพื่อนผมก็เริ่มตายกันเยอะแล้ว”<br />ประตูรถไฟฟ้าเปิด ฉันเข้าไป และยืนนิ่งจนถึงที่หมาย <br /><br />ใดๆในโลกล้วนอนิจจัง เราได้ยินกันมาตั้งแต่เด็ก<br />อะไรๆก็ล้วนเปลี่ยนแปลงไปตามเหตุปัจจัย ตามวัย ตามประสบการณ์<br />ทั้งร่างกาย ทั้งจิตใจไม่มีใครเหมือนเดิมได้ตลอด<br />ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้า ตัวเอกของเรื่องก็กล่าวลากับภรรยาอย่างนั้น<br /><br />แต่กับเรื่องรักใคร่ชอบพอ พึงใจกับใครนี่สิ ดูจะเกิดขึ้นได้ตามใจไม่ตามวัย <br />หากใครไม่ยับยั้งชั่งใจให้ดี เป็นเรื่องได้ทุกที ลองดูจากหนังเรื่องนี้ก็ได้ :) <br /><br />๒๒ กรกฎาคม ๒๕๕๒<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-5010942814481843933?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-64705416290663025942009-07-11T11:20:00.001+07:002009-11-24T11:08:02.209+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_7E1Grbs_mm0/SlgTl_Q3lNI/AAAAAAAAAB4/3AGSSwn5uPI/s1600-h/520710+Time+copy.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357053300115477714" src="http://1.bp.blogspot.com/_7E1Grbs_mm0/SlgTl_Q3lNI/AAAAAAAAAB4/3AGSSwn5uPI/s400/520710+Time+copy.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 267px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><br /><br />นับจนถึงวันนื้ ๑๐ กรกฏาคม ๒๕๕๒ ฉันอยู่บ้านมาได้รวม ๙ วันแล้ว<br />ถ้าลบวันที่ต้องออกไปนอกบ้าน อาจมีแค่ ๒-๓ วัน ที่ระบุได้ว่า อยู่บ้านจริงๆ<br />เป็นช่วงเวลาที่ยังน้อยเกินไปถ้าจะตอบคำถามว่า ทุกวันนี้ทำอะไรอยู่ <br />แต่ถ้าถามว่า สบายดีไหม ตอบได้ทันทีอย่างไม่ต้องลังเลสงสัย ฉันสุขสบายดี <br />ตราบเท่าที่ยังไม่มีใครมากดดันเรื่องรายได้ที่หายไปแล้วเดือนกว่า<br /><a name='more'></a><br />ช่วงนี้ก็ว่างเลยสิ เป็นอีกหนึ่งคำทักยอดนิยมที่ฉันได้ยินอยู่ทุกวี่วัน<br />จะบอกว่าว่าง ก็ใช่ว่าจะว่างนักหรอก มีสิ่งที่ควรทำอีกมาก <br />เพียงแค่แต่ละงานไม่มีใครมากำหนดเส้นตายให้ต้องเสร็จวันนั้นวันนี้<br /><br /><br />กิจวัตรประจำวันยังมิอาจะระบุได้แน่ชัด<br />เวลาตื่นยังไม่แน่นอน เวลาหลับก็ยังไม่เป็นนิจที่แน่ๆคือไม่เคยดึกพ้นเที่ยงคืน<br />กิจที่ทำไปแล้วมีอะไรบ้างนั้น พอจะเล่าสู่กันฟังให้เห็นภาพ <br />อย่างเช่นเมื่อวาน <br />ฉันมีกำหนดตื่นนอนเช้าตรู่ เอาเข้าจริงถูกปลุกลุกจากเตียงเวลา ๕.๔๕ น.<br />ล้างหน้า แปรงฟัน อาบน้ำ แต่งตัวเตรียมไปไร่ ระหว่างนั้นนั่งอ่านหนังสือรอพระบิณฑบาต<br />เมื่อตักบาตร กรวดน้ำแล้ว จึงได้ทานมื้อเช้า เก็บสำรับ ล้างจานชาม <br />ชงกาแฟ ยังไม่ทันได้ละเลียดกิน ก็มีภารกิจแรกต้องปฏิบัติเสียแล้ว<br />ไม่ใช่เรื่องลำบากยากเย็นอะไรนักกับการขับรถปิคอัพไปส่งคนงานที่ไร่<br />ความขัดข้องหนึ่งเดียวที่มีอยู่บ้างก็เพราะเป็นรถเกียร์ธรรมดาที่ยังขับไม่ชินมือชินเท้าเสียทีนี่ล่ะ<br /><br /><br />ราวแปดโมงเช้า งานที่ไร่จึงเริ่มต้น โดยคนงานหกคนแบ่งหน้าที่กันเองเสร็จสรรพ <br />สามคนขนย้ายต้นกล้าปาล์มน้ำมันจากรถมาประจำแต่ละหลุมปลูก<br />อีกสามคนทยอยปลูกเรียงไปตามแถวของตน <br />หลุมปลูกอยู่ตรงไหนบ้างนั้น มีไม้หลักปักไว้ให้แล้ว <br />ก็ที่พ่อ แม่ และฉัน รวมสามแรงไปลงมือวัดไว้เมื่อสามวันก่อนนั่นเอง<br />ฉันเองเคยปลูกป่ามาก็หลายทีแล้ว ต่อให้เคยเป็นเจ้าหน้าที่ขององค์กรแล้วก็เถอะ <br />แต่ยังไม่เคยมีความรู้และประสบการณ์เรื่องการวัดแนวปลูกและปักไม้หลักพวกนี้<br />เพิ่งมาได้ลงมือวัดทำเองกับมือก็คราวนี้ ไม่ได้เหนื่อยหนักอะไร แค่เนื้อตัวเกรียมแดดไปพอสมควร<br /><br />หน้าที่ของฉันในวันนี้ แค่เพียงตรวจตราให้ปลูกตรงแถวตรงแนว ไม่ลึกเกิน ไม่ตื้นไป<br />โชคดีที่คนปลูกเป็นงานและรับผิดชอบดี จึงไม่จำเป็นต้องเน้นย้ำอะไรให้มากนัก<br />ระหว่างเดินไปมาในไร่ จึงพบเห็นว่า สิ่งที่เกิดขึ้นจากการปลูก มิใช่เพียงกล้าปาล์มที่ลงดินแล้ว<br />แต่ยังหมายถึง ถุงดำ๑๒นิ้วของกล้าไม้ที่ถูกฉีกขาด และทิ้งไว้ข้างต้นทุกหลุมปลูก<br />พ่อแม่ไม่ค่อยเห็นด้วยนักที่ฉันเพิ่มงานให้พวกเขาช่วยหยิบ ย้ายตาม รวบไว้ที่ต้นสุดท้ายของทุกแถว<br />ไม่ใช่เรื่องเหนื่อยยากนี่ เพราะส่วนที่แล้วไปแล้วกว่า ๓ ไร่ ฉันเดินเก็บเองได้ ทิ้งไว้ไม่เสียหายก็จริง แต่ไม่เกิดประโยชน์แน่<br />๑๐ โมงครึ่ง กล้าปาล์มก็ลงไปได้เกือบครึ่งพื้นที่แล้ว ส่วนที่เหลือพ่อบอกเดี๋ยวดูเองฉันกับแม่จึงได้กลับบ้านก่อน<br />กว่าจะถึงมื้อเที่ยง มีเวลาเหลือเฟือที่จะจัดการกับถุงดำที่เก็บมาได้เต็มกระสอบ<br />ฉันจึงเรีมงานเล็กน้อยด้อยมูลค่า ด้วยการใช้กรรไกรตัดแยก ทิ้งพลาสติกส่วนที่ฉีกขาด เก็บส่วนสภาพดี<br />ถังน้ำที่รองน้ำฝนได้วันก่อนถูกนำมาเป็นอุปกรณ์ชะล้างทำความสะอาดเศษดิน<br />ล้าง ตากแห้ง วิธีการเดียวกับเศษวัสดุเหลือจากการบริโภคทั่วไป<br />น้ำก็มี แสงแดดก็มี เหลือก็แค่แรงงาน และที่สำคัญคือเวลา<br />ฉันเวียนทำกระบวนการนี้ซ้ำๆจนถึงมื้อเที่ยง จัดการไปได้ไม่ถึงหนึ่งส่วนสามของกระสอบ<br />เหลือไว้เป็นกิจกรรมยามว่างในวันถัดไป<br /><br />เที่ยงวันหลังมื้ออาหาร ถุงดำล้างสะอาดที่ตากไว้แห้งสนิท ถึงจะไม่เหมือนใหม่แต่ก็ยังใช้ประโยชน์ได้<br />จุดเทียนไขหนึ่งเล่ม ทุกอย่างก็พร้อมดัดแปลง<br />ถึงฉันจะไม่มีความรู้ว่ากว่าจะได้วัสดุพลาสติกพวกนี้มา มันผ่านกระบวนการอะไรมาบ้าง<br />นึกจินตนาการเอาเองแบบไม่ตีมูลค่า แน่ๆมันคงใช้น้ำ ใช้ไฟ ใช้แรงงานคน ใช้กำลังผลิตไปไม่น้อย<br />ถ้าคิดว่าถุงดำ ๔” ราคาไม่กี่สตางค์ สิ่งที่ฉันทำไม่มีวันเรียกได้ว่าคุ้ม<br />แต่ถ้ามองง่ายๆว่า ไม่ต้องมองไปไกลขนาดลดขยะ ลดภาวะโลกร้อนเหมือนกระแสโลกรณรงค์กันอย่างทุกวันนี้<br />ในเมื่อฉันไม่มีวันผลิตถุงพลาสติกใช้เองได้ <br />การมีถุงดำไว้ใช้เพาะกล้าไม้คราวต่อไปโดยไม่ต้องเสียงสตางค์ซื้อหา ก็น่าจะเรียกได้ว่าคุ้มไม่ใช่หรือ<br />ใช้เวลาไม่เท่าไหร่ ฉันก็มีถุงดำหลากหลายขนาดเก็บไว้ใช้เองในโอกาสถัดไป<br /><br />เวลาเป็นสิ่งมีค่า <br />กลับมาบ้านฉันมีเวลามากพอที่จะทำเรื่องเล็กน้อยสารพัด<br />เป็นเรื่องน่าแปลก อยู่กรุง มีเวลา ๒๔ ชม.เท่ากัน แต่ไม่เคยพอใช้ <br />เพราะอย่างนี้กระมัง หลายคนจึงใช้เวลาไปกับเรื่องที่ตัวเองเห็นว่าควรค่ามากกว่า <br />ที่ทำงานเดิมของฉันมีนโยบายการจัดการขยะที่ดี <br />สถานที่พร้อม สำหรับล้างเก็บ คัดแยก เพื่อให้ขยะนั้นเป็นประโยชน์ได้ <br />ส่วนที่จะเหลือทิ้งไปกับ กทม. จริงแล้วไม่น่ามี ถึงมีบ้างก็น้อยนัก<br />แต่ทำไมล่ะ เปิดถังขยะนี้ทีไร ต้องมีของเป็นประโยชน์ที่คนไม่ยอมล้างเก็บปะปนอยู่เสมอ<br /><br />เวลาเป็นสิ่งมีค่าสำหรับทุกคน และสำหรับหลายคนมันย่อมมีค่ามากกว่าขยะพวกนี้แน่แท้<br />เพราะอย่างนี้กระมัง คนเราจึงมักเอาเวลาอันมีค่าไปคิดการใหญ่และไกลตัว <br />แต่ละเลยเรื่องใกล้ตัวที่อยู่ในวิสัยที่ตนทำได้เช่นเรื่องเล็กๆพวกนี้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-6470541629066302594?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-27281560398906707432009-07-04T21:16:00.002+07:002009-11-24T11:07:46.379+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_7E1Grbs_mm0/Sk9kqc5Qy9I/AAAAAAAAABw/5OojiESYSZo/s1600-h/520704+cemetery+pix.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5354609162440461266" src="http://3.bp.blogspot.com/_7E1Grbs_mm0/Sk9kqc5Qy9I/AAAAAAAAABw/5OojiESYSZo/s400/520704+cemetery+pix.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 400px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><br />วันก่อนที่ฉันใช้ประโยคว่า ไม่รู้เป็นความบังเอิญหรือเป็นการจัดสรรอันใด ก็คงไม่ถูกนัก<br />อะไรจะเป็นได้ก็เกิดจากการตัดสินใจของเราทั้งนั้น<br />เหตุการณ์รอบตัวล้วนพร้อมจะพาเราไปทางไหนก็ได้ <br />ขอขอบคุณมิตรรักที่อุตส่าห์โทรกลับ กับประโยคสั้นๆว่า “ถ้ามาได้ก็มาเถอะ” ถือเป็นแรงใจอันดี <br />ทั้งกระตุ้น และขับเคลื่อนให้ฉันรีบถ่อมาจากชะอำ ทันมาร่วมงานแสดงภาพคุณรงค์ วงษ์สวรรค์วันสุดท้าย <br />ต้านแรงเสียดทานที่มีมากเหลือเกินในวันนั้น<br /><a name='more'></a> <br />มีกันได้บ่อยๆรึ อยู่บ้านพักตากอากาศสบายๆ อาหารอร่อยๆ เพื่อนพ้องพร้อมหน้า ผ่อนคลาย สบายนัก <br />กำลังติดลม บวกกับความอ่อนเพลีย จะรีบละความสบายก็ชวนให้นึกเสียดายอยู่ในที <br />จากเดิมตั้งใจจะโทรบอกว่าไม่มาอยู่แล้วเชียว <br />ขอขอบคุณกัลยาณมิตรไว้ ณ ที่นี้<br /><br />วันนี้ฉันและป๊าไปร่วมงานทำบุญกระดูกตาทวดแต่เช้า <br />ใช้เวลากว่าครึ่งวันในการอัญเชิญไปยังฮวงซุ้ยใหม่และบรรจุโลงลงหลุมที่ขุดเตรียมไว้แล้ว<br />ญาติพี่น้องร่วมโปรยทรายกลบหลุม เผากระดาษเงินกระดาษทอง สวดมนต์ร่วมกัน เป็นอันจบพิธี <br />งานนี้จึงเป็นงานรวมสาแหรกญาติ หลายคนฉันเองไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นหน้า ถ้าไปเจอกันข้างนอกคงยากจะรู้ความเกี่ยวดอง<br />แต่หากนึกบนพื้นฐานว่า ทุกคนบนโลกล้วนเป็นพี่น้องกัน อะไรๆก็คงง่ายขึ้น<br />และนอกจากเป็นโอกาสรวมตัวของมวลญาติแล้ว<br />น่าจะบอกได้ว่าเป็นการเปิดโอกาสให้ทุกคนได้ทบทวนและพิจารณาถึงความตายของตนไม่มากก็น้อย<br />จึงไม่น่าประหลาดใจเลยที่ขณะขับรถกลับบ้านป๊าของฉันจะเอ่ยปากชวนว่า <br />ไว้วันพรุ่งนี้เราไปดูกันว่า ที่ดินที่ซื้อไว้เพื่อเตรียมทำฮวงซุ้ยของป๊าอยู่ตรงไหน <br /><br />นอกจากไม่เคยคิดว่าเป็นเรื่องอัปมงคล <br />โดยไม่ต้องรอให้ใครมาเตือน ฉันคิดว่าควรอย่างยิ่งที่เราควรจะเตรียมตัวตายไว้แต่เนิ่นๆ<br />ด้วยวัยเท่านี้หลายคนเคยทักท้วงว่ายังน้อยไปที่จะคิดคำนึงถึงเรื่องความตาย<br />แต่ใครจะรู้ล่ะ จะมีพรุ่งนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้ อย่างน้อยฉันก็ได้จัดเตรียมสำหรับตัวเองไว้แล้วหนึ่งเรื่อง <br />นั่นคือ ไม่ต้องยุ่งยากกับเรื่องพิธีศพของฉันหรอก <br />ขอฝากภาระไว้เพียงโทรแจ้งให้คณะแพทย์ศาสตร์ศิริราชมารับร่างภายใน ๒๔ ชม.<br />และแจ้งศูนย์ดวงตา สภากาชาดให้รีบมารับดวงตาไป <br />ก็พอแล้ว<br /><br />ตายแล้วไปไหนฉันเองก็ยังไม่รู้หรอก<br />แต่อยู่อย่างไร ใครๆก็เลือกเองได้ ทุกคนน่าจะรู้ดี<br /><br />๔ กรกฎาคม ๒๕๕๒<br />วันสุดท้ายของงานเหล่ากง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-2728156039890670743?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-33635656423525341372009-07-03T21:03:00.006+07:002009-11-24T15:09:27.591+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_7E1Grbs_mm0/Sk4QbmJEV_I/AAAAAAAAABo/p9mW2Pw-3As/s1600-h/520702+pix+copy.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5354235073271191538" src="http://3.bp.blogspot.com/_7E1Grbs_mm0/Sk4QbmJEV_I/AAAAAAAAABo/p9mW2Pw-3As/s400/520702+pix+copy.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 400px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><br />หากไม่นับรวมข่าวใหญ่บันลือโลก เนื่องในวาระการตายของราชาเพลงป๊อบไมเคิล แจ็คสัน <br />ที่แม้ล่วงเลยหลายวันแล้ว ก็ยังมีให้เห็นให้ติดตามทุกช่องข่าว นับวันยิ่งลงลึก ขุดคุ้ย แตกประเด็น คาดว่าคงอยู่คู่โลกไปได้อีกพักใหญ่<br />ช่วงสิบปีหลังมานี้ นอกจากแถลงข่าวจัดคอนเสิร์ตทิ้งท้ายห้าสิบรอบ ฉันนึกไม่ออกเลยว่ามีสื่อไหนเสนอภาพดีๆของเขาบ้าง<br />แม้คอนเสิร์ตนั้นเองก็ยังมีสื่อค่อนขอดเอาได้ว่า เป็นคอนเสิร์ตล้างหนี้เสียมากกว่ากระมัง<br />จวบจนไมเคิลตายไปนั่นล่ะ สกู๊ปข่าวสรรเสริญยกย่องคุณงามความดีจึงได้มีปรากฏสู่สาธารณะไม่หยุดหย่อน<br />ราวกับต่างฝ่ายต่างคิดว่ามันจะช่วยลบล้างฝังกลบข่าวด้านเสียที่ตนเคยนำเสนอไปในรอบหลายปีที่ผ่านมา<br />หรือง่ายกว่านั้น เพียงเพราะว่าข่าวนี้ขายได้จึงได้ไหลไปตามกระแส ซึ่งน่าจะเป็นอย่างหลังเสียมากกว่า<br /><a name='more'></a><br /><br />ธรรมดาโลก ไม่ว่าใครก็ต้องตาย ฉันเองก็ต้องตาย นั่นเป็นคุณประโยชน์ที่ฉันได้รับจากการดูข่าวไม่เว้นวันเหล่านั้น<br /><br />ในช่วงสองสัปดาห์มานี้ ชีวิตช้าๆของฉันมีหลายโอกาสให้ได้พิจารณาถึงความตายเป็นพิเศษ<br />ไม่รู้เป็นความบังเอิญหรือเป็นการจัดสรรอันใด สถานการณ์รอบตัวล้วนพาไปในเรื่องนี้<br />นับตั้งแต่หนังยอดเยี่ยมว่าด้วยเรื่องของชีวิตหน้าที่การงานของคนเป็นกับคนตายที่ถ่ายทอดเนื้อหาได้ละเมียดละไม ลึกซึ้ง ยอดเยี่ยม อย่าง Departures,<br />และการไปร่วมรับฟังพระไพศาล วิสาโล บรรยายเรื่อง ความตายและความหมายของชีวิต วันสุดท้ายของงานแสดงภาพถ่าย ในเงาเวลา ‘รงค์ วงษ์สวรรค์<br /><br />สำหรับเช้าวันนี้กิจแรกที่ฉันได้ร่วมทำเมื่อกลับมาอยู่บ้านคือ การร่วมทำพิธีย้ายโครงกระดูกของเหล่ากง(พ่อของตา)จากฮวงซุ้ยเดิมไปที่ใหม่<br />ฉันไม่ถนัดพิธีกรรมเหล่านี้เลย ความสามารถมีเพียงปฏิบัติตาม จึงไม่อาจอธิบายขั้นตอนและรายละเอียดได้มากนัก<br />เริ่มต้นจากหมู่ญาติรวมตัวกันที่ฮวงซุ้ย ประกอบด้วย รุ่นลูก รุ่นหลาน และฉันเองที่เป็นรุ่นเหลน<br />หลังจากไหว้เคารพ หน้าที่ต่างๆแบ่งแยกชัดเจน คล้ายเป็นไปตามธรรมชาติและความถนัด อย่างไม่มีใครจัดการ<br />โดยญาติผู้ชายช่วยกันขุดดินเหนือหลุมฝัง แล้วจึงส่งต่อโครงการดูกที่ขุดได้ให้ญาติผู้หญิงทำหน้าที่ขัดถูทำความสะอาด<br /><br />เป็นครั้งแรกที่ฉันได้จับกระดูกที่รู้สึกว่ายังเป็นๆ ทั้งที่ไม่ทันได้พบเจอท่านเมื่อครั้งมีชีวิตก็ตาม<br />ท่านลาโลกไปในวันที่แม่ฉันเกิดพอดี หากนับรวมจนถึงวันนี้ กระดูกของตาทวดมีอายุ ๑๒๔ ปีแล้ว<br />มีเสียงพูดคุยกันบ้างในเวลาที่ลูกๆหลานๆเหลนๆนั่งขัดกระดูกให้หมดจดเท่าที่ทำได้<br />แม้เหล่าโกวใหญ่(น้องสาวของตา)จะออกปากเตือนหลายครั้งว่า ควรนั่งทำนิ่งๆ งดพูดคุย หรือสวดมนต์ไปด้วยหากทำได้<br />ในขณะที่หลานๆเหลนๆก็อดไม่ได้ ยังใคร่รู้สอบถามถึงเหล่ากงเมื่อยามมีชีวิต<br />เหล่าโกวเล็ก(น้องสาวของตาอีกคนหนึ่ง)ยินดีเล่า โดยเริ่มอย่างน่าใจว่า <br />เหล่ากงเป็นนักบุญตัวยง หมายถึงท่านทำบุญมาทั้งชีวิตและทุกเมื่อที่มีโอกาส<br />เมื่อยังเด็กทำไร่ไถนา หากเห็นพระภิกษุบิณฑบาต ท่านจะพักควายและรีบวิ่งมาตักบาตรก่อน จึงกลับไปทำงานต่อ<br />น่าจะเป็นอย่างนั้น...ฉันพลิกดูกระดูกในมือ <br />กระดูกของท่านที่ฉันขัดถูอยู่นั้นเมื่อปัดเศษดินออกแล้วเรียกว่ายังดูสมบูรณ์และใช้คำว่าสวยงามได้เลยทีเดียว ทั้งที่ฝังอยู่ใต้ดินมาแล้ว ๖๐ ปี<br /><br />เมื่อปัดทำความสะอาดครบทุกชิ้น จึงนำมาเรียงต่อเป็นรูปกายคนโดยผู้ชำนาญการ<br />โดยวันนี้มีสองร่าง กระดูกอีกส่วนที่ฝังร่วมกันเป็นของเหล่าเจ็ก(น้องของตา) ท่านเสียเมื่ออายุได้ ๓๐ ปี ฝังมาแล้ว ๔๕ ปี<br />กระดูกสองร่างมีความต่างกันอยู่มาก ของเหล่าเจ็กมีสีเข้มออกดำ และผุพังมากกว่าทั้งที่อายุน้อยกว่า<br />ญาติบางท่านสันนิษฐานว่า อาจจะเป็นเพราะร่างหลังเมื่อครั้งมีชีวิตสูบบุหรี่จัดและกินเหล้านั่นเอง <br />หลังจากทำพิธีไหว้อัญเชิญ บรรจุลงโลงศพที่ปูกระดาษเงินกระดาษทองรองด้วยสำลีอย่างปราณีตแล้ว<br />จึงร่วมกันสวดมนต์ ขนย้ายขึ้นขบวนรถ นำโลงทั้งสองมาไว้ที่มูลนิธิเพื่อประกอบพิธีในวันต่อไป<br />ชวนให้ฉันนึกถึงและเทียบเคียงกับพิธีกรรมของญี่ปุ่นตามที่ได้ชมจาก Departures อย่างช่วยไม่ได้<br />แม้แตกต่างในทุกขั้นตอนและรายละเอียด แต่สาระไม่น่าต่างกันนัก<br /><br />ทั้งหมดนั่นใช้เวลาครึ่งวันเพื่อประกอบกิจอย่างให้ความเคารพต่อญาติผู้ใหญ่ที่ล่วงลับ <br />มิใช่เพียงแค่นั้นหรอก ฉันเข้าใจและเห็นคุณค่าสาระของพิธีกรรมนี้ว่ามีไว้เพื่อเตือนสติของคนที่ยังอยู่<br />เรียกว่า แม้ท่านตายไปแล้ว กระดูกท่านยังอยู่เป็นครูสอนธรรมให้แก่รุ่นลูกรุ่นหลานก็ไม่ผิดเลย<br />ถ้าแค่ขุด หยิบ ย้าย ฝัง เร่งๆทำ ช่วยกันหลายๆแรง ใช้เวลาไม่น่าเกินสองชั่วโมงก็อาจเสร็จได้<br />แต่จะได้อะไร หากไม่มีเวลาให้ครูได้สอน นักเรียนอย่างพวกฉันก็คงพลาดโอกาสอันดีที่จะเรียนรู้<br /><br />๒ กรกฎาคม ๒๕๕๒<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-3363565642352534137?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-66833377401769885512009-07-02T18:57:00.004+07:002009-11-24T11:50:58.876+07:00นับเป็นครั้งแรกที่ฉันได้กลับบ้านแบบไม่มีกำหนดกลับกทม.<br /><br />หลังจากเก็บข้าวเก็บของที่คอนโดอยู่หลายวัน<br />เอาเข้าจริงหยิบจับไม่ถูก แยกแยะได้ยาก สิ่งไหนจำเป็น สิ่งไหนไว้ก่อน สิ่งไหนเอากลับ<br />ลงท้ายต้องแบกกระเป๋าเดินทางใบย่อม แต่หนักหน่วงแทบเกินกำลังกลับบ้านมาสองใบ<br />ใบแรกเป็นกระเป๋าเสื้อผ้า ใส่เสื้อผ้ามาซักห้าชุดไว้เผื่อไปโน่นนี่<br />บวกกับของใช้ส่วนตัว และทั้งหนังสือสมุดหนึ่งตั้งกับเครื่องเขียน <br />เอาจนไม่มีที่ว่าง ต้องรูดซิปปิดตายแบบไม่ต้องนึกว่า ระหว่างทางจะค้นหาเอาอะไรจากในนั้น<br />อีกใบเป็นกระเป๋าโน้ตบุ๊คแบบCompuDaypack<br />ที่นอกเหนือจากคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์สายต่ออย่างที่ควรเป็น<br />ยังยัดเอากล้องวิดีโอ เทปมินิดีวี หนังสือ เสื้อยืด รองเท้าคัทชู<br />บรรจุแน่นจนแทบปริ รูดซิป ปิดล็อคแทบทุกช่อง<br />ขอเว้นไว้แค่หนึ่งช่องให้เปิด-ปิดได้เพื่อใส่หนังสือไว้อ่านเล่นบนรถสักเล่ม<br /><a name='more'></a><br /><br />The One Minute Manager คือหนังสือที่ได้รับเลือกในวันนี้<br />ไม่ใช่ว่าเพราะสนใจอยากพลิกผันธรรมชาติตัวเองไปเป็นผู้จัดการใครที่ไหนหรอก<br />ถ้าดูจากหน้าปก เป็นหนังสือประเภทที่ไม่เคยคิดจะหยิบมาเปิดเลยด้วยซ้ำ <br />แต่สืบเนื่องจากหลายสัปดาห์มาแล้วที่พนักงานแสนขยันโทรหาฉันติดๆ<br />เพื่อเสนอโปรโมชั่นสุดพิเศษสมัครสมาชิกหนังสือรายสัปดาห์<br />บอกปัดก็แล้ว ก็ยังหมั่นเพียรโทรมาเสนอ นับรวมๆเกินสิบครั้งแน่นอน<br />แต่นั่นคงเป็นเพราะฉันเองไม่ได้ปฏิเสธไปอย่างแข็งขัน<br />เอาก็เอา หลังจากตกลงปลงใจก็สมัครมันสามปีรวดเลยละกัน<br />ไหนๆกลับบ้านก็คงไม่ค่อยได้ซื้อหนังสืออ่านแล้ว จึงมีข้อเสนอต่อว่า<br />“จะรับสินค้าพรีเมียมเป็นอะไรดีคะ เอาเป็นของใช้หรือหนังสือดี<br />ปกติโปรโมชั่นนี้เราไม่มีพรีเมียมให้นะคะ<br />แต่เห็นว่าเป็นสมาชิกเก่าน้องเค้าก็อยากแถมให้”<br /><br />“ถ้าเป็นของใช้มีอะไรให้เลือกบ้างคะ” ปากถามไปใจก็นึก<br />ถ้าเป็นของใช้ที่จำเป็นเราเองก็ต้องมีแล้วสิ อะไรที่เรายังไม่มี มันก็คงไม่จำเป็นนักหรอก<br />“ก็มีพวก...” <br />“ไม่เป็นไรค่ะ หนังสือล่ะคะ มีอะไรให้เลือกบ้าง” เปลี่ยนใจกันซะดื้อๆ<br />“ถ้าเป็นหนังสือ ชอบอ่านแบบไหนคะ ก็จะมีอย่างหนังสือความลี้ลับของโลก<br />เล่มนี้ก็ดีนะคะ หรือจะเป็นพวกสารคดีชีวิตสัตว์<br />หรือจะเป็นหนังสือการบริหารการจัดการ หรือ...”<br />“อืมมม...เอาอะไรมาก็ได้ค่ะ” ฟังแล้วก็มึน อะไรก็เอาเถิด<br />นึกแล้วก็ไม่อยากทำมากเรื่องกับของแถม<br />“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวจัดหนังสือ...(ฟังไม่ทัน)<br />ให้หนึ่งชุดนะคะ สองเล่มนี้ดีมากค่ะ เป็นสินค้านิยมเลยนะคะ”<br />“ค่ะ เอาเลยค่ะ จัดมาเลยค่ะ อะไรก็ดีทั้งนั้น”<br />ฟังไม่ทันหรอก ใจก็นึกไปถึงหนังสืออะไรก็ไม่รู้ตามชั้นเบสท์เซลเลอร์<br />ความนิยมเราก็ไม่เหมือนกับเค้าซะด้วยสิ แต่เอาเถอะ<br /><br />ครั้นช่วงสายของวันนี้ก็มีหนังสือส่งตรงถึงคอนโดตามนัดหมาย พร้อมจ่ายตังค์เกินครึ่งหมื่น<br />จำนวนเงินที่ทำเอาผู้ไม่มีรายได้อย่างฉันใจหายได้พอตัว<br />พลิกดูหนังสือของแถม เอากับเค้าสิ เล่มแรกฉันจำชื่อไม่ได้ด้วยซ้ำ เห็นปุ๊บก็รู้ว่าไม่ได้อ่านแน่ๆ<br />จึงรีบเขียนโน้ตแปะหน้าปกยกให้พี่ชายทันทีเก็บไว้เองคงไม่เกิดประโยชน์<br />อีกเล่มพอไหว จึงเขียนเพิ่มไว้ว่า ยกให้ด้วยแต่ขอยืมอ่านก่อนละกัน ท่าทางจะอ่านง่ายดี<br /><br />ฉันอ่าน The One Minute Manager บนรถทัวร์สายกรุงเทพ-ชลบุรี <br />จากคำโปรยดาษดื่นเหนือชื่อเรื่อง เขียนไว้ว่า<br />The All-Time #1 Bestseller on Managing Your Work and Life<br />เขียนโดย Ken Blanchard และ Spencer Johnson <br />ฉันไม่รู้หรอกว่าหนังสือนี้เด่นดังขนาดไหน<br />นักเขียนยอดเยี่ยมเพียงใด<br />ยอมรับกันมาแล้วกว่าสองทศวรรษจริงตามนั้นหรือไม่<br />แต่ไม่ใช่เรื่องที่ต้องนึกสงสัย ก็ลองดู ได้มาฟรีๆ อ่านเล่นๆ ไม่เสียหาย เวลาก็มี <br />แปลกนะ ทำไมอยู่ๆฉันรู้สึกว่ามีเวลาเหลือเฟือ ทั้งที่ระยะทางก็เท่าเดิม นั่งรถกี่คราวเวลาบนรถก็มีเท่านี้<br /><br />แน่นอนว่าถ้าใช้ชีวิตตามรูปแบบเดิมที่เป็นมา หนังสือทำนองนี้ไม่เข้าตาฉันแน่<br />ไม่เกี่ยวว่าหนังสือดีหรือไม่ดี แต่สาระมันช่างดูห่างจากความสนใจมากเสียจริง <br />พลิกดูพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี 1981 ปีเกิดพอดีสินะ ก็เกือบสามสิบปีแล้ว<br />อ่านไปเรื่อยๆ เพลินดี ชนิดวางไม่ลงได้เหมือนกัน <br />ไม่น่าเชื่อหรือต้องบอกว่าไม่เคยนึกว่าจะมีหนังสือบริหารที่อ่านสนุกแบบนี้<br />โดยเนื้อหาเป็นเรื่องของชายคนหนึ่งที่ค้นหาผู้จัดการเจ๋งๆ จากที่เคยเห็นผู้จัดการสองประเภท<br />หนึ่งคือพวกสนใจผลลัพธ์ กับอีกหนึ่งคือพวกใส่ใจพนักงาน<br />จนมาเจอผู้จัดการคนหนึ่งที่ตอบว่า “I’m a One Minute Manager”<br />จึงเป็นจุดเริ่มต้นในการค้นหาเคล็ดลับของการบริหารนี้<br /><br />แสงหมดเสียก่อนฉันจึงวางมือหลังจากอ่านไปรวดเดียวค่อนเล่ม <br />หากใครสนใจคงหาอ่านได้ไม่ยาก หรือจะแบ่งของฉันไปอ่านก็ยินดีแต่อาจยากกว่า<br />หนังสือเล่มนี้แปลมาแล้ว ๒๗ ภาษา ฉันไม่รู้เลยว่าหนึ่งในนั้นเป็นภาษาไทยหรือไม่<br />ถึงอย่างนั้นก็ขอเล่าบางช่วงบางตอนที่จดจำได้<br /><br />ในช่วงหนึ่งของการสนทนาเกี่ยวกับหลักการบริหารนี้<br />ผู้จัดการหนึ่งนาทีเล่าให้ชายคนต้นเรื่องฟังถึงประสบการณ์ของตัวเองว่า <br />เขาพบเจอพนักงานเฉื่อยๆตามองค์กรต่างๆมากมาย<br />แต่เขาไม่เคยเจอคนเฉื่อยๆนอกเวลางานเลย<br />ใครๆก็กระตือรือร้นทำอะไรสักอย่างทั้งนั้น<br />(นั่นสิ มันพฤติกรรมสากลของคนทำงานเลยนี่<br />ฉันคิดตามและสรุปเอาเองเลยว่า แน่ละ ไม่ว่าใคร ชนชาติไหนก็ต้องเคยพบเจอเรื่องทำนองนี้) <br />ผู้จัดการเล่าต่อว่า แล้วในคืนหนึ่ง ตอนเขาไปโยนโบว์ลิ่งก็เจอกับพนักงานตัวปัญหาของบริษัทเข้าให้<br />ภาพที่เห็นคือ พอพนักงานตัวป่วนคนนั้นโยนลูกโบว์ลิ่งไปแล้ว ก็ตะโกนกู่ร้องกระโดดดีใจ<br />ถามว่า เขาคนนั้นสุขอะไรหนักหนารึ<br />ชายต้นเรื่องตอบ “ก็เขาทำสไตรค์ ล้มพินได้หมดน่ะสิ”<br />“แน่นอน แล้วทำไมเขาและคนทั่วๆไป ถึงไม่ตื่นเต้นอย่างนั้นเวลาทำงานล่ะ” ผู้จัดการถามต่อ<br />“ก็เพราะเขาไม่รู้น่ะสิว่าพินที่ว่านั้นอยู่ตรงไหน<br />ผมเข้าใจละ แล้วเขายังอยากจะโยนโบว์ไปอีกนานแค่ไหน ถ้าไม่มีพิน” ชายคนเดิมตอบ<br /><br />แม้ประเด็นนี้จะไม่ใช่สาระสำคัญของหนังสือ<br />แต่อ่านถึงตรงนี้แล้วก็อดที่จะนึกย้อนพิจารณาตัวเองไม่ได้<br />จะหนัง หนังสือ หรืองานศิลปะแขนงไหน<br />ผลงานใดๆก็ตามที่สามารถชักชวนให้ผู้เสพย้อนดูตัวเองหรือคิดตาม<br />โดยส่วนตัวฉันนับว่าสิ่งเหล่านั้นดีทั้งนั้น<br />แต่ฉันย้อนดูตัวได้ความว่าอย่างไรก็ไม่ใช่สาระที่อยากบอกเล่าในตอนนี้หรอก<br /><br />ทั้งหมดนี้ ฉันแค่กำลังนึกชอบใจที่ประโยคง่ายๆ<br />ช่วยให้ฉันได้เปิดรับสิ่งใหม่ๆ ที่ไม่เคยสนใจ หนังสือดีที่ไม่ได้นึกหวัง<br /><br />อย่างว่าล่ะ<br />อ ะ ไ ร ก็ ดี ทั้ง นั้น. <br /><br /><br />๑ กรกฎาคม ๒๕๕๒<br />๒๓.๓๐ น.<br />กลับบ้านวันแรก<br /><br /><a href="http://images.businessweek.com/ss/06/11/1123_best_sellers/image/copy_of_oneminutemanager.jpg"><img alt="" border="0" src="http://images.businessweek.com/ss/06/11/1123_best_sellers/image/copy_of_oneminutemanager.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 450px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 440px;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-6683337740176988551?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-17399887200017494132009-07-02T18:45:00.006+07:002009-11-24T11:57:34.050+07:00<img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353830218259878306" src="http://3.bp.blogspot.com/_7E1Grbs_mm0/SkygN7sh0aI/AAAAAAAAABg/ZtIZWk5c0LM/s400/FEB01_WorkshopII_078.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /><br /><br /><br /><br />กับคำถามว่า ตัดสินใจได้อย่างนี้แล้ว รู้สึกหวั่นไหวบ้างหรือเปล่า<br /><br />ในตอนนั้น ฉันตอบว่าไม่ เพราะทั้งแน่ใจ และมั่นใจ<br /><br />กับคำถามว่า ตัดสินใจแล้วมีความสุขมั้ย<br /><br />แน่นอน คำตอบของฉัน คือ ใช่ค่ะ มีความสุข<br /><br /><a name='more'></a><br />ต่อจากนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร<br /><br />ที่รู้แน่ๆตอนนี้ คือ ขอบคุณทุกคนจากใจจริงๆ<br /><br />ขอบคุณทุกแรงใจที่ส่งถึงกัน<br /><br />ขอบคุณทุกคำพูดและคำพร ในค่ำคืนเลี้ยงส่งวันนี้ <br /><br />มีเพื่อนถามว่าเขินมั้ยตอนเขาพูด เขินสิ เป็นคำตอบ<br /><br />ถึงอย่างนั้นก็อยากเก็บบันทึกไว้เป็นตัวอักษร<br /><br /><br /><br /><br />พี่ฝุย : ก็ขอให้เหมียวมีความสุขในชีวิตเหมือนอย่างที่ตั้งใจไว้นะครับ<br /><br /><br />พี่จิบ : ก็ขอให้ประสบความสำเร็จแล้วก็ประกอบอาชีพเจริญรุ่งเรืองนะครับ<br />แล้วก็มีความสุขกับงานที่ทำ<br /><br /><br />พี่ปาล์ม : ก็ดีใจที่...(เหมียวลาออก) (ฮา) ก็ดีใจที่ได้เจอน้องเหมียว (ฮา)<br />ขอให้มีความสุขในชีวิต เดินทางด้วยความมุ่งมั่นตลอดไป<br /><br /><br />พี่เก๋ง : ก็ดีใจที่ได้ร่วมงานกับเหมียว แล้วก็หวังว่าเหมียวจะไปทำในสิ่งที่เหมียวตั้งใจไว้<br />และก็น่าจะเป็นทางที่มีความสุข และก็คิดว่าเหมียวก็คงได้เลือกทางที่ถูกต้องแล้ว<br />สำหรับพี่เองก็คิดว่า ถ้าเกิดว่ามีอะไรที่เราสามารถช่วยได้ ก็คิดว่า ก็บอกมาได้เลย<br />และก็ขอให้ไปดีครับ (ฮา)<br /><br /><br />พี่จอย : ขอบคุณเหมียวมาก หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาที่เจอกัน ที่มอบงานให้พี่ทำต่อ(ฮา)<br />ก็ขอให้สมหวังดั่งตั้งใจ<br /><br /><br />น้องเอิง : ก็ดีใจที่ได้รู้จักพี่เหมียวนะ ถึงจะไม่ค่อยได้คุยกันมากมาย<br />แต่ก็ขอให้พี่เหมียวโชคดี และก็ประสบความสำเร็จในสิ่งที่คิดที่หวังว่าจะทำต่อไป<br /><br /><br />น้องหมอ : ก็ขอบคุณพี่เหมียวสำหรับ เข้ามาก็เจอพี่เหมียว แล้วก็เห็นการทำงานของพี่เหมียว<br />ผมก็ได้ดูพี่เหมียวเป็นตัวอย่างที่ดีในการทำงาน ก็ขอบคุณสำหรับการทำงานที่มีประโยชน์ <br /><br /><br />ปิ๊ก : ก็รู้จักเหมียวมาสิบปีละตั้งแต่เรียนอยู่ปีหนึ่งที่จุฬา ก็คุยกันตอนอยู่จุฬาน้อยกว่าอยู่ที่นี่อีก<br />อยู่ที่นี่ด้วยกันมาก็ปีครึ่งประมาณนะ แต่ว่ายังไม่ได้ทำงานโปรเจ็คด้วยกัน<br />แต่คิดว่าถ้าทำด้วยกันโปรเจ็คนึงก็คงสนุกแน่นอน ถึงไม่มีโอกาสก็ไม่เป็นไร<br />ขอให้เหมียวมีความสุขและก็มีอนาคตที่สดใสนะครับ กลับมาเยี่ยมบ้าง<br /><br /><br /><br />พี่คิด : โมเดลก็มีคนเดียวฮะตอนนี้ ก็ได้รับผิดชอบงานที่เหมียวเคยให้ทำอยู่ครับ<br />ก็ยินดีและรู้สึกดีครับที่น้องทำงานที่นี่ บ้านอยู่ชลใช่มั้ยครับ<br />ถ้ามีโอกาสไปที่ชลจะได้ไปเที่ยวบ้านและเออเคยได้รู้จักน้องเหมียวคนนี้ครับ<br />ขอให้น้องไปในเส้นทางที่น้องชอบและใช่ครับ <br /><br /><br /><br />น้องบุ๋ย : ก็ดีใจกับพี่นะครับถ้าได้ทำในสิ่งที่ใจต้องการ ก็ขอบคุณสำหรับคำแนะนำดีๆหลายๆเรื่อง<br />ที่เคยให้คำปรึกษา และก็ขอชื่นชมครับว่าเป็นผู้หญิงที่ถึกมากคนนึงในเรื่องของการทำงาน (ฮา)<br />เปลี่ยนใหม่ เป็นผู้หญิงที่มีพลังในการทำงานสูง ก็จะเป็นแบบอย่างที่ดีกับน้องๆครับ <br /><br /><br /><br />พี่ป้อม : ในฐานะที่พี่ก็รู้จักกับเหมียว โดยคาแรคเตอร์ของเหมียวนี่รู้สึกว่ากุ๊กกิ๊ก น่ารัก อะไรตลอดเวลา<br />อะไรอย่างนี้นะ ต้องมีเหมียวขึ้นรถตู้แล้วค่ะ เหมียวถึงบ้านแล้วค่ะ แต่พี่ป้อมเปิดตอนเช้าทุกที<br />คือพี่คิดว่าถ้าเหมียวตอนนั้นโทรมาว่า พี่ป้อมช่วยด้วยนี่ก็คงถูกลากไปแล้วล่ะ (ฮา)<br />แต่ว่าพี่ว่ารู้จักกับเหมียวนี่ก็คือ ได้พบเห็นกับสิ่งที่มันมีความอ่อนโยน<br />แล้วก็รู้สึกว่าเฮ้ยมันอาจจะขัดแย้งกับเราแต่มันก็เข้ากันได้ดีนะ เพราะว่าพี่ชอบนะมีคนแกะกุ้งให้<br />อันนี้ก็ถือว่าเป็นน้ำใจที่เหมียวมีให้กับเพื่อนร่วมงานตลอดเวลา รู้สึกว่ามันถ่ายทอดได้จากหลายๆอย่าง<br />ที่เหมียวสื่อออกมา ส่วนสิ่งที่เหมียวออกไปทำ พี่ว่ามันจะเป็นสิ่งที่ดี ที่ตัดสินใจแล้วมันดีหรือเปล่าเนี่ย<br />เราก็ยังไม่รู้ แต่ก็คิดว่าเมื่อเราลอง มันก็ต้องสำเร็จสักอย่างหนึ่ง ก็ลองไปเรื่อยๆ<br />ลองจนกว่าเราจะเจอสิ่งที่ดี เพราะไม่รู้ว่าไอ้สิ่งที่เรากำลังจะไปทำเนี่ยมันดีจริงหรือเปล่า<br />แต่ว่ามันก็ต้องเผชิญน่ะ เค้าเรียกว่าต้องเผชิญกับสิ่งที่เราตัดสินใจ แล้วก็พร้อมที่จะยอมรับมัน<br />อย่างไรก็ พี่ก็ขอให้เหมียวโชคดีละกัน<br /><br /><br /><br />เซิน : เซินก็ดีใจที่ได้ร่วมงานกับเหมียว แต่จริงๆลึกๆก็ไม่อยากให้เหมียวไป<br />เพราะก็มีความสุขมากที่นั่งอยู่ใกล้ๆ จะเอาเหมียวเป็นตัวอย่างของผู้หญิงเรียบร้อย<br />ขอให้เหมียวโชคดีนะ โทรมาหากันบ้าง <br /><br /><br />น้องโจ้ : ก็ดีใจที่ได้ร่วมงานกับพี่เหมียวนะครับ และก็ขอให้พี่เหมียวประสบความสำเร็จ<br />ในสิ่งที่อยากจะทำครับ ขอบคุณครับ<br /><br /><br /><br />พี่ใหญ่ : ก็ดีใจที่เคยได้ร่วมงานกับเหมียว ได้รู้จักกับเหมียว เพราะว่า เหมียวเป็นคนที่ เกิดมาก็เพิ่งเคยเจอ<br />คนอะไรมันน่ารักจังเลย (ฮิ้วววว) น้องเค้าจะแบบ อะไรที่แบบงุ้งงิ้งงุ้งงิ้งงุ้ง เค้าเรียกว่าอะไรอ่ะ<br />เป็นคนที่อ่อนโยน แล้วก็มองโลกในแง่ดีอ่ะนะ มันก็ดีน่ะ มันทำให้เราอยู่ด้วยแล้วมีความสุข<br />เค้าไม่เคยคิดที่อะไร คืออะไรก็ดีไปหมดเลยมันทำให้เราอยู่แล้วก็มีความสุข<br />ก็พอเหมียวออกไปก็คิดถึงอ่ะนะ แต่ก็เมื่อตัดสินใจไปแล้วก็ขอให้โชคดีค่ะ<br /><br /><br />พี่เล็ก : พี่เหรอ พี่คนสุดท้าย ความคิดพี่ครอบครัวเดียวกันเหมือนพี่เลย เหมือนพี่ป้อมกับพี่ใหญ่<br />รักนะ ถึงแม้จะไม่ได้สัมผัสอะไรมากนักแต่ก็รู้สึกว่าอืมม ดี<br /><br /><br />น้องแตงโมง : ก็ขอโทษพี่เหมียวที่ทำกาแฟหกตอนนั้น ก็ชงคืนแล้วไม่รู้ว่าอร่อยหรือเปล่า<br />ก็ยินดีที่ได้รู้จักกับพี่เหมียวค่ะ<br /><br /><br />น้องรุ่ง : ขอให้พี่เหมียวมีความสุขนะพี่ ไม่ได้ทำงานแล้วใช่มั้ยครับ อ๋อ ไปอยู่บ้านพักผ่อน<br />ขอให้มีความสุขกับครอบครัวนะครับ<br /><br /><br /><br /><br />ขอบคุณค่ะ :)<br /><br />เริ่มใจหายแล้วล่ะ<br /><br />๓ มิถุนายน ๒๕๕๒ <br />หลังงานเลี้ยงส่ง ณ ร้านเก๋าใหญ่<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-1739988720001749413?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-55910731922239946942009-05-30T10:44:00.002+07:002009-11-24T11:38:11.576+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_7E1Grbs_mm0/SiCsNAWBMkI/AAAAAAAAABY/luOxQlmunnw/s1600-h/520529_pix.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341458497492038210" src="http://4.bp.blogspot.com/_7E1Grbs_mm0/SiCsNAWBMkI/AAAAAAAAABY/luOxQlmunnw/s400/520529_pix.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 250px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><br /><br />หลังจากก้มหน้าก้มตา ออกแรง “ไถแบบ” มาหลายวันติด<br /><br />ยากจะระบุถึงความรู้สึกหลังส่งงานคราวนี้ว่าเป็นแบบไหน<br /><br />พอจะไล่เรียงได้ว่า เอาวะ พอกันที เสร็จซะที ยินดี สุขใจ ปิติ โล่ง ดีใจ<br /><a name='more'></a><br /><br /><br />แม้ช่วงก่อนส่งงาน งานสุดท้ายก็แล้วแต่ยังล่กเหมือนเดิมไม่ต่างไปจากครั้งไหน<br /><br />แย่กว่าด้วยซ้ำไปที่ระหว่างเร่งรีบร้อนรนและอุปกรณ์เครื่องใช้พร้อมใจกันขัดข้องอยู่นั้น<br /><br />พี่บางคนร้องทักทายหมายว่าจะล่ำลา เราก็ส่ายหัวตัดบทไปซะว่า คุยไม่ได้ๆ ไม่คุยๆๆ ส่งงานก่อนค่า ไว้คุยกันๆ<br /><br /><br />ทันทีที่ส่งงานไปแล้ว สิ่งแรกที่รีบทำคือ วิ่งมาห้องสมุด หยิบฉวยหนังสืออยากอ่านมาได้สามเล่ม<br /><br />อยู่มาเป็นปีไม่เคยใช้บริการเลยสักครั้ง ไม่รู้จะยืมทำไม ยืมไปก็คงไม่ได้อ่าน คราวนี้ขอซักทีละนะ <br /><br />เดือดร้อนน้องจะปิดห้องสมุดอยู่แล้วเชียว ต้องมาเป็นธุระทำเรื่องหยิบยืมให้<br /><br /><br />กลับมาตั้งหลักที่โต๊ะทำงานตัวเอง นี่เราทำงานบนโต๊ะรกขนาดนี้ได้อย่างไรกัน เอาเถอะ ส่งเสร็จแล้ว <br /><br />ตั้งสติ นั่งนิ่งสักครู่ให้ความยินดีถาโถมเข้าใส่<br /><br />บอกไม่ถูก ดีใจมาก ดีใจพอๆกับสมัยเอ็นทรานซ์ติด รู้ผลแล้วอยากโทรไปบอกคนโน้นคนนี้<br /><br />ยังดีที่พอจะระงับอาการได้บ้าง แต่อดไม่ได้ที่จะโทรไปแจ้งข่าวและส่งข้อความไปบอกบางคน<br /><br />แต่กับอาการยิ้มไม่หุบนั้น ห้ามกันยากจริงๆ<br /><br /><br />“เป็นไงบ้าง” พี่คนหนึ่งทักขึ้นหน้าห้องน้ำ<br /><br />“โฮ่ยย...(พร้อมปล่อยลมออกทั้งทางจมูกและปาก) โล่งที่สุดในชีวิตเลยค่ะ” <br /><br />“ขนาดนั้นเลยเหรอ” จากน้ำเสียงตีความได้ว่า เว่อร์ไปรึเปล่า<br /><br />ฉันกำลังดื่มน้ำแก้วแรกของวันนี้ในเวลาห้าโมงเย็น แน่นอนห้องน้ำไม่ได้เข้าเลยสักครั้ง<br /><br />“แน่สิคะ ส่งงานคราวนี้เสร็จ ก็คือ เหมียวออกแล้วนะคะ”<br /><br /><br />ด้วยพอมีเวลาอีกสามสี่วันให้จัดการกับงานเล็กน้อยจุกจิก เก็บงานเข้าแฟ้ม<br /><br />จัดการข้าวของที่กระจัดกระจายไปกับการไถหว่านไม่เป็นฤดูกาล <br /><br />วันนี้จึงเป็นวันแรกที่ได้กลับบ้านเร็ว ในรอบกี่วันไม่รู้ที่ฉันคงต้องใช้เวลานึกนานหน่อย <br /><br />ออกจากออฟฟิศเวลา ๑๘.๓๐ น. ฟ้ายังไม่ทันมืดสนิท จักจั่นยังไม่ทันร้องระงม ดอกแคนายังบานไม่เต็มที่<br /><br />ความรู้สึกปวดเมื่อยหลัง ไหล่ แขน ขา ของหลายวันก่อนหายไปอย่างชวนให้นึกชอบใจคำว่า “ปลิดทิ้ง”<br /><br />เราเคยโยนความผิดให้โต๊ะ เก้าอี้ ว่าสูงเตี้ยต่ำไม่พอดี นั่งทำงานแล้วปวดหลัง<br /><br />เมื่อหลายคนโอดครวญเรื่องนี้ ทางออฟฟิศเองก็ไม่เพิกเฉย<br /><br />เคยให้คนเอาเก้าอี้สุขภาพที่หน้าตาแต่ละตัวดูพร้อมจะแปลงร่างมานำเสนอ<br /><br />ก็นั่งสบายดีนะ ฉันเองก็สนุกกับการลองนั่งมันทุกตัว ปรับโน่นนิด โยกนี่หน่อย<br /><br />ประดิษฐ์คิดค้นกันได้ ก็ทำกันไป แต่นั่งเก้าอี้ตัวละหมื่นไปก็เท่านั้น <br /><br />นอกจากผู้สูญเสียความสามารถในการเดินแล้ว ไม่ควรมีใครจองจำตัวเองไว้บนเก้าอี้นานขนาดนั้นหรอก<br /><br />มนุษย์เราอยู่ถ้ำ อยู่ป่าอยู่เขา อยู่ดีๆ ไฉนเลยจึงวิวัฒนาการมามีวิถีชีวิตแบบทุกวันนี้กันนะ<br /><br /><br />ค่ำนี้ฉันกับน้องที่ออฟฟิศเลือกใช้บริการรถแท็กซี่มาวงเวียนใหญ่ ขึ้นรถไฟฟ้าเข้าเมือง<br /><br />เสี่ยงเกินไปที่จะนั่งแท็กซี่ขึ้นทางด่วน ในค่ำ ฝนตก ของวันศุกร์สิ้นเดือน ครบสูตร รถไม่ติดก็ออกจะประหลาดเกินไปแล้ว<br /><br />บนรถไฟฟ้าคงจะเนืองแน่นด้วยผู้คนวัยทำงาน นักเรียน นักศึกษา เช่นทุกวัน<br /><br />ฉันเห็นน้องยิ้มๆ ส่วนฉันนั้นยิ้มไม่เลิกตั้งแต่ส่งงานเสร็จ<br /><br />น้องบอกว่า “คนเยอะดีนะพี่ ฮ่าๆๆ ไม่เคยเห็นมานานละ ข้างนอกคนเค้าอยู่กันเยอะดีนะ”<br /><br />“ก็นั่นน่ะสิ ทำไมเราอยู่กันเงียบจัง” <br /><br /><br />ภาพตัวเองกับเพื่อน กับน้อง นั่งปักหลักทำงานกันค่อนคืน โทรสั่งข้าวมื้อเย็นมากินพอผ่านๆ <br /><br />เดินเปลี่ยวๆอาศัยรถน้อง ออกไปขึ้นแท็กซี่ เสียค่ามิเตอร์รวมทางด่วนคืนละ ๑๘๐บาท<br /><br />หัวถึงหมอน นอนหลับไม่สนิท ตื่นเช้างัวเงีย เมาขี้ตา นั่งรถ นั่งทำงาน ภาพที่วนเวียนซ้ำๆเหมือนฝันร้าย ทั้งตื่นทั้งหลับ<br /><br /><br /><br />น่ายินดีสักแค่ไหน ที่ไม่ต้องใช้ชีวิตแบบนี้อีกต่อไป<br /><br />ปลดแอกลงได้ก็เบาสบาย...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-5591073192223994694?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-22904723205966369442009-05-05T23:12:00.007+07:002009-11-24T11:58:58.937+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_7E1Grbs_mm0/SgBmn-EUreI/AAAAAAAAABQ/k13LEege0Y8/s1600-h/people+copy2.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332374795668729314" src="http://2.bp.blogspot.com/_7E1Grbs_mm0/SgBmn-EUreI/AAAAAAAAABQ/k13LEege0Y8/s400/people+copy2.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 400px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><br /><br /><b>๑. KATE STOHR /๒.THEERAPHON NIYOM / ๓.WAN S. SOPHONPANICH /</b><br /><b>๔.JOHN HARDY /<br />๕. MADHURA PREMATILLEKE/ <br />๖.ศาสตรจารย์ระพี สาคริก / ๗.ชัยพร พรหมพันธุ์ / ๘.ธงชัย คงคาลัย /</b><br /><b>๙.ครูบาสุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ / <br />๑๐.ลุงประยงค์ รณรงค์ / ๑๑.โชคดี ปรโลกานนท์ / ๑๒.ศิริพร โชติชัชวาลกุล /</b><br /><b>๑๓.อาจารย์อำนวย จั่นเงิน / <br />๑๔.ธวัชชัย พัฒนาภรณ์ / ๑๖.วรพจน์ พันธุ์พงศ์ / ๑๗.บินหลา สันกาลาคีรี</b><br /><br /><br /><br />คงไม่เป็นการพูดเกินเลย หรือประเมินใครผิดไปแน่ๆ ถ้าจะสรุปเอาว่า <br />อยู่ๆไม่น่าจะมีใครในสยามประเทศหรือผู้ใดในโลกใบนี้ รู้จักทุกรายชื่อยาวเหยียดข้างต้น<br />ถามว่า เขาเหล่านี้คือใคร เกี่ยวข้องกันอย่างไร ฉันไปเอารายชื่อทั้งหมดนี้มาจากไหน<br />และที่สำคัญ จะรวมรวมไว้เพื่ออะไรรึ? จำเป็นหรือที่ต้องรู้จักพวกเขา?<br />ไม่จำเป็นหรอก <br />ฉันเพียงต้องการบันทึกและวางไว้ตรงนี้ เพื่อทบทวนและแบ่งปันประสบการณ์ เท่านั้นเอง<br /><br /><a name='more'></a><br /><br />ฉันมีโอกาสได้ฟังคนเหล่านี้พูดถึงผลงานของเขาเองในรอบสองสามวันที่ผ่านมา<br />ทุกคนล้วนมีผลงานอันน่าภาคภูมิใจ และ เป็นที่กล่าวขวัญในแต่ละวงการ<br />แต่ละวงการที่ยากจะบอกได้ว่ามีอะไรเกี่ยวข้องกัน <br />ทั้งหมดนั่น พาให้ฉันมึนในวันสุดท้าย มึนจริงๆ<br />เมื่อนึกหาเหตุกับตัวเองก็พอจะสรุปได้ว่า <br />เหตุอันทำให้หมดเรี่ยวหมดแรงในวันสุดท้าย นอกจากสัญจรมากเกินปกติ<br />คงเป็นเพราะเอาตัวเองไปไว้ในหลายวาระ หลากสังคมเกินไป<br /><br />วาระแรก : งานสัมมนานานาชาติ สถาปนิก’52 <br />ธีมใหญ่ของงานปีนี้ คือ RE-VISION ตั้งทิศ ปรับทัศน์<br />โดยรายชื่อที่ ๑-๔ บรรยายผลงานตัวเอง <br />ภายใต้ หัวข้อร่วม “ARCHITECTURE+HUMANITY สถาปัตยกรรมและมนุษยชาติ”<br />ก่อนไปฟัง กับคำถามว่า ใครเป็นใคร บทสนทนาสั้นๆ ที่เกิดขึ้น เป็นดังนี้<br />“ใครคือ KATE STOHR เหรอ” “ก็ DESIGN LIKE YOU GIVE A DAMN ไง” “อ๋อ เออ น่าสนใจ”<br />คุณธีรพล นิยม รอบตัวฉันไม่มีใครถามว่าเขาคือใคร “ไปฟังกันมั้ย” “ไปสิ” “แต่พี่แบนไม่ไปนะ”<br />“คุณหวานนี่ใครเหรอ” “ลูกสาวคุณหญิงกัลยา โสภณพนิชไง” “เหรอ อืมมม”<br />“จอห์น ฮาดี นี่ล่ะ” “ไม่รู้จักเหมือนกัน แต่ดูงานน่าสนใจดีนะ ไม้ไผ่ ไม้ไผ่”<br />รายชื่อที่ ๕ บรรยายในหัวข้อ <br />“ASIAN MODERNISM: FROM CITY TO MAILBOX เอเชียนโมเดิร์น: จากเมืองสู่ตู้จดหมาย”<br />MADHURA PREMATILLEKE สถาปนิกชาวศรีลังกา <br />ฉันไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามมาก่อน และไม่มีทางเรียกชื่อได้ถูก<br />“คุณมาธุระน่ะ ไม่ได้มาบรรยาย” เพื่อนบอกว่าอย่างนั้น เอากับเค้าสิ<br /><br />ทั้งหมดนั่น เกิดขึ้นในวันที่ ๑ -๒ พฤษภาคมที่ผ่านมา ณ ห้องฟีนิกซ์ อิมแพ็ค เมืองทองธานี<br />หากเป็นไปได้ ฉันอาจมาบอกเล่าเกี่ยวกับผู้คนเหล่านี้ในภายหลัง<br />แต่ดูท่าตัวเองแล้ว ประโยคก่อนหน้านั้น “อาจ” น่าจะมีความหมายเทียบเคียงกับ “คงจะไม่”<br /><br />เช้าวันถัดมา ฉันไม่ได้ไปร่วมงานสัมมนาในหัวข้อสุดท้าย<br />“TAKING THE NEXT STEP สู่ก้าวต่อไป”<br />ถึงฉันจะไม่ได้มุ่งมั่นตั้งใจจะก้าวไปสู่หนไหนในมิติของวิชาชีพ แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่ไม่ไปฟังหรอกนะ<br />แท้จริงฉันมีเรียนพิเศษภาษาอังกฤษในวันอาทิตย์ สตางค์ก็จ่ายไปหมดแล้ว ไม่ใช่น้อยๆ <br />แม้ไม่หวังผลในการเรียน ก็ควรจะไปเรียนให้ครบๆมิใช่หรือ <br />ไม่เช่นนั้น เราเองนี่ล่ะจะเป็นผู้เสียประโยชน์ <br />ฉันนึกอย่างนั้นให้พอยึดเป็นกำลังใจเรียนได้บ้าง ทั้งที่ขี้เกียจจริงๆ<br />ชั้นเรียนเริ่มตั้งแต่เก้าโมงเช้า ครั้นพักครึ่งเวลา ๑๐.๓๐ น.จบแบบฝึกหัดทักษะการฟัง<br />ฉันนึกสับสนในใจตัวเองเล็กน้อย เรามานั่งฟังฝรั่งชี้แนะวิธีการตอบข้อสอบทำไมนี่ <br />ทั้งที่ในเวลาเดียวกันนี้ มีผู้รู้มาพูดในหัวข้อที่ฉันสนใจ และอยากไปร่วมรับฟัง<br />ไม่คิดนาน ว่าแล้วฉันก็รีบพาตัวเองออกจากห้องเรียนย่านสยามสแควร์<br />มุ่งหน้าสู่ SCB PARK เพื่อร่วมงานอันเป็นวาระที่สองของฉัน <br />“ระพีเสวนา: การเรียนรู้เพื่อความเป็นไท ครั้งที่ ๒/๗ เรื่อง ภูมิปัญญาวิถีชีวิตไทยไท”<br />ฉันพลาดช่วงต้นของงาน มิเช่นนั้นคงปรากฏรายชื่อยาวกว่านี้ <br /><br /><br />(ติดตามตอนต่อไป...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-2290472320596636944?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-59111439052297700192009-03-31T06:04:00.001+07:002009-11-24T11:37:30.582+07:00<div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><span style="color: #990000;">...</span></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><span style="color: #990000;"></span></span> <br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="color: #990000;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">ทุกคืนวันเสาร์ ผมยังคงปล่อยเวลาให้ผ่านเลยไปด้วยการนั่งเล่นในล็อบบี้ </span><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><o:p></o:p></span></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="color: #990000;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">ผมรู้ดีว่าจะไม่มีโทรศัพท์มาอีกแล้ว แต่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีไปกว่านี้</span><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><o:p></o:p></span></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="color: #990000;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">ผมมักเปิดทีวีรายการถ่ายทอดสดเบสบอล และแกล้งทำเหมือนดูมันไปอย่างนั้น</span><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><o:p></o:p></span></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="color: #990000;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">เหมือนจ้องมองข้ามผ่านพื้นที่ว่างเปล่าเวิ้งว้างกว้างใหญ่ระหว่างตัวเองกับจอทีวี</span><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><o:p></o:p></span></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="color: #990000;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">แล้วผมก็หั่นความว่างเปล่านั้นไว้เป็นสองท่อน และแบ่งอีกเป็นสองท่อน</span><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><o:p></o:p></span></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><span style="color: #990000;">ทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกว่ามันจะเป็นความว่างเปล่าขนาดเล็กที่พอจะกำไว้ในอุ้งมือได้</span></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><span style="color: #990000;">...</span></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><span style="color: #990000;"><a name='more'></a></span></span><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><o:p> </o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">จากหน้า 44-45 เส้นแสงที่สูญหาย เราร้องไห้เงียบงัน</span><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">เขียนโดย </span><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">Haruki Murakami <span lang="TH">แปลโดย ปาลิดา พิมพะกร</span><o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><o:p> </o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">...</span><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><o:p> </o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">เพราะบางสิ่งชวนให้เคว้างคว้างอย่างประหลาด </span><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">ด้วยอยากกำจัดความรู้สึกดังว่า จึงได้คว้าหนังสือใหม่เล่มนี้ขึ้นมาเป็นเพื่อน</span><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">แต่ดูเหมือนจะยิ่งพากันรุมเร้า </span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">เหมือนฟังเพลงเศร้าผิดเวลา</span><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="TH" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">เจอสำบัดสำนวนข้างต้น จึงได้สะท้านสะเทือนไปกันใหญ่</span><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><o:p> </o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><o:p></o:p></span> <br /></div><div class="multiply:no_crosspost"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-5911143905229770019?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-39410015332678445942009-03-15T18:41:00.002+07:002009-11-24T12:07:52.067+07:00<i></i> <br /><i>"It is difficult to get a man to understand something, <br />when his salary depends upon his not understanding it!"</i> <br />-Upton Sinclair<br /><br />เพียงไม่กี่วินาทีที่ประโยคนี้ปรากฏขึ้นบนจอหนัง <br />ทำเอาภูมิสถาปนิกกินเงินเดือน ตีตั๋วดูหนังหลังเลิกงาน<br />ตามวิถีธรรมดาของคนเมืองอย่างฉันนั่งอึ้งไปพักใหญ่<br />ราวโดนหน้าสามฟาดกบาล...<br />นั่นเป็นเพียงจุดเริ่ม ให้ฉุกคิด ครุ่นคิด ว่าเรากำลังทำอะไร ที่ไหน อย่างไร<br /><a name='more'></a><br />เหตุการณ์ดังว่า เกิดขึ้นเมื่อปลายปี 2549<br />ลงท้ายด้วยการลาออกจากวิชาชีพภูมิสถาปนิก<br />มุ่งหวังเพียงเพื่อ"การทำงาน"ที่ตัวเองคิดว่า "จริง" กว่า<br />...เท่าที่หาทางออกได้ ณ เวลานั้น<br /><br />จนถึงทุกวันนี้ ...<br />ไม่มีอะไรเป็นไปดังคาดหรอก และทั้งไม่มีเรื่องใดให้ตัดพ้อ<br />ยามนี้ ต้นคูนออกดอกสะพรั่ง บางคนทักว่า ปกติออกดอกเมษาไม่ใช่รึ<br />จริงแล้วฉันเองก็ไม่รู้หรอก ว่าเป็นมีนาหรือเมษา ต้นไม้เองก็คงไม่รู้วัน เดือน ปี<br />แต่ที่แน่ๆมันควรรู้ตัวเองดีที่สุด <br />คราวนี้ล่ะ ถึงแล้ว ฤดูกาลผลัดใบ<br />...<br /><div class="multiply:no_crosspost"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-3941001533267844594?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-26316523404603655052009-02-15T19:37:00.003+07:002009-11-24T12:08:55.669+07:00คุยเรื่องรักๆ...ในวันป่วยๆ<br /><br />“รู้มั้ย อะไรเป็นศัตรูของมิตรภาพ”<br /><br />“อ ะ ไ ร เ ป็ น ศั ต รู ข อ ง มิ ต ร ภ า พ...”<br /><br />“ศั ต รู ข อ ง มิ ต ร ภ า พ...”<br /><br />ฉันพูดทวนคำถามช้าๆซ้ำๆสองหน<br /><br />เพียงเพราะไม่อยากให้ความเงียบเข้าแทรกเป็นเวลานานเกินจนชวนเสียอรรถรส<br /><br /><br />“แล้ว มิตรภาพคืออะไร รู้จักหรือเปล่า” <br /><br /><a name='more'></a><br /><br />คำถามยังถูกยิงมาอย่างต่อเนื่อง โดยปราศจากคำโต้ตอบ<br /><br />“รู้จักค่ะ” ฉันคงต้องตอบอะไรบ้าง<br /><br />“มิตรภาพคืออะไร”<br /><br />“มิ ต ร ภ า พ คื อ....” เจออย่างนี้ ฉันทำได้ก็แค่ยื้อเวลา ด้วยวิธีการเดิมอีกครั้ง<br /><br /><br />นับเป็นหัวข้อสนทนาที่แปลกทีเดียวสำหรับการพบเจอกับอาจารย์ในครั้งนี้<br /><br />อาจารย์ที่ฉันเคารพ และปวารณาเป็นศิษย์เมื่อครั้งเรียนอยู่ชั้นปีที่ ๓<br /><br />แม้มีโอกาสได้เรียนด้วยเพียงวิชาเดียว ทั้งเป็นวิชาเลือกนอกคณะ<br /><br />ฉันก็ยังหาโอกาส ลางาน เข้าไปมอบพวงมาลัยกราบสวัสดี เมื่อทำงานแล้ว<br /><br />ทุกครั้งที่มีโอกาสสนทนา หรือร่วมทริปกับอาจารย์ท่านนี้<br /><br />ฉันคิดว่า อุปกรณ์การเรียนรู้ที่สำคัญ คือ หัวสมองอันปลอดโปร่ง<br /><br />เพื่อจะได้รับฟังความรู้มหาศาล และพร้อมจะตอบปัญหาที่ล้วนกระตุกต่อมความคิด<br /><br />วันศุกร์ที่ ๑๓ กุมภาพันธ์ ที่ผ่านมา เป็นวันที่ฉันพลาดอย่างน่าเสียดาย<br /><br />แต่ใครเลยจะรู้ว่าจู่ๆจะป่วย แล้วใครกันที่อยากป่วย<br /><br /><br />อาการเริ่มต้นของการป่วยคราวนี้ เกิดขึ้นตั้งแต่ช่วงเวลานั่งรถอย่างวิงเวียนตลอดทาง<br /><br />จนถึงที่หมายแล้ว หัวฉันก็ยังปวดตุบๆเหมือนมีคีมยักษ์มาหนีบไว้<br /><br />บ่ายสามโมงถึงห้าโมงเย็น ฉันเดินดูงานชนิดที่ทำหน้านิ่งได้ไม่เผลอเหยเกออกมาก็ยอดแล้ว<br /><br />ดังนั้น อาจารย์ถามอะไรมา หนูก็ยิ้ม แล้วทุกคำตอบต่อทุกคำถาม คือ ไม่รู้ค่ะ<br /><br />ไม่สนุกเลย...<br /><br />แล้วค่ำวันนั้น อยากกลับบ้านไวๆรถก็ดันติดเป็นบ้า<br /><br />ฉันคิดว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะใกล้วันวาเลนไทน์แน่แท้<br /><br />แต่ยามนี้ ฉันไม่คิดว่าเพราะอาจารย์ให้ความสำคัญกับวาระวันวาเลนไทน์อย่างเด็กวัยรุ่นหรอกนะ<br /><br />อาจารย์ถึงได้ชวนคุยเรื่องรัก...<br /><br /><br />เมื่อบทสนทนาเริ่มต้น โดยผู้มีประสบการณ์ครอบครัว<br /><br />คุยกันไปมา มีฉันนั่งมึนกดขมับอยู่เบาะหลังเงียบๆ<br /><br />อาจารย์ว่า “ต้องบอกคนที่ต้องเลือก (แล้วชี้มือมาทางฉัน)ว่าให้เลือกดีๆ”<br /><br />ฉันหัวเราะเบาๆ พอเป็นสัญญาณว่ารับฟังอยู่<br /><br />“จะเลือกใคร ถ้าเลือกแฟนหรือกิ๊ก ก็เลือกให้ชัดๆ ตอบตัวเองให้ได้ว่า จะมีทำไม<br /><br />เอาไว้อวดสังคมว่า แฟนฉันหล่อ แฟนฉันรวย แฟนฉันเก่ง<br /><br />หรือ จะเลือกคู่ชีวิต<br /><br />ต่างกันมั้ยแฟนกับคู่ชีวิต”... เงียบ ไม่มีใครตอบ<br /><br />“ต่างค่ะ”..ฉันตอบ<br /><br />“ต่างกันยังไง”<br /><br />“ต่างกันที่...” หัวกลวง ฉันทวนคำถามแบบไม่มีสมองมารองรับ<br /><br />“ถ้าอย่างนี้(อาจารย์ชี้มาที่ฉันอีกครั้ง)ต้องเลือกคู่ชีวิต เลือกพ่อของลูก”<br /><br />“ใช่มั้ย” “ค่ะ”<br /><br />“แล้วจะเลือกยังไง”<br /><br />เงียบ...<br /><br />“เลือกพ่อของลูกไม่ยากหรอก อยากให้ลูกเป็นยังไงก็เลือกพ่อแบบนั้น”<br /><br />เหรอ...ฉันถามในใจ มือยังคงกดขมับ<br /><br />“แล้วอะไรเป็นสิ่งสำคัญของความสัมพันธ์ ที่ชีวิตคู่ต้องมี”<br /><br />...<br /><br />...<br /><br /><br />เมื่อคำตอบของอาจารย์คือ มิตรภาพ คำถามจึงตามมา<br /><br />“อะไรเป็นศัตรูของมิตรภาพ”<br /><br />“แล้ว มิตรภาพคืออะไร รู้จักหรือเปล่า”<br /><br />“มิ ต ร ภ า พ คื อ....<br /><br />...<br /><br />...<br /><br />ความเข้าใจ” ฉันตอบไปหลังนิ่งเงียบไปเกือบห้าวินาที<br /><br /><br />“ผมขึ้นสะพานลอยอนุสาวรีย์ชัยฯ เห็นขอทานนั่งอยู่ ผมก็เข้าใจเค้านะ<br /><br />เลยล้วงเงิน หย่อนกระป๋องไปห้าบาท อย่างนี้เรียกว่ามีมิตรภาพมั้ย”<br /><br />“ก็มีนะคะ”<br /><br />“มีเหรอ หรือผมมีแต่ความสงสาร”<br /><br />“แล้วถ้า ผมนั่งรถติดอยู่อย่างนี้ ไม่มีทีท่าจะขยับซักที ผมเลยดับเครื่องเปิดกระจก<br /><br />นอนเอกเขนก รถข้างๆเห็นเข้า อ่ะดูเข้าท่าที ดับเครื่องเปิดกระจกนั่งรอบ้าง<br /><br />นั่งอยู่ซักพัก เห็นควันอยู่ข้างหน้า<br /><br />อ๋อนั่นมีรถเสีย หรือ อุบัติเหตุกันนะ<br /><br />สองคนเลยพากันบ่นไปมา เพราะเปิดกระจกด้วยกันทั้งคู่ อย่างนี้มีมิตรภาพมั้ย”<br /><br />“มีค่ะ”<br /><br />“แล้วมิตรภาพคืออะไร”<br /><br />ช่วยด้วยเถอะ วันนี้หนูมึนมาก แค่ฟังอาจารย์พูดแล้วจับใจความได้ก็เก่งแล้ว<br /><br />อย่าถามหนูมากนักเลย ...ฉันนึกบ่นในใจ<br /><br />หรืออาจารย์จะได้ยินฉันบ่นนะ จึงได้เฉลยมาว่า<br /><br />“มิตรภาพคือการที่คนสองคนมีจุดร่วมกัน มีบางอย่างร่วมกันใช่มั้ย<br /><br />ไม่ว่าจะชอบอะไรเหมือนกัน หรือจะเป็นไม่ชอบอะไรเหมือนกันก็ได้”<br /><br />คำถามที่ตามมาของผู้ร่วมสนทนาอีกคนคือ<br /><br />ถ้าคุยเรื่องเดียวกันได้ โดยอีกคนชอบอีกคนไม่ชอบล่ะ อย่างนี้ก็มีจุดร่วมใช่มั้ย<br /><br />“ถ้าผมไปนั่งอยู่ร้านอาหาร มีฟุตบอลถ่ายทอดสดให้ชมกัน<br /><br />ผมเชียร์เชลซี เชลซียิงได้ผมก็เฮ คนเชียร์แมนยูนั่งอยู่โต๊ะติดกันทำท่าไม่พอใจ<br /><br />ถัดมาไม่กี่นาที แมนยูยิงได้ โต๊ะนั้นได้ทีก็เฮกันใหญ่ อย่างนี้เรียกว่ามีจุดร่วมมั้ย”<br /><br />“แล้วอะไรเป็นศัตรูของมิตรภาพ”<br /><br /><br />“คิดไม่ออกค่ะ” ฉันรีบสารภาพทันควัน<br /><br />“ศัตรูของมิตรภาพคือความใกล้ชิด ถูกมั้ย<br /><br />พอคนเราใกล้กันมากก็ล่วงล้ำ และไม่ให้เกียรติกัน<br /><br />ตอนเป็นแฟนกันก็รักกันมาก ทำอะไรก็เข้าใจกันไปหมดทุกอย่าง<br /><br />ครั้นพอแต่งงาน ใช้ชีวิตร่วมกันก็มักมีปัญหาจากระยะห่างที่ชิดกันเกินไป<br /><br />และเป็นหนักขึ้นเมื่อมีลูก เพราะมีความคาดหวังจากอีกฝ่ายมากขึ้น”<br /><br />“เห็นคนสมัยก่อนมั้ยที่เค้าถูกคลุมถุงชน ทำไมมักจะอยู่กันยืด”<br /><br />ฉันรีบนึกตาม ฐานที่พ่อแม่ฉันก็รักกันมากว่าสี่สิบปีด้วยระบบนั้น<br /><br />แถมสัปดาห์ก่อนเพิ่งมีโอกาสได้คุยกับน้องอีกคนที่ตั้งคำถามเดียวกันนี้ <br /><br /><br />ยังไม่ทันคิดอะไรออก<br /><br />“เพราะเค้ามีระยะของคนไม่รู้จัก เค้าถึงได้ปรับตัวใช้ชีวิตคู่อย่างให้เกียรติกัน”<br /><br />“จริงมั้ย”<br /><br />...<br /><br />...<br /><br />ตลอดระยะเวลาที่พูดคุยกันนั้น<br /><br />อาการฉันแย่ลงเรื่อยๆ เริ่มปวดแถวหัวตา จมูก สักพักก็จามฟึดฟัด น้ำมูกก็ตามมา<br /><br />บทสนทนาต่างๆ ฉันทำได้เต็มที่เพียงรับฟัง<br /><br />มื้ออาหารค่ำ ฉันนั่งเงียบๆซับน้ำมูก ตอบรับเป็นครั้งครา<br /><br />ประโยคส่งท้ายของวันนั้น นอกจากบอกลาอย่างสามัญ สวัสดีค่ะ<br /><br />ฉันจึงพ่วงไปด้วยว่า วันนี้หนูปวดหัวมากค่ะ<br /><br />งั้นรีบกลับไปพักเถอะ อาจารย์ลงท้ายอย่างนั้น<br /><br /><br />ในวันที่ใครๆเรียกว่าวันแห่งความรักฉันจึงฉลองด้วยอาการไข้ขึ้น<br /><br />ความตั้งใจเดิมที่จะบันทึกบทสนทนาไว้ในวันที่ ๑๔ กุมภา<br /><br />จึงถูกเลื่อนมาเป็นเดี๋ยวนี้ หลังฟื้นจากการนอนพักหนึ่งวันหนึ่งคืน<br /><br />ถึงคราวป่วย ก็นึกทุกครั้งว่าจะรักและดูแลร่างกายตัวเองให้มาก<br /><br />ไม่ขออะไรมาก ขอแค่ร่างกายแข็งแรงดี<br /><br />และตอนนี้...<br /><br />อาการฉันเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ เริ่มปวดแถวหัวตา จมูก ...<br /><br />ก่อนจะสมบูรณ์ครบประโยค<br /><br /><br />ราตรีสวัสดิ์<br /><br />๑๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๒<br /><br />๒๓.๕๕ น.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-2631652340460365505?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-6680074758614244982008-05-23T16:33:00.004+07:002009-11-24T11:44:16.450+07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://woranan.googlepages.com/APR20_07-LittleIndia020_700.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="92" src="http://woranan.googlepages.com/APR20_07-LittleIndia020_700.jpg" width="400" /></a><br /></div><br /><br /><br />...<br /><br />เพียงเพียรมองผ่านพ้น ตามเลย<br />เพียงไม่แลอย่างเคย เท่านั้น<br />เพียงใครแค่ยอมเผย บางส่วน บางครา<br />เพียงแค่ห้วงยามสั้น ปล่อยไว้ ตามยถา<br /><br />...<br /><br />แด่ความพยายามเฉพาะหน้า<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-668007475861424498?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-42106921665362448232008-03-25T10:25:00.001+07:002009-11-24T11:34:25.842+07:00ไม่มีเหตุจูงใจให้โยงยึดผูกติดอยู่กับบางเรื่อง…นานเกินไป<br /><br />หากชีวิตเปรียบได้กับการเดินทาง<br />ที่ยากจะระบุตั้งต้น...ท่ามกลาง...หรือปลายสุด <br />นี่ก็ดีที่สุดที่เป็นได้ ณ ขณะหนึ่ง กับห้วงน้อยนิดในท่ามกลางนี้<br /><br />ปล่อย...<br />ทำได้ดีที่สุด...ก็แค่นั้น <br />แล้วสิ่งนี้ก็ผ่านไป...<br /><br />แล้วการเดินทางต่อก็เริ่มท้าทายและเข้มข้นอีกครั้ง..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-4210692166536244823?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-6299190944787879912007-12-19T13:46:00.001+07:002009-11-24T11:34:11.520+07:00นอกจาก”ไม่รู้สึกสนุก”กับสิ่งตรงหน้าที่ปัจจุบันแล้ว<br />ยังกลับ”รู้สึกไม่สนุก” ยิ่งแล้วใหญ่<br /><br />มนุษย์เรามีความสามารถในการปรับตัวอย่างฉับพลันได้แค่ไหนกันนะ<br />ฉันไม่เคยรู้สึกว่าเป็นเรื่องยาก หรือยุ่งยากอะไรเลย<br />กับการหยุดพักบางเรื่องแล้วเริ่มใหม่อีกครั้ง<br />และยิ่งกับการเดินทางไปท่องเที่ยวที่ไหนซักที่ เที่ยวให้เต็มที่ แล้วกลับมาเริ่มงานทันที<br />แม้ร่างกายยังอยากหยุดพัก หลังใช้งานอย่างหนัก สักแค่ไหนก็ตาม<br /><br />จนถึงวันนี้ ฉันเริ่มรู้สึกถึงความพิเศษของระยะเวลา ๑ เดือน<br />๑ เดือนที่ดูไม่น้อยไม่นาน...<br /><a name='more'></a><br /><br />๑ เดือนที่น้อยพอ ให้ฉันห่างหายการติดต่อกับใครๆอย่างไม่รู้สึกคะนึงถึง<br />๑ เดือนที่น้อยพอ ให้ฉันท่องเที่ยวอย่างเพลิดเพลินอย่างไม่นึกกังวลใดๆกับชีวิต<br />๑ เดือนที่น้อยพอ ให้หลายสิ่งไม่เกิดความเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลง<br />๑ เดือนที่น้อยพอ …<br />และกับทั้ง<br />๑ เดือนที่นานพอ ให้รู้สึกเคยชินกับการห่างหายติดต่อสื่อสารกับผู้คนที่คุ้นเคย<br />๑ เดือนที่นานพอ ให้ฉันคิดถึงและนึกเป็นห่วงใคร<br />๑ เดือนที่นานพอ ให้หลายสิ่งเกิดขึ้น หรือตายดับ<br />๑ เดือนที่นานพอ ...<br /><br />๑ เดือนที่ดูไม่น้อยไม่นาน แต่ช่างมีผลต่อความรู้สึก<br /><br />หากนานกว่านี้คงไม่กระทบ<br />หากน้อยกว่านี้คงไม่ทันรู้สึก<br /><br />แล้ว... <br />ฉันเองมีความสามารถในการปรับตัวอย่างฉับพลันได้แค่ไหนกันนะ?<br />นึกถามตัวเองอีกครั้ง คำถามที่เกิดกับตัวเอง ณ นาทีนี้<br />นาทีหน้า ชีวิตดำเนินต่อไป อย่างไม่นึกคาดคั้นเอาคำตอบ <br />...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-629919094478787991?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-43943591246385845522007-09-19T14:21:00.002+07:002009-11-24T11:40:39.924+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_7E1Grbs_mm0/RvDIkMdDAQI/AAAAAAAAAAs/X_T1Q4BkdHQ/s1600-h/SEP19_Rainbow+pano-1.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5111806101209415938" src="http://2.bp.blogspot.com/_7E1Grbs_mm0/RvDIkMdDAQI/AAAAAAAAAAs/X_T1Q4BkdHQ/s400/SEP19_Rainbow+pano-1.jpg" style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt;" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />แสงสีเหลืองอ่อนๆ ลอดผ่านม่านหน้าต่าง…<br />มองดูนาฬิกา 6 โมง 15 นาที<br />เป็นเช้าวันทำงานที่ดูปกติดี <br />หากไม่เป็นเพราะฉันตื่นได้เองโดยไม่รอฟังเสียงนาฬิกาปลุกที่จะดังในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า<br />แสงทองนวลตา ดึงฉันผุดลุก เอื้อมมือเผยม่านข้างที่นอน คาดการณ์ฟ้าเช้านี้คงสวยแน่แท้<br />…<br /><br />ก็งั้นๆ <br /><br />ฉันล้มตัวนอนต่อ <br />นึกสำรวจตัวเองอย่างแปลกใจ ทั้งที่นอนดึก ผจญกับเรื่องมากมายสารพัด <br />ทำไมฉันไม่นอนต่ออีกซักนิด จะรีบตื่นไปไย<br /><br />นอนนิ่งๆอีกชั่วครู่ มีเรื่องบางเรื่องผุดพรายเข้ามาในความนึกคิด <br />ฉันทำนิ่งเฉย ไม่นึกอยากครุ่นคิดอะไรในโมงยามนี้<br />พลิกตัวอีกครั้ง มองดูจักรยานที่มุมห้อง <br />เออ..เราน่าจะออกไปรับแสงตะวันยามเช้าให้คุ้มตื่นนะ <br />ฉลองให้กับโอกาสใช้ชีวิตที่นี่ ที่เหลือน้อยเต็มที<br /><a name='more'></a><br /><br />กิจวัตรหลังตื่น เริ่มต้นที่การดื่มน้ำ เช่นทุกวัน <br />ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ<br />เปาะแปะ เปาะแปะ เปาะแปะ เอ๊ะ นั่นเสียงฝนตกเหรอนี่ <br />ฉันรีบรุดไปที่ประตูระเบียง เผยม่านดูอีกครั้ง<br />เห็นหยดน้ำจากชายคาไหลลงเปาะแปะ เปาะแปะ…น้ำค้างลงเหรอนี่ <br />ฉันเปิดประตูระเบียงเยี่ยมหน้ามองออกไปข้างนอก<br />หวังเห็นเม็ดฝนหล่นเป็นสาย ให้แน่ใจถึงเหตุอันทำให้ฉันอดขี่จักรยานในเช้านี้<br /><br />โอ้วววววววววววววววววววว................... <br />ฉันตาค้างกับภาพตรงหน้า เม็ดฝนร่วงเปาะแปะๆๆ<br />แต่...รุ้งอ้วนเป้ง สองตัวนั่นเล่า <br />สีเข้มชัดแจ้ง ใหญ่ยักษ์ขนาดไหนกัน ฉันจึงเห็นได้เพียงเสี้ยว <br />ฉันคว้าเอากล้องและร่มวิ่งลงไปดูอย่างตื่นเต้นดีใจ<br /><br />การยืนดูรุ้งอยู่หน้าบ้านไม่ได้ช่วยให้เห็นเต็มตามากขึ้นเลยสักนิด<br />ฉันรีบวิ่งกลับขึ้นห้อง ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ดูเรียบร้อย <br />คว้าเอากุญแจรถ และบึ่งออกไปยังทุ่งกว้าง หวังจะเห็นท้องฟ้าได้ชัดเต็มตา<br />ฉันจอดรถทิ้งไว้บนสะพาน <br />เห็นนักเรียนตำรวจคนหนึ่งยืนตากฝนพรำถ่ายรูปอยู่ก่อนแล้ว<br />ฉันกางร่มลงจากรถไม่ได้กลัวเปียกฝนหยิม แต่ด้วยนึกห่วงกล้อง <br /><br />ณ ที่แห่งนั้น ฉันพบว่ารุ้งช่างใหญ่ๆ และใหญ่เกินกว่าจะเก็บภาพได้<br />ฉันเดินลงสะพาน ถอยหลังๆๆๆ ซึ่งนั่นไม่ได้ช่วยให้กล้องเก็บภาพได้มากขึ้นเลย<br />ถอยอีกเท่าไหร่ ฉันก็ยังคงยืนอยู่ใต้โค้งรุ้งนั่น<br />หากฉันอยากถ่ายรูปรุ้งกินน้ำนี่ให้ได้ครบเต็มวง คงต้องถอยอีกไกลมาก<br />ลอยเท้งเต้งอยู่ในเรือกลางทะเลโน่นล่ะ คงได้เก็บครบเต็มวงพอดี<br /><br />คิดได้ดังนั้น ฉันละมือจากกล้องปล่อยห้อยคอ <br />กลางร่มยืนมองเก็บภาพความประทับใจด้วยตาเนื้ออยู่อย่างนั้น<br />ฉันไม่ใช่เด็กน้อยตื่นเต้นกระโดดชี้นิ้ว รุ้งๆๆ ให้ใครดุได้ว่าเดี๋ยวนิ้วกุด อีกต่อไป<br />ในยามนี้ ฉันรู้สึกสงบนิ่ง อิ่มเอมใจ ใต้โค้งรุ้งนั้น<br />ไม่ช้าไม่นาน สีรุ้งค่อยๆจาง จางลงๆๆ จางลง และพลันจางหายไป<br />ฉันยืนประกบมือในท่าปรบมือมองอย่างปลาบปลื้ม <br />ราวกับได้ชมการแสดงชั้นยอดจบลงตรงหน้า และนึกอยากปรบมือให้ดังๆๆๆจนมือชา<br /><br />ฉันเดินกลับไปที่สะพานช้าๆ สายตายังคงมองย้ำให้แน่ใจว่า รุ้งได้หายลับไปจากที่นี้แล้วจริงๆ<br />ฉันพบนักเรียนตำรวจคนเดิมที่ถามทักอย่างมีไมตรี “ถ่ายรูปทันมั้ยครับ”<br />ฉันมองไปที่ตะวันหลังม่านเมฆฝนฝั่งตรงข้าม ตอบไปแค่ว่า “หายเร็วไปนิดนะคะ”<br />นักเรียนตำรวจยิ้มเหลียวมองตะวันบ้าง “แสงหมดแล้วน่ะครับ”<br /><br />ฉันขับรถกลับบ้าน <br />ยิ้มกับตัวเองอย่างคนเต็มอิ่ม และสุขใจกับห้วงเวลาที่เกิดขึ้นยิ่งนัก<br />เป็นเรื่องยากจริงๆกับการจะบอกใครๆว่า เช้านี้รุ้งกินน้ำสวยจับใจขนาดไหน<br />ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังส่งข้อความสั้นๆถึงบางคนเพื่อบอกกล่าวเรื่องนี้<br />แม้ตระหนักดี หากไม่เห็นเองกับตา ไม่สัมผัสเองกับใจ <br />พูดพร่ำพรรณนาอย่างไรยากนักที่จะให้ใครรู้สึกนึกตามได้<br /><br />รุ้งกินน้ำปิดฉากจากไปอย่างสวยงาม<br />ฉันปล่อยให้ความนึกคิดลื่นไหลไปกับปรากฏการณ์ชั่วคราว เต็มอิ่มกับความสุขอันชั่วครู่<br />ฉันไม่นึกเสียดายเลย กลับรู้สึกพอใจที่ได้เฝ้าดูการคลายตัวจากไปในลักษณะนั้น<br />และอิ่มใจที่ได้สัมผัสด้วยตนเอง แม้ห้วงหนึ่งอันน้อยนิดในท่ามกลาง<br />การบรรจบพบเจอของหลายปัจจัย แสงแดด ละอองฝน ทุ่งกว้าง ทิวเขา ตัวฉัน<br /><br />ล้วนถูกที่ถูกเวลา<br />...<br /><br />ฉันพอใจ และสุขใจอย่างที่สุดแล้วกับประสบการณ์ที่บังเกิดขึ้นนี้<br />เป็นความสวยงามอย่างที่สุดที่ได้พบเจอ ณ ห้วงเวลานี้ <br />อย่างไม่นึกเสียดายว่า รุ้งน่าจะปรากฏกายได้นานกว่านี้ <br />และอีกทั้งไม่นึกคาดหวังว่าจะได้เห็นการณ์ปรากฏเช่นนี้ในคราวถัดไป<br /><br />พอแล้ว เต็มอิ่มแล้ว ฉันบอกกับตัวเองอย่างนั้น<br />กิจวัตรช่วงเช้าดำเนินต่อไป การงานดำเนินต่อไป ชิวิตดำเนินต่อไป<br /><br />ฉันขับรถผ่าน ณ ที่ใต้โค้งรุ้งอีกครั้ง<br />และนั่นเป็นอีกครั้งที่ฉันส่งยิ้มให้กับตัวเอง <br />ด้วยมั่นใจว่า ความสวยงามที่บังเกิดในช่วงเวลาหนึ่งของห้วงนี้ <br />ได้จดจารจารึกในใจ ให้พร้อมหวนระลึกนึกได้เสมอและตลอดไป<br />ฝนยังตกพรำๆ ละอองน้ำยังอยู่เต็มบรรยากาศ<br />แม้มิได้สาดแสงส่องให้ใครเห็น แต่ฉันรู้แน่ว่าตะวันอยู่ตรงนั้น <br />ท้องฟ้ายังคงอยู่อย่างนั้น <br />ฉันอยู่ตรงนี้ <br /><br />ณ ตรงนี้ที่ปัจจุบัน ชีวิตดำเนินต่อไป<br />…<br /><br />บันทึกแด่ปรากฏการณ์รุ้งกินน้ำ เช้าวันนี้ ๑๙ กันยายน ๒๕๕๐<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-4394359124638584552?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-65924817610816971762007-07-01T02:39:00.001+07:002009-11-24T11:33:33.783+07:00<span style="color: #000099;">ดาวนับล้านที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า จะมีไหมหนาที่ลอยอยู่เองเฉยเฉย</span><br /><span style="color: #000099;">ไม่ยอมโคจรหมุนไปไหนเลย ไม่เคยไม่เห็นเลยสักดวง</span><br /><span style="color: #000099;">ดาวของฉันเธอว่าห่างไกลลิบลิบ แต่ดาวไหนไหนมันก็อยู่ไกลกันทั้งนั้น</span><br /><span style="color: #000099;">ดาวของเธอฉันว่าก็เหมือนกัน กี่ปีแสงนั้นอย่านับเลย</span><br /><span style="color: #000099;"></span><br /><span style="color: #000099;">เมื่อดาวโคจรมาเจอะกัน ฤดูก็เปลี่ยนผัน การหมุนก็ผันแปร</span><br /><span style="color: #000099;">เมื่อเธอกับฉันมาเจอะกัน ชีวิตก็เปลี่ยนผัน</span><br /><span style="color: #000099;">เปลี่ยนไปจากเดิม เปลี่ยนจังหวะหมุนของหัวใจ ให้ใกล้กัน </span><br /><span style="color: #000099;"></span><br /><span style="color: #000099;">(เกิดอาการ)<a name='more'></a></span><br /><span style="color: #000099;">เธอหมุนรอบฉัน ฉันหมุนรอบเธอ แต่สองดาวก็ยังหมุนรอบตัวเอง</span><br /><span style="color: #000099;">เธอดึงดูดฉัน ฉันดึงดูดเธอ และสองดาวยังเปล่งแสงอันงดงามให้แก่กัน</span><br /><span style="color: #000099;"></span><br /><span style="color: #000099;">ดาวนับแสนที่มีวงแหวนนับร้อย ทั้งดาวเคราะห์น้อย ดาวฤกษ์ลอยคว้างคว้าง</span><br /><span style="color: #000099;">ดาวทุกดวงนั้นย่อมจะแตกต่าง มีเส้นทางหมุนของตัวเอง</span><br /><span style="color: #000099;"></span><br /><span style="color: #000099;">เมื่อดาวโคจรมาเจอะกัน ฤดูก็เปลี่ยนผัน การหมุนก็ผันแปร<br />เมื่อเธอกับฉันมาเจอะกัน ชีวิตก็เปลี่ยนผัน<br />เปลี่ยนไปจากเดิม เปลี่ยนจังหวะหมุนของหัวใจ </span><br /><span style="color: #000099;"></span><br /><span style="color: #000099;">เธอหมุนรอบฉัน ฉันหมุนรอบเธอ แต่สองดาวก็ยังหมุนรอบตัวเอง<br />เธอดึงดูดฉัน ฉันดึงดูดเธอ และสองดาวยังเปล่งแสงอันงดงามให้แก่...</span><br /><span style="color: #000099;"></span><br /><span style="color: #000099;">เธอหมุนรอบฉัน ฉันหมุนรอบเธอ แต่สองดาวก็ยังหมุนรอบตัวเอง</span><br /><span style="color: #000099;">เธอดึงดูดฉัน ฉันดึงดูดเธอ และสองดาวยังเปล่งแสงอันงดงาม ไปทั่วฟ้า</span><br /><span style="color: #000099;"></span><br /><span style="color: #000099;"></span><br /><span style="color: #000099;">คำร้อง : ประภาส ชลศรานนท์</span><br /><span style="color: #000099;">ทำนอง/เรียบเรียง : จักรพัฒน์ เอี่ยมหนุน</span><br /><span style="color: #000099;">ศิลปิน : เฉลียง</span><br /><span style="color: #000099;"></span><br /><span style="color: #000099;">บทเพลงที่ระลึกวันโคจรมาพบกัน พ.ศ.2550</span><br /><span style="color: #000099;">"เหตุเกิดที่....เฉลียง</span>"<br /><br />...<br /><br />เพลงข้างต้นพาฉันนึกภูมิใจเล็กๆ<br />ที่ครั้งหนึ่งเคยส่งงานวิชาSketch Design<br />โจทย์ให้ออกแบบพื้นที่ชุมนุมศิษย์เก่า<br /><br />งานนั้นฉันใช้ชื่อ "วิถีโคจร"<br /><br />ดวงทุกดวงหมุนรอบตัวเอง มีวิถีของตนเอง<br />แรงดึงดูดระหว่างกัน--วิถีโคจรเราใกล้กัน<br />แล้วสักวันเราจะโคจรมาพบกัน<br /><br />...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-6592481761081697176?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-20495325221454982292007-06-25T16:00:00.001+07:002009-11-24T11:33:09.074+07:00<span style="color: #663366;"><span style="font-family: arial;">ดูราวจะเป็นความรู้สึกสากลของคนวัยทำงาน<br />กับการตื่นขึ้นใช้ชีวิตในเช้าของวันจันทร์ วันเริ่มต้นของสัปดาห์<br />งานใหม่ไม่ได้ทำให้ฉันเหนื่อยหน่ายวันจันทร์<br />แต่ในเมื่อมีเงื่อนไขของการเดินทางเข้ามาร่วม ฉันจึงมักมาทำงานสายในเช้าวันจันทร์เสมอ<br />แม้ว่าจะตั้งใจจริงกับการตื่นเพื่อเดินทางแต่เช้า ให้เข้างานทันเวลาแล้ว<br />ซึ่งที่ผ่านมาก็ยังไม่เคยเป็นผล<br /><a name='more'></a><br />เดิมที เช้าวันจันทร์เคยทำให้ฉันนึกถึงเพลงหนึ่งของเจี๊ยบ วรรธนา ที่มีเนื้อร้องว่า<br />“เอ้าวันจันทร์ซะแล้วไม่แคล้วต้องตื่นสาย<br />อ้าววันจันทร์ซ้ำแล้วดูเหมือนไม่สบาย<br />ทุกๆคนวุ่นวาย ไม่ว่าเธอและฉันก็ต้องเร่งไป ไปกัน ตั้งใจทำงาน...”<br />นึกถึง ทั้งที่ใจจริงฉันก็ไม่ได้รู้สึกวุ่นวายไปอย่างเนื้อเพลง<br /><br />ฉันเคยชินกับการนั่งรถไกลๆจนกลายเป็นความชอบฝังลึกอย่างไม่รู้ตัว<br />ฉันหลงใหลการมองข้างทาง และมักทำเช่นนั้น<br />หากไม่มีหนังสือเล่มใดอ่านค้างติดพันวางไม่ลง<br />หรือแสงสว่างไม่เอื้อต่อการอ่าน<br />ฉันเคยทำให้พี่อีกคนงงกับการขอติดรถนั่งเป็นเพื่อนร่วมทาง<br />โดยการนั่งมองข้างทางไปตลอด จากเที่ยงคืนที่ชะอำ ถึงแปดโมงเช้าที่โคราช<br />สว่างคาตาอย่างนั้น โดยไม่มีการงีบหลับ<br /><br /><br />เช้านี้ฉันยิ้มกับตัวเองทันทีเมื่อเพลงแรกที่เลือกฟังบนรถตู้ดังขึ้น<br />อย่างที่บอกฉันเองก็ไม่ได้เหนื่อยหน่ายกับเช้าวันจันทร์<br />ฉันแค่เพลิดเพลินกับการนอน และเถลไถลก่อนเดินทาง<br />เพลงแรกในเช้านี้จึงตรงสถานการณ์อย่างไม่ได้ตั้งใจ<br /><br /></span><span style="font-family: arial;"><span style="color: #ff6600;">Damn! Oversleeping again<br />Damn! I can't believe I did it once again<br /><br />I can make it in time<br />if I jump out of bed<br />if I skip to wear clothes<br />and get running instead<br />if I get on my feet<br />if I skip to hit snooze<br />if I don't care to eat<br />and get running instead<br />I can make it in time<br /><br />Been oversleeping on Monday<br />I don't care let's pretend that it's Sunday<br /><br />ศิลปิน : I'm From Barcelona<br />อัลบั้ม : Let Me Introduce My Friends<br />เพลง : Oversleeping<br /></span><br />เนื้อหาสั้นๆ ร้องวนไปมากับดนตรีสดใสของทุกเพลงในอัลบั้มนี้<br />ทำเอายิ่งฟังก็ยิ่งหลงรัก<br />คนนิยมฟังเพลงซ้ำอย่างฉันจึงมีเพลงอัลบั้มดังกล่าว<br />ร่วมเดินทางตลอดสามชั่วโมงกว่าในเช้าแรกของสัปดาห์<br /><br /><span style="color: #ff6600;">…<br />นับว่าเป็นการเริ่มต้นสัปดาห์ที่สดใส<br />…<br /></span><br />ฉันรู้สึกเสมอมาว่า ตัวเองช่างโชคดีพบเจอผู้คนใจดีอยู่เป็นนิจ<br />แต่ก็ใช่ว่าจะโชคดีเสมอไป บ่อยครั้งที่มีโชคร้ายประปรายร่วมด้วย<br /><br />แต่กับวันนี้ช่างดูเป็นวันสุดพิเศษ<br />เช้านี้ฉันรับสี่สายที่เริ่มด้วยประโยคเดียวกัน ถามถึงการเดินทางในเช้านี้<br />ทั้งที่จริงแล้วอาจมาจากความเอือมกับการเดินทางสายของฉันในวันทำงาน<br />แต่ฉันก็ยินดีตีความเข้าข้างตัวเองไปในเชิงห่วงใย<br /><br />ครั้นมาถึงที่หมาย ข้าวเที่ยงของวันนี้<br />แม่พี่คนหนึ่งเอื้อเฟื้อพาฉันไปถึงในครัวทำกับข้าวให้กินเสร็จสรรพ<br />เรียบร้อย อิ่มท้อง อิ่มอก อิ่มใจ<br /><br />ระหว่างเดินเท้าระยะทางไกลเข้าที่ทำงาน<br />ฉันปฏิเสธรถสามคันที่ขับผ่านและขันอาสารับมาส่ง<br />จนถึงคันที่สี่ ฉันจึงได้ติดท้ายมอเตอร์ไซด์ที่พามาส่งถึงออฟฟิศ<br />และพบว่าของมีค่าที่ฉันฝากพี่อีกคนไว้ก่อนกลับบ้าน วางบรรจงอยู่บนโต๊ะทำงานแล้ว<br /><br />ฉันมักครึ้มอกครึ้มใจ ยินดีกับความโชคดีที่แม้จะดูเล็กๆน้อยๆ<br /><br /><span style="color: #ff6600;">…<br />นับว่าเป็นการเริ่มต้นสัปดาห์ที่สดใส<br />…</span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-2049532522145498229?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-89773788366539828222007-06-10T17:35:00.001+07:002009-11-24T12:13:01.406+07:00<span style="color: #333399;">...</span><br /><span style="color: #333399;">ในวันนั้น<br />ฉันบอกเล่าให้กับพี่ที่ให้ความช่วยเหลือว่า มักมีสารพัดสัตว์มาร่วมอาศัยเสมอ<br />ทั้งที่พี่อีกคนซึ่งพักอีกห้องถัดกันภายใต้ชายคาเดียว<br />ประสบร่วมกันเพียงมด และแมลง<br /><br />สัปดาห์ก่อนมีนกแสกตาแป๋วตัวเบ้อเริ่ม เกาะที่หน้าต่างห้อง<br />ครั้งนั้นฉันนึกสนุกทดสอบความสามารถการหมุนคอของนกจำพวกนี้<br />ด้วยการเดินวนรอบบ้าน<br />นกแสกจ้องตามฉัน หัวหันกลับอย่างน่าอัศจรรย์<a name='more'></a>ซึ่งพอฉันเข้าไปในห้อง ค่อยๆเข้าใกล้ เมื่อเรายืนห่างกันไม่ถึงฟุต<br />นกแสกดังกล่าวก็เป็นฝ่ายบินหนีไป<br />ฉันเสียดายที่มีเวลาพินิจความสวยเพียงชั่วครู่<br />แต่สำหรับนกแสกแล้ว ตัวฉันเองคงเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าเกลียดน่ากลัวไม่น้อย<br /><br /><br />นอกจากนี้ยังมีแมลงที่พากันเข้ามาพลีกายตอมไฟอย่างหลงใหล<br />ให้ฉันต้องกวาดออกคืนละหลายรอบ<br />และอีกกองโต ในรุ่งเช้าวันถัดไป<br /><br />ฉันเคยปล่อยห้องน้ำให้เป็นแหล่งอาศัยของมดดำจำนวนมหาศาล<br />พี่อีกคนแนะให้เอายามาฉีดซะ ก่อนที่จะแห่แหนกันมามากกว่านี้<br />โชคดีที่ฉันติดสายคุยกับพี่สาว </span><br /><span style="color: #333399;">โดยพี่เตือนสติว่า<br />หากไม่มีความจำเป็นต้องใช้พื้นที่ห้องน้ำทั้งห้อง<br />ก็แบ่งให้มดได้อยู่ร่วมเถอะ<br />คืนนั้น ฉันจึงใช้พื้นที่อันจำกัดในการอาบน้ำ<br />และดีใจเมื่อพบว่า เช้ารุ่งขึ้นกองทัพมดได้เคลื่อนทัพออกไปหมดสิ้น<br />โดยฉันไม่ได้ทำตัวเป็นผู้ร้ายสังหารชีวิตอื่น<br /></span><br /><br /><span style="color: #333399;"><i><span style="font-family: courier new;">“อ๋อ ถ้างั้นเข้าใจละ ถ้างั้นตุ๊กแกมันคงอยู่มานานแล้วล่ะ<br />นกแสกพวกนี้มันก็จ้องมากินตุ๊กแก ตุ๊กแกมันก็มากินแมลงนั่นแหล่ะ”</span></i><br /></span><br /><span style="color: #333399;">ความเห็นสั้นๆจากพี่คนนั้น<br />นำความเงียบงันมาให้ฉันในช่วงกลางวันแสกๆ<br />ใต้แดดเต็มที่ในวันฟ้าใส<br /><br />นำพาคำถามที่ฉันนึกกับตัวเองเสมอมา<br />“แล้วสิ่งมีชิวิตที่เรียกว่ามนุษย์ล่ะ<br />มีสัมพันธ์อันใดกับระบบนิเวศซับซ้อนบนโลกใบนี้”<br />ในเมื่อฉันยังไม่มีคำตอบดีๆในข้อนี้<br />ฉันก็อดนึกถึงความเป็นส่วนเกินอยู่ในทีของมนุษย์ไม่ได้<br /><br />...<br /><br />ในเวลาเดียวกันนั้น ดึงเอาอีกเหตุการณ์หนึ่งเข้าหัวมาในทันทีทันใด<br />ก่อนหน้านั้น อีกชีวิตที่กึ่งๆจะร่วมชายคากับฉัน<br /><br />ในช่วงเดือนที่แล้ว<br />ฉันไม่ได้สังเกตความเป็นไปกับหน้าประตูห้องพักมากนัก<br />จะเห็นชัดๆก็เพียงแนวรอยปูนร้าวที่เสาเอ็นติดขอบวงกบประตู<br /><br />จนวันหนึ่งฉันจึงเริ่มสังเกตเห็นรังนกถูกก่อรางขึ้นบนตู้ไฟฉุกเฉินหน้าห้อง<br />ฉันไม่เดือดร้อน จึงปล่อยให้นกทำรังอยู่อย่างนั้น<br /><br />หลายวันถัดมา ฉันเพียงดึงเศษไม้บางส่วนที่ดูท่าจะหลุดร่วง พร้อมหล่น<br />เอาเข้าจริง ดูฉันจะวุ่นวายกับมันเกินไป<br />และเกินความรู้ที่ฉันจะอธิบายได้ว่า<br />นกใช้ปัญญาใดในการเรียงให้กิ่งไม้ ใบไม้ สอดประสานกัน<br />จึงทำให้ก้านหนึ่งที่ฉันดึงออกมาพาส่วนอื่นๆให้ร่วงๆๆตามกันมา<br />เหมือนเศษด้ายที่หลุดออกจากเนื้อผ้า และดึงหลุดต่อกันมาไม่รู้จบ<br />ฉันนึกถึงการตัดด้าย</span><br /><span style="color: #333399;">จึงใช้วิธีคล้ายกันด้วยการหักบางส่วนออก<br /><br />ฉันยังคงปล่อยให้นกทำรังอยู่อย่างนั้น โดยไม่นึกเดือดร้อนใดๆ<br /><br />จนมีคนออกปากเตือนว่า<br />ไม่ควรให้นกทำรังบนนี้<br />(เป็นอีกครั้งที่มีการตัดสินถึงที่ทางที่นกควรอยู่)<br />หนึ่ง ถ้าตู้ไฟเสียล่ะ<br />สอง ถ้ามีลูกนกมาอยู่จริงๆ แล้วโดนไฟช็อตล่ะ<br /><br />ฉันเกรงๆหวั่นๆจึงออกปากวานให้พี่อีกคนช่วยเอาออกให้แทน<br />หลังจากปีนระเบียงสำรวจแล้วว่า ยังไม่มีชีวิตน้อยๆอาศัยอยู่<br /><br />เหมือนทุกอย่างจะเป็นไปโดยสันติ<br />หากไม่มีเหตุการณ์ต่อเนื่องกันให้เห็นตำตา</span><br /><span style="color: #333399;">....<br />ระหว่างฉันกำลังเก็บกวาดเศษใบไม้ กิ่งไม้กองโต<br />ในใจก็นึกทึ่งถึงความเพียรในการทำรัง<br />และนึกสงสัยความถูกควรของสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่<br /><br />ระหว่างนั้น<br />นกกาเหว่าตัวหนึ่งบินคาบกิ่งไม้มา </span><br /><span style="color: #333399;">มาเพื่อพบความว่างเปล่าบนตู้ไฟ</span><br /><span style="color: #333399;">แล้วคาบกิ่งไม้จากไป<br />....<br />....<br />....<br />....<br />....<br />....<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-8977378836653982822?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-25249145126898452332007-06-10T16:37:00.001+07:002009-11-24T12:12:25.086+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_7E1Grbs_mm0/RmvEd2YQSBI/AAAAAAAAAAc/CQdgQJHti9M/s1600-h/DSC06025.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074365422255491090" src="http://1.bp.blogspot.com/_7E1Grbs_mm0/RmvEd2YQSBI/AAAAAAAAAAc/CQdgQJHti9M/s400/DSC06025.jpg" /></a><br /><div align="center"><br /></div><div><div>...<br /></div><div></div><div>ฉันได้เพียงสงสัย แต่ไม่ใช่เวลาที่จะคิดทบทวนหรือหาความกระจ่าง<br />จะใช่รายเก่าที่เจริญเติบโตเต็มวัยหรือไม่<br />คงไม่สำคัญไปกว่า ฉันจะทำอย่างไรให้เสร็จสิ้นกิจประจำวันของเช้านี้ <br /></div><br /><div></div><div><br />ฉันคงไม่ขัดข้องเลย หากการอยู่ร่วมกันเป็นไปในลักษณะที่อีกคนอยู่ข้างใน อีกฝ่ายอยู่ข้างนอก<br />แม้กิจใดๆ จะไม่เป็นการเอื้อประโยชน์ ก็ขออย่าได้รบกวนกัน<br /><a name='more'></a><br />ปัญหาอยู่ที่ใต้ลูกกรงนั้นเป็นประตูที่ฉันใช้เปิดออกระเบียงเพื่อตากผ้า<br />กับฤดูกาลที่พาให้กรอบไม้บวมความชื้น และต้องออกแรงในการเปิด<br />และใช้แรงมากกว่าในการพยายามปิด<br />แรงกระแทกปึงปัง หลายครั้ง กว่าจะปิดสำเร็จ<br />คงทำให้ผู้มาเยือนอยู่ไม่เป็นสุขนัก<br /><br />ผู้ปรากฎกายรายนี้ ทำให้การเปิดประตูไปหยิบผ้าเช็ดตัวเป็นเรื่องยุ่งยากนัก<br />ฉันรออีกอึดใจ หวังให้มีการเปลี่ยนทีท่าให้พ้นไปจากการตั้งท่าจู่โจม<br />ไม่มีอะไรเกิดขึ้น<br /><br />ฉันเปลี่ยนขั้นตอนกิจวัตร ขอเวลาตั้งหลักใหม่ ด้วยการรีดผ้าแทนอาบน้ำ<br />แต่การรีดผ้ากับโต๊ะพับแบบนั่งพื้น ยิ่งทำให้อีกฝ่ายดูแสยะยิ้มมากไปกว่าที่ควร<br /></div><div>กินเวลาเนิ่นนานเกินปกติ...<br />ซึ่งสุดท้าย ก็ผ่านช่วงเวลาเช้าอย่างทุลักทุเลด้วยกันทั้งสองฝ่าย<br /><br />ช่วงสาย ในเวลางานของวันเดียวกัน<br />ฉันและพี่ๆผู้ร่วมงานร่วมกันสำรวจบ้านพัก<br />ผู้มาเยือนรายนี้จึงเป็นที่ประจักษ์ต่อสายตาทุกคน<br /><br />ความเอี้อเฟื้อจากพี่คนนึงช่วยชักจูงช่างซ่อมอีก 3 ราย<br />มาร่วมปฏิบัติภารกิจ ย้ายที่อยู่เจ้าตัวนี้ให้ไปอยู่ที่ที่(เราเห็นว่า)เหมาะกว่า<br /><br />ชายฉกรรจ์ 4 คน ยืนทิ้งระยะด้วยท่าทีหวาดๆ<br />มือสั่นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อพยายามเอาห่วงเชือกผูกปลายไม้ คล้องไปที่เป้าหมาย<br />ฉันขอให้ไว้ชีวิต อย่าให้มีการทำร้ายกันเลย<br />เมื่ออีกฝ่ายบอกว่ามั่นใจกับการจับตายมากกว่า<br /><br />ฉันยังติดตากับท่าทางพองตัวขึ้นลงอย่างคนเหนื่อยหนักหายใจแรง<br />เสียงที่กรีดร้องฟังดูทรมานยิ่งนัก<br /><br />....<br /><br />ถึงท้ายสุด พี่ที่เอาไปปล่อยจะบอกว่า<br />รายนั้นได้เข้าร่วมเดอะแก้งค์ ในดงเพื่อนฝูงไปแล้ว<br /></div><br /><br /><div></div><div>วันนั้นฉันยังใจคอไม่ดี และสำนึกถึงความเป็นผู้อาศัย<br />ฉันเองก็ผู้อาศัย<br />เพียงเพราะฉันต้องตากผ้าที่ระเบียง<br />เพียงเพราะฉันตัวใหญ่กว่า<br />เพียงเพราะฉันมีคนช่วยเหลือ<br />เพียงเพราะ....<br />เพียง....<br />เพียงเท่านี้เองล่ะหรือที่ฉันพึงมีสิทธิ์ขับไล่ใครอื่น<br /><br />…<br /></div><br /><div></div><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-2524914512689845233?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-28528560756861622912007-06-10T13:53:00.001+07:002009-11-24T12:12:06.614+07:00<span style="font-family: trebuchet ms;">ฉันไม่เคยคิดเดียดฉันท์ ตั้งแง่รังเกียจสัตว์ร่วมโลกใด<br />แต่ถ้าเป็น “ตุ๊กแก” แล้ว ต้องยอมรับว่า ทำใจอยู่ร่วมอาศัยใต้ชายคาเดียวกันได้ยากนัก<br /><br />เช้านี้ ฉันอิดออด คร้านจะลืมตาตื่น<br />ด้วยข้ออ้างว่าทำงานดึกดื่นจนล่วงเข้าชั่วโมงต้นๆของวันนี้ไปแล้ว<br />หลังบิดพลิ้วอยู่ครู่ใหญ่ ไม่ขวนขวายลุกขึ้นรับแสงตะวันริมหาดเช่นทุกวัน<br /><a name='more'></a>ครั้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าสายมากแล้ว<br />พลันสายตาฉันพบสิ่งต้องสงสัย เพ่งเพียงชั่วครู่<br />ก็ได้ยินเสียงตัวเองบอกกับอีกคนในสายอย่างหวาดๆว่า<br />“เอ้ยย....ตุ๊กแกกกกกก .....ตัวเป้งงงงเลยล่ะทีนี้.... ”<br /><br />ฉันนอนนิ่งจ้องมองที่เหนือประตูระเบียงตำแหน่งปลายเตียง<br />ตุ๊กแกตรงหน้าอยู่ในท่าดัดตนที่ดูฝืนธรรมชาติยิ่งนัก<br />หากว่าเกาะก่ายผนัง ดังปกติทั่วไป คงไม่ทำให้ฉันหวั่นไหว สั่นประสาทรับรู้<br />นอกจากเสียเวลาไปกับการตื่นแล้ว<br />ฉันใช้เวลามากยิ่งกว่า ในการจดๆจ้องๆ หยั่งเชิงดูท่าที<br /><br />ผนังมีตั้งมาก ทำไมต้องทำหัวลิ่มทิ่มประตูกอดลูกกรงในท่านั้น!!!!<br />ไม่เข้าใจเอาเสียเลย!!!<br /><br />เมื่อตัดใจลุกจากที่หลับที่นอน<br />โดยยังไม่อาจละสายตาไปจากตุ๊กแกตัวเขื่องที่กอดลูกกรงอยู่ตรงนั้น<br /><br />ณ ตำแหน่งเหนือประตูบานเลื่อนเพื่อออกระเบียง<br />ด้านบนถูกออกแบบไว้เป็นลูกกรงโปร่ง ติดมุ้งลวดเพื่อรับลมธรรมชาติ<br />ตามวัตถุประสงค์การประหยัดพลังงาน<br />ลูกกรงไม้กลมกลึงขนาด 2 หุน วางห่างราว 15 ซม.<br />หนึ่งในนั้นถูกกอดรัดโดยตุ๊กแกที่ว่า ในท่าพิสดาร<br />หัวทิ่มลงด้านล่าง ขาหน้าทั้งสองกอดรัดลูกกรง<br />ขาคู่หลังยันไว้กับกรอบไม้ด้านบน หางโค้งตกตามวิถีแรงโน้มถ่วง<br />เป็นท่าเดียวกับยอดมนุษย์สไปเดอร์ในฉากที่โรยตัวลงหน้าเวที<br />เลยเถิดจูบกับเกวน สเตซี่ให้เอ็มเจไม่พอใจในภาคที่ 3<br /><br />ฉันไม่แน่ใจว่า<br />เหตุการณ์ราวสิบปีก่อนที่ฉันได้ประชิดติดตากับตุ๊กแกในระยะไม่เกิน 2 ซม.<br />เมื่อเส้นระดับสายตาอยู่บนแนวเดียวกัน ตาต่อตาจ้องกันครู่ใหญ่<br />ฉันขนลุกวาบ เมื่อพินิจพิเคราะห์ได้ว่า สิ่งตรงหน้าคืออะไร<br />และก็เป็นฉันนี่แหล่ะที่วิ่งหนีตุ๊กแกตัวจ้อยร่อย<br />ฉันไม่แน่ใจว่า<br />เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้ฉันขยาดตุ๊กแกมากไปกว่าที่เคย หรือทำให้ฉันรู้สึกคุ้นเคยมากขึ้น<br /><br /><br />ฉันจดจ้องลองยืนมองหน้าทำความคุ้นเคยอีกครั้ง<br />ตัวเขื่องตรงหน้าสีฟ้าจุดแดง ตาถลน จ้องตามฉันทุกการเคลื่อนไหว<br />ท่าทางระแวดระวังพร้อมประจัญบานทุกเมื่อ<br />หากไม่ใช่เพราะว่าฉันอยู่ในห้อง คู่กรณีอยู่นอกห้อง โดยมีมุ้งลวดบางๆกั้นกลาง<br />ฉันคงไม่กล้าสู้หน้าในระยะไม่เกินหนึ่งฟุตได้อย่างนั้น<br /><br />สงสัยกับตัวเองว่า นี่เราไปทำอะไรให้นักหนา<br />ทำไมมาฝืนตัวอยู่ในท่วงท่าทรมานอย่างนี้<br /><br />ฉันนึกถึงผู้มาเยือนรายก่อนราวสองเดือนที่แล้ว<br />เมื่อเลิกงานเอาราวสี่ทุ่ม กลับถึงห้องพัก วางข้าวของได้ ก็โยนตัวลงที่นอนอย่างหมดแรง<br />ประจวบเหมาะสายตาพบเจอสิ่งแปลกตาบนผนัง<br />ยังผลให้ร่างกายแม้เหนื่อยอ่อนก็มีแรงลุกขึ้นมาทันทีทันใด<br /><br /><br />“ลูกตุ๊กแก”ในห้องฉัน!!!<br />ฉันรีบมองหาโดยรอบเผื่อพบบุพการี<br />โดยนิสัยฉันไม่ใช่คนขี้กลัวเลยแม้แต่น้อย จนเกือบกลายเป็นข้อเสีย<br />ทั้งที่ได้ยินเสียง “ตึ๊ก แฮ.....ตึ๊ก แฮ.....” แหบพร่าดังแทรกความเงียบเข้ามาทุกคืน<br />แต่ก็ไม่ได้คิดระวังว่าสักวันจะมีปรากฏในห้องพัก<br />ที่ผ่านมาฉันยังอดแปลกใจการมาเยือนของเจ้าสีฟ้าจุดแดงตัวจ้อยนี่ไม่ได้<br /><br />วันนั้นฉันลงเอยด้วยการใช้ปลายไม้กวาดเคาะผนังขับไล่ให้ออกไปอยู่นอกระเบียง<br />ด้วยว่าขอเถอะนะ ไม่อยากอยู่ร่วมอาศัยในห้องเดียวกัน ไม่อยากเห็นความเป็นผู้ใหญ่ในอนาคต<br />เท่านี้ฉันก็มีจิ้งจกอยู่ร่วมห้องแอบซ่อน โผล่หน้า นับไม่ถ้วนไม่ทั่ว<br />ไหนจะมดที่ชอบลงกาต้มน้ำ เตารีดไอน้ำ เข้าโน้ตบุ๊ค เดินกันทั้งวี่ทั้งวัน<br />แล้วยังจะแมลงตัวเล็กกว่าช่องมุ้งลวดที่ตอมไฟตกพื้นจนแทบไม่มีทางเดิน<br /><br />หลังใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงในการเชิญลูกตุ๊กแกที่ว่าออกจากห้อง<br />ฉันลงความเห็นกับพี่อีกคนที่ร่วมเป็นสักขีพยานว่า<br />ตุ๊กแกนี่ช่างดื้อตาใสจริงๆ<br /><br />การมาเยือนของเจ้าสีฟ้าจุดแดงแต่เป็นตัวเป้งในวันนี้<br />ทำให้ฉันนึกสงสัยว่า ตุ๊กแกใช้เวลาเท่าไหร่ในการเจริญเติบโต<br />หนึ่งเดือน สองเดือน </span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"></span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">สองเดือน!!!! </span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"><br />หรือเจ้าตัวนี้คือเจ้าตัวนั้น!!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5188606443331716646-2852856075686162291?l=woranan.blogspot.com' alt='' /></div>NA!MEhttp://www.blogger.com/profile/05994129164085011319noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5188606443331716646.post-9473911585099323072007-05-16T09:29:00.001+07:002009-11-24T12:11:50.416+07:00<span style="font-family: arial;"><br /><span style="color: #003333;">ระหว่างเดินออกจากร้าน<br />พร้อมกาแฟเย็นรสเข้มราคาท้องถิ่นในมือหนึ่งถุง<br />นึกย้อนทวนกับตัวเองถึงต้นเรื่องบทสนทนาเมื่อครู่<br />แปลกใจ เหตุใดแม่ค้าร้านของชำเจ้าประจำ<br />จึงเอ่ยปากชี้แจงตัวตนขนาดนี้<br />ทุกวันเราเพียงยิ้มทัก<br />ซื้อของ จ่�